คนที่เค้า รู้จัก ว่า..เค้าฝึกให้จิตมีสติสัมปชัญญะในกายใช้กาย ..เค้าใช้กาย มากระทำ .กระทำให้จิต ..รู้จักสิ่งต่างที่เกิดขึ้นในตัวตน เค้าฝึกหัด เมื่อพูดสั่งกายให้เคลื่อนไหว เค้าก็พูดขึ้นมา แล้วให้กายเคลื่อนที่ไปตามคำพูด ให้ประจบพอดี ..เมื่อพูดจบ
เรื่องของการอธิษฐาน เค้าอธิษฐาน เพื่อนำกายวาจาใจ มาฝึกหัดกระทำ ทำไปตามที่..พูด .เมื่ออาทิตย์ก่อน ก็มีพระท่านบอกว่า จะอดข้าว เจ็ดวัน ..ท่านก็อด ฉันแต่น้ำ ปิดวาจา.. แล้วปฏิบัติธรรม สวดมนต์ เดินจงกรม นั่งสมาธิ ไปด้วย ในการฝึกหัดอดอาหารนั่น เค้าก็ทำไป ..เพื่อให้จิตนั้น รู้จักคำว่า หมั่นเพียร ความขันติ ..เพื่อที่จะรู้จักทุกข์ แล้วก็ขนทุกข์นั้นทิ้งไป
บางที่จะออกจากบ้าน ก็อธิษฐานว่า วันนี้ ฉันจะไม่ไปตำหนิติเตียนใคร แล้วเราก็พยายามตั้งสติ ..ในสิ่งท่านเราใช้ตา ใช้หู..วิญญาณทั้งหก ไปสัมผัส . มันมีอะไร มีอารมณ์นึกคิดเกิดขึ้น ..มันไม่ชอบไม่พอใจ ..เกิดขึ้น .. เราก็ไปตำหนิติเตียนเค้า . พอตัวตำหนิติเตียนเกิดขึ้น ..มันโผล่มาในกายนี้ ..เราก็หยุดมัน ..ไม่ทำตาม ไม่เผลอ ..ใช้ตัวตำหนิติเตียน ..วิพากษ์วิจารณ์ ..เราหยุดที่ตัวเรา
.. พอกลับมาบ้าน ..ก็มาสำรวจตัวเอง วันนี้ เราเผลอสติ ..ใช้ตัวติเตียนอะไรไปบ้าง เอ้า..วันต่อไป เราก็ฝึกหัดทำอีก ..ก็ทำไปเรื่อย..ๆ ทำเพื่อที่จะรู้จักตัวติเตียนที่เกิดขึ้นในตัวตน ..เมื่อฝึกหัดได้มากขึ้น ..พอเผลอสติใช้อารมณ์ .มันเกิดเป็นกรรมเกิดขึ้น . มันก็จะมีอารมณ์มึนเมา ปวดหัวเวียนหัว ..ที่เกิดจากกรรม ที่เราเผลอสติมาให้เรียนรู้จัก ..มันเรียนรู้จักเป็นขั้นเป็นตอน ..ที่จะไปรู้จักพิษของอารมณ์ต่างๆ ว่าอารมณ์นั้น นำพาอะไรเข้ามาทับถมจิต มีแต่ขนเข้ามทับถม ขนออกไปทิ้ง ..ก็ไม่รู้จะทำอย่างดีหนอ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
