ให้เป็นก็ต้องคิดเป็น ไม่งั้นก็โดนวนลูปความดีทับไม่เลิก
ในโลกการทำงานหรือการใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่น
“การเป็นผู้ให้” มันดูดี ดูเท่ ดูน่านับถือ
แต่ถ้าให้แบบไม่คิด...
บอกเลยว่าไม่ต่างจากการสมัครใจโดนใช้ฟรีแล้วโดนหักเงินเดือนเพิ่ม
ในหนังสือ Give and Take เขาพูดถึงการเจรจาต่อรอง
ซึ่งก็ไม่ต่างจากการใช้ชีวิตแบบมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นนั่นแหละ
เขาแบ่งออกเป็น 3 สายหลัก ๆ:
ผู้รับ: เน้นเอา ไม่แคร์อะไรทั้งนั้น ขอก่อน คุยทีหลัง
ผู้ให้ (สายใจบาง): อยากให้จนลืมตัว ลืมเป้าหมาย ลืมว่าตัวเองก็มีค่า
ผู้ให้ (สายฉลาด): ใจดี แต่ไม่โง่ มี empathy + strategy อยู่ในตัว
แน่นอนว่าคนแบบที่สามนี่แหละ...
ที่ทั้ง "ให้ได้" และ "ไม่เสียตัวตน"
เพราะผู้ให้แบบที่เข้าใจเกมจะไม่พยายามยอมทุกอย่าง
แต่จะพยายามมองเห็นว่า ฉันจะได้อะไรกลับมาที่มันพอดีกับสิ่งที่ฉันเสียไป
มันคือการไม่กลัวเสียภาพลักษณ์ แต่กลัวเสียสมดุลของชีวิต
ในระบบที่ชอบบีบให้คนเก่งต้องเสียสละ
ชอบให้คนดีต้องเงียบ
ผู้ให้ที่ไม่รู้จะเจรจายังไง... ก็เลยจบด้วยคำว่า “ไม่เป็นไรค่ะ/ครับ” ทุกครั้ง
นักเจรจามืออาชีพไม่ใช่คนที่รู้ทุกอย่าง
แต่เป็นคนที่ นึกถึงใจเขาใจเรา โดยไม่ลืมว่าตัวเองก็มีใจ
พวกเขาไม่ได้ยอม เพื่อให้คนอื่นชนะ
แต่พวกเขา “หาโอกาสให้ทุกฝ่ายชนะไปด้วยกัน”
เพราะถ้ามีแต่คนเสียเปรียบ สุดท้าย... ความสัมพันธ์ก็พังอยู่ดี
ที่เจ็บคือ…
ผู้ให้ที่ “เกรงใจระบบ” จะหาทางประนีประนอมก่อนเสมอ
ยอมลด แล้วยอมลืม ว่าตัวเองเคยต้องการอะไร
แต่ผู้ให้ที่ฉลาด จะคิดต่อว่า...
“ถ้าเราทำดีได้มากกว่านี้ แค่เราดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ก่อน”
แด่ทุกคนที่เป็นผู้ให้ในที่ที่ไม่ให้กลับ...
ไม่ได้ผิดที่คุณให้
แค่ขอให้ต่อไปนี้
ให้แบบมีหลังพิง ไม่ใช่พิงแล้วโดนผลัก
#มาอ่านหนังสือกันเถอะ
#giveandtake
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
