เช้าวันนั้น…ที่ฉันเลือกเดินออกจากความคาดหวัง แล้วเดินเข้าหาตัวเอง
มันเป็นเช้าเงียบๆ ธรรมดา แต่ในความเงียบนั้น ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างในใจตัวเองดังชัดกว่าที่เคย…
เสียงที่บอกว่า “พอเถอะ…พอแล้วกับการฝืน พอแล้วกับการพยายามเป็นในสิ่งที่คนอื่นอยากให้เป็น”
ฉันลุกขึ้นจากเตียง เหมือนทุกวัน แต่หัวใจมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ช่วงเวลาที่ผ่านมา ฉันเอาแต่เดินตามความคาดหวังของคนรอบข้าง
ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความฝัน หรือแม้แต่รอยยิ้มของฉันเอง ฉันก็ยังยอมปลอมมันเพื่อให้ใครบางคนสบายใจ
ฉันพยายามเป็นคนที่ “ดีพอ” สำหรับเขา สำหรับใครๆ จนสุดท้ายกลับรู้สึกว่า…ฉันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้
วันนั้นฉันเลยตัดสินใจเดินออกมา ไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีดราม่าอะไรเยอะแยะ
แค่เงียบๆ แล้วหันหลังให้กับสิ่งที่เคยผูกไว้แน่นจนหายใจแทบไม่ออก
ไม่ใช่เพราะไม่รัก ไม่ใช่เพราะไม่แคร์ แต่เพราะฉันอยากกลับมารักตัวเองก่อน
ฉันเดินเข้าหาความสงบเล็กๆ ของตัวเอง
เริ่มจากการถามตัวเองว่า “วันนี้อยากกินอะไร” แทนที่จะถามว่า “เขาชอบกินอะไร”
เริ่มใส่เสื้อที่ตัวเองรู้สึกมั่นใจ ไม่ใช่เสื้อที่เขาเคยบอกว่าชอบ
เริ่มทำอะไรเล็กๆ เพื่อใจของตัวเอง และรู้สึกขอบคุณตัวเองในแต่ละวัน ที่ไม่ยอมจมอยู่ในที่ที่ไม่มีแสง
บางทีการเดินออกมา ไม่ได้แปลว่าแพ้ หรือยอมแพ้
แต่มันคือการเลือกกลับบ้าน…บ้านที่ชื่อว่า “ตัวฉันเอง”
เพราะต่อให้โลกจะคาดหวังแค่ไหน
สุดท้ายคนที่ต้องอยู่กับความรู้สึกทุกอย่าง…ก็คือฉันนี่แหละ
อยากให้เช้านั้น…เป็นแรงบันดาลใจให้ใครที่กำลังหลงทางในใจตัวเองอยู่
เชื่อเถอะว่าแสงมันยังมีอยู่…แค่ต้องกล้าเดินกลับมาเจอกับมันอีกครั้ง
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
