เงามืดในบ้านร้าง
บทที่ 2: ประตูที่ปิดไม่สนิท
ความเงียบงันในบ้านร้างทำให้ทุกอย่างดูช้าลง สายลมที่น่าจะพัดผ่านเข้ามาจากด้านนอกกลับไม่มี เสียงเพียงเสียงเดียวที่ได้ยินคือลมหายใจของพวกเขาแต่ละคนที่ค่อย ๆ หนักขึ้น ราวกับว่าทุกคนเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากล
“ทำไมประตูมันถึงปิดเองได้?” ฟ้าถามด้วยเสียงสั่น เธอมองไปที่ประตูบ้านบานใหญ่ที่ตอนนี้ปิดสนิท ไม่มีวี่แววของลมพัดเข้ามา ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ในบ้านที่จะเป็นเหตุผลให้ประตูปิดลง
“อาจเป็นเพราะลมมั้ง?” ต้นพยายามพูดเพื่อปลอบใจ แต่แม้เขาเองก็ไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่พูดนัก
พลอยเงียบ เธอมองไปรอบ ๆ บ้าน ทุกอย่างยังคงนิ่งสงบเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในใจเธอ เหมือนมีบางสิ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของบ้านหลังนี้ ทุกมุมทุกซอกของบ้านร้างแห่งนี้ดูเหมือนจะมีสายตาบางอย่างจ้องมองมาที่พวกเขา
“เราอาจจะต้องรีบสำรวจและออกไปจากที่นี่” ก้อยพูดพลางมองไปที่ประตู “ฉันไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย”
พลอยพยักหน้า “ใช่ เรารีบหาข้อมูลและออกไปกันเถอะ”
พวกเขาเริ่มเดินสำรวจบ้านหลังนี้อย่างระมัดระวัง โดยมีไฟฉายที่ก้อยและต้นพกติดตัวมาช่วยให้พวกเขามองเห็นได้ในที่มืด ทุกห้องในบ้านเต็มไปด้วยฝุ่น เศษซากของเฟอร์นิเจอร์ที่เคยถูกใช้งานแต่ตอนนี้กลับพังทลายลงเกือบทั้งหมด ทุกครั้งที่พวกเขาก้าวเดิน เสียงฝีเท้าจะดังก้องไปทั่วบ้าน ท่ามกลางความเงียบที่ทำให้รู้สึกถึงการปรากฏตัวของบางสิ่งที่พวกเขามองไม่เห็น
ทันใดนั้น เสียงเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นจากที่ไกล ๆ เหมือนเสียงกระซิบที่ดังขึ้นจากด้านในบ้าน เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ก็ดังมากพอที่จะทำให้พวกเขาทั้งสี่คนหยุดชะงัก
“เมื่อกี้…พวกเธอได้ยินเสียงอะไรไหม?” ฟ้าพูดออกมาเบา ๆ มือของเธอกำไฟฉายแน่นจนรู้สึกถึงเหงื่อที่ออกมาตามฝ่ามือ
ทุกคนพยักหน้า “ฉันได้ยินเหมือนเสียงกระซิบ” พลอยตอบพร้อมหันมองไปรอบ ๆ
“เสียงมาจากทางไหน?” ต้นถามพร้อมเดินไปข้างหน้า
พลอยชี้ไปทางประตูห้องที่อยู่สุดปลายทางเดิน มันเป็นประตูที่ดูเหมือนจะไม่ได้รับการเปิดใช้งานมานาน ประตูนั้นปิดสนิท แต่ที่น่าแปลกคือ ดูเหมือนมีแสงเล็กน้อยที่ลอดออกมาจากใต้ประตู ทั้งที่ภายในบ้านน่าจะไม่มีไฟฟ้าใช้งานแล้ว
“แสงนั่นมัน…” ก้อยพูดเสียงสั่น “ในบ้านนี้ไม่มีไฟฟ้านี่”
พลอยรู้สึกได้ถึงลมเย็นที่พัดผ่านร่างของเธอ ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอกลับตัดสินใจที่จะก้าวไปข้างหน้า “ไปดูกัน”
ทุกคนเงียบขณะเดินตามพลอยไปที่ประตูนั้น ทุกก้าวของพวกเขาเหมือนจะนำพาไปสู่บางสิ่งที่รอคอยอยู่ เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตู พลอยยกมือขึ้นแตะที่ลูกบิด ซึ่งเย็นเฉียบอย่างน่าประหลาดใจ
ทันใดนั้น ประตูก็ค่อย ๆ เปิดออกเองโดยไม่มีใครผลัก มันค่อย ๆ เลื่อนช้า ๆ ทำให้เห็นว่าภายในห้องเป็นห้องนอนที่ถูกทิ้งร้าง มีเตียงเก่าที่เต็มไปด้วยฝุ่น และหน้าต่างที่ปิดสนิท
“ไม่มีใครอยู่ในนี้” ต้นพูดพร้อมถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย
แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวเข้ามาในห้อง สายตาของฟ้าก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมห้อง เธอหยุดนิ่งและชี้ไปที่มัน “ดูนั่นสิ”
ตรงมุมห้องมีรอยขีดข่วนที่ผนัง รอยขีดนั้นเหมือนจะเกิดจากเล็บหรือของมีคม มันเป็นรอยที่ลากยาวลงมาจากด้านบนลงสู่พื้น
“ใครทำรอยนี้กัน?” ก้อยถามพร้อมเดินเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อตรวจสอบ
“อาจเป็นสัตว์หรืออะไรบางอย่าง” ต้นพยายามพูด แต่ก็รู้ดีว่าเหตุผลนั้นไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก
ในขณะที่พวกเขากำลังสำรวจรอยขีดข่วนนั้น เสียงกระซิบเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังชัดเจนกว่าเดิม ทุกคนหันไปมองกันด้วยความตกใจ
“เราต้องออกจากที่นี่” ฟ้าพูดเสียงเครือ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แต่ก่อนที่พวกเขาจะทำอะไร ประตูห้องก็ปิดลงอย่างแรง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวทำให้ทุกคนสะดุ้งเฮือก พวกเขาพยายามจะเปิดประตูอีกครั้ง แต่พบว่ามันถูกล็อกจากด้านนอก
“ช่วยกันผลัก!” ต้นตะโกนและทุกคนก็ช่วยกันผลักประตู แต่ไม่สำเร็จ ประตูยังคงแน่นหนาเหมือนมีบางอย่างที่มองไม่เห็นกดทับไว้
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความใกล้เข้ามาของบางสิ่ง พลอยเริ่มรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่เล็ก ๆ มาจากพื้น ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวอยู่ใต้พื้น
ทันใดนั้น ไฟฉายของฟ้าก็สั่นไหวและดับลง ความมืดเข้าปกคลุมทันที ทุกคนตกใจและพยายามเปิดไฟฉายขึ้นมาอีกครั้ง แต่ดูเหมือนไฟฉายทั้งหมดจะไม่สามารถทำงานได้ในเวลานี้
“เฮ้! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!” ก้อยร้องออกมา ท่ามกลางความมืด ทุกคนพยายามค้นหาทางออก
ในความมืดมิดนั้น พลอยเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เธอ เสียงกระซิบเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ และเธอรู้สึกได้ว่ามีลมหายใจเบา ๆ อยู่ข้างหลัง
“มี…ใครอยู่ข้างหลังฉัน” เธอพึมพำเบา ๆ แต่ก็ไม่กล้าหันไปมอง
เมื่อเสียงกระซิบนั้นเริ่มชัดเจนขึ้น พลอยไม่สามารถทนต่อความกลัวที่ถาโถมเข้ามาได้อีกต่อไป เธอหันกลับไปดู และในชั่วขณะนั้น เธอเห็นเงาดำ ๆ ที่ลอยอยู่ในมุมห้อง เงานั้นไม่ใช่เงาของคน มันเป็นสิ่งที่ไม่มีรูปร่างแน่นอน มันเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ เข้าหาพลอย และเธอก็รู้ได้ในทันทีว่ามันไม่ใช่สิ่งที่มาจากโลกนี้
“ไปจากที่นี่!” พลอยกรีดร้องพร้อมกับพุ่งไปที่ประตู เธอทุบประตูด้วยมือที่สั่นระริก ต้นและก้อยตามมาช่วยกันทุบประตูเช่นกัน
ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออกด้วยแรงที่ไม่อาจอธิบายได้ ทุกคนต่างรีบวิ่งออกไปจากห้อง ทิ้งเงามืดนั้นไว้เบื้องหลัง แต่ขณะที่พวกเขาวิ่งออกไป เสียงกระซิบนั้นยังคงตามมาราวกับจะตามติดทุกก้าวของพวกเขา
เมื่อพวกเขาวิ่งออกมาถึงโถงบ้าน ทุกคนต่างหายใจหอบอย่างเหนื่อยล้าและหวาดกลัว แต่แล้วฟ้าก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่าง
“พลอย…เงาของเธอ”
ทุกคนหันไปมองพลอย และนั่นคือเมื่อพวกเขาเห็นว่า เงาของพลอยไม่ได้เป็นเพียงเงาธรรมดา เงาของเธอเหมือนกับมีบางสิ่งที่แยกออกมา เงานั้นขยับไปในทิศทางตรงข้ามกับร่างกายของเธอเอง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
