คำโปรย (ปกบทความ)
เราไม่ได้แตกต่างกันเพราะความคิด
เราติดกับดักเดียวกัน เพราะโครงสร้างที่เราไม่เคยตั้งคำถาม
นี่ไม่ใช่บทความเพื่อชี้นิ้ว
แต่คือคำชวนให้เราทุกคนหยุด… มอง… และตั้งคำถามร่วมกัน
เพื่อหลุดพ้นจาก “วงจรที่ไม่มีใครชนะ”
ก่อนที่ระบบนี้จะกลืนกินเราทุกคน — อีกครั้ง
วงจรที่ไม่มีใครชนะ: คำถามถึงโครงสร้างที่เราทุกคนติดกับมัน
เจตนารมณ์ของผู้เขียนบทความนี้เขียนขึ้นจากความห่วงใยต่อสังคมไทยทั้งระบบ ผู้เขียนเชื่อว่าความเจ็บปวดของประเทศไม่ได้มาจากความขัดแย้งของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่เกิดจากโครงสร้างที่ทุกฝ่ายล้วนมีส่วนร่วมสร้างและติดอยู่กับมัน — โดยไม่รู้ตัว บทความนี้ไม่ได้มุ่งโจมตีผู้ใด แต่มุ่งชวนให้ "เราทุกคน" กล้าหยุดคิด ทบทวน และตั้งคำถาม เพื่อที่ว่าเมื่อเข้าใจตรงกัน เราจะเปลี่ยนแปลงร่วมกันได้ โดยไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง และไม่หลอกใครไว้ข้างหน้า
ผู้เขียน: บุรพล ผาวิชัยนามปากกา: ตะเกียงหนึ่งดวง (One Lantern)
1. คำนำ: เมื่อระบบที่เราสร้าง กลายเป็นกรงขังพวกเราทุกคน
ในโลกที่ทุกคนกำลังเร่งรีบ ทุกภาคส่วนของสังคมต่างดิ้นรนทำหน้าที่ของตนแรงงานทำงานหนัก หวังได้ค่าจ้างพอเลี้ยงครอบครัวนักเรียนแข่งขันสอบ เพื่อฝันถึงความมั่นคงผู้มีอำนาจออกนโยบายอย่างไม่หยุดพัก เพื่อควบคุมสถานการณ์ที่เปราะบาง
แต่ในขณะที่ทุกคน "ทำดีที่สุดแล้ว"เหตุใดเรายังคงตกอยู่ในวงจรเดิม — ความยากจนไม่หาย ความขัดแย้งไม่จบ ความหวังไม่เกิด?
คำตอบอาจไม่ได้อยู่ที่ว่า "ใครผิด"แต่อยู่ที่โครงสร้างของสังคม ที่เรา "หลงลืมจะตั้งคำถาม" มานาน
และนั่นคือที่มาของบทความนี้ไม่ใช่เพื่อประณามฝ่ายใด แต่เพื่อชวนเราทุกคนหยุดดูวงจรที่เราทุกคนกำลังติดอยู่วงจรที่ไม่มีใครชนะ แม้แต่ผู้เขียนกติกาเองก็ตาม
2. วงจรแห่งความเชื่อผิด ๆ: ความพยายามที่ไม่เคยพอ
สังคมไทยปลูกฝังชุดความเชื่อที่ดูดีและให้กำลังใจ"ขยันแล้วจะรวย""เรียนเก่งแล้วจะมีอนาคต""ตั้งใจทำดี แล้วระบบจะไม่ทอดทิ้งคุณ"
ความเชื่อเหล่านี้เป็นเสาหลักของศีลธรรมในแบบไทยแต่ในความจริง — มันกำลังกลายเป็นภาพลวงตาในระบบที่บิดเบี้ยว
แรงงานทำงานหนักแทบตาย แต่ยังติดหนี้นักเรียนสอบได้ แต่ยังไม่มีอนาคตที่มั่นคงคนดีถูกระบบกลืนหายไปกับความเงียบ
3. ใครได้ ใครเสีย? — หรือไม่มีใครได้เลย
ในเกมที่ดูเหมือนมีฝ่ายชนะเสมอความจริงแล้ว... ไม่มีใครได้ทุกอย่างจริง ๆ
รากหญ้า — แบกรับทุกอย่างแต่ถูกมองข้ามชนชั้นกลาง — ถูกสัญญาความมั่นคงที่ไม่มีอยู่จริงผู้มีอำนาจ — กลายเป็นนักโทษของระบบที่ตนสร้างทุกฝ่ายอยู่ในวงจรเดียวกันที่ไม่มีผู้ชนะอย่างแท้จริง
4. สังคมที่ไม่เคยถอดบทเรียน: เพราะเราไม่กล้าตั้งคำถามสำคัญ
ประเทศไทยผ่านวิกฤตซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่วัฒนธรรมการถอดบทเรียนยังแทบไม่มีเราถูกสอนให้เชื่อ มากกว่าถูกฝึกให้คิด
เราขาดวิทยาศาสตร์ทางสังคมไม่มีการวิเคราะห์เชิงระบบ ไม่มีการเรียนรู้ร่วมกันความเชื่อแทนที่ข้อมูล ความกลัวแทนที่ความเข้าใจ
5. พลเมืองที่ถูกทำให้ไม่รู้ว่าเป็นหมาก
ในกระดานของอำนาจประชาชนธรรมดาถูกทำให้เป็นหมากที่เดินตามเกมที่ผู้อื่นวางไว้
เราถูกปลุกอารมณ์ให้กล้าแสดงออกแต่ไม่ถูกฝึกให้กล้าเรียนรู้และฟังความจริงอัตตาสูงขึ้น สติลดลง
6. ทางออก: จากคำถาม สู่การเปลี่ยนแปลง
ทางออกเชิงวิสัยทัศน์: ประเทศที่กล้าฟังประชาชน และไม่หลอกใครไว้ข้างหน้าทางออกเชิงโครงสร้าง: ปฏิรูปภาษี กระจายอำนาจ แยกทุนออกจากนโยบายทางออกเชิงการศึกษา: สร้างพลเมืองที่รู้เท่าทัน ไม่ใช่เพียงเชื่อฟัง
7. บทสรุป: เราอยู่ในเรือลำเดียวกัน
หากเราไม่กล้าตั้งคำถามกับโครงสร้างหากเราไม่กล้าฟังความจริงที่ไม่ตรงใจ
ระบบเดิมจะคงอยู่ — ไม่ใช่เพราะมันดีแต่เพราะเรายังไม่กล้าเปลี่ยน
ทุกการตั้งคำถาม คือการเริ่มต้นเปลี่ยนแปลงแม้เพียงคนเดียวที่ตื่น อาจไม่เปลี่ยนโลกทันทีแต่ทุกคนที่ตื่นร่วมกัน — จะไม่มีระบบใดกลืนกินพวกเขาได้อีก
บทความนี้เผยแพร่โดย "ตะเกียงหนึ่งดวง" เพื่อแสงสว่างทางปัญญา
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
