การช่วยเหลือคนอื่นด้วยความเป็นห่วงของตัวเอง= การเสือก
เรามีความ รู้สึกอย่างนี้มานานแล้วแต่ เพิ่งจะมา “ ตระหนัก” อย่างแท้จริงก็ คราวนี้แหละ
การที่เราเห็นแล้วสงสาร อยากเข้าไปช่วยเหลือ มันทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นคนดี
แต่อีกใจหนึ่งเราก็คิดว่า การให้ความช่วยเหลืออีกฝ่ายโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องการ มันคือการยุ่งไม่เข้าเรื่อง หรือการเสือก หรือเปล่า
เผอิญเรื่องนี้เกิดขึ้นกับคนที่เป็นพ่อเรา
เราเห็นพ่อ เครียดอยู่เสมอ คำว่าหน้าดำคร่ำเครียดเป็นยังไง ก็เห็นได้จากหน้าพ่อเรานี่แหละ
ความจริงเค้าไม่มีเหตุให้ต้องเครียดเลยนะ ยังไงในสังคมไทย พ่อแม่ที่แก่ตัวลง แล้วก็มีลูกที่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง มีรายได้ที่มั่นคง ไม่ลำบากเท่าไหร่ ก็ให้การสนับสนุนพ่อแม่อยู่แล้ว
ในกรณีนี้ ลูกชายพ่อ เค้าก็ทำหน้าที่นี้ได้ดีมาก เราก็เลยไม่เข้าใจว่าพ่อจะเครียดไปทำไม คือเค้าไม่มีปัญหาเรื่องอื่นเลย เรื่องสุขภาพ เรื่องอื่นใด มันน่าจะเป็นเพราะว่าเรื่องเงินนี่แหละ
เพราะว่า พ่อไม่ได้ทำงานมานานแล้วจึงไม่มีรายได้ ต้องพึ่งพาแต่ลูก ตรงนี้เป็นสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกตัวเองไม่มีค่า จิตตกเพราะไม่สามารถหาเงินได้หรือเปล่า
อันนี้เราก็สันนิษฐานเอาเอง เพราะว่าเค้าไม่บอกใคร มีอะไรชอบเก็บไว้กับตัวเอง แล้วก็เอาแต่เครียดเครียด คิดวนไป หาทางออกไม่ได้
ใครใคร ไม่ว่าจะเป็น ภรรยาหรือลูก ต่างก็เตือนเค้า แล้วก็ระอาไปตามกัน เพราะว่าอย่างตัวเอง เคยพูดไปครั้งหนึ่งเขาพูดตอบกลับมาว่า “ ไม่ต้องมายุ่งกับป๊า”
คำพูดนี้ มันทำให้เราสำนึกว่า เรา “ ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” หรือ เสือก“ นั่นเอง
อีกฝ่ายเขาไม่ต้องการ เราจะเป็นห่วงแค่ไหนก็ตาม ถ้าพูดออกไป เขาก็ไม่อยากฟัง แล้วถ้าเค้าคิดว่ารำคาญมากๆเค้าก็จะตอบโต้ด้วยคำพูดประมาณนั้น
หมดกันความรู้สึกว่า ต้องช่วยควรที่ไม่มีทางออก ต้องช่วยคนที่เปราะบาง ต้องช่วยคนที่ซึมเศร้า เค้ากลับตอบกลับว่ามา “ ไม่ต้องยุ่ง”
อย่างคราวนี้ก็เหมือนกัน เราผู้เป็นลูกเห็นพ่อซึมเศร้า หน้าดำคร่ำเครียด มาหลายวัน เราก็ได้แต่ทำเรื่องของตัวเองไป ไม่สนใจเค้า เพราะรู้ว่าเค้าไม่อยากให้คนอื่นมายุ่งเรื่องของเขา
แต่สุดท้ายราก็แพ้ใจตัวเอง เราก็เลยพูดในน้ำเสียงธรรมดา ไม่ใช่ในทำนองเตือน ติเตียนหรือเทศนาอะไรเลย ว่า “ ป๊าก็รู้นะ ว่า การเหนื่อยง่ายมันเกิดจากความเครียด ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเหมือนกัน ป๊าต้องจัดการความเครียดเอง”
เราพูดแค่เท่านี้ มันมากเกินไปหรือเปล่า ที่จริงแล้วในใจเรา มีคำพูดอีกมากมายแต่ไม่ได้พูดออกไป เพราะรู้ว่าถึงพูดไปเค้าก็ไม่ฟัง ก็เลยพูดให้น้อยที่สุด เอาแต่เนื้อ
เราพูดแค่เท่านั้น เขาก็ยังเดินออกนอกบ้าน ไม่ฟังเรา
มันแสดงออกให้รู้เลยว่า คนเราไม่สามารถไปช่วยคนที่ที่ไม่อยากให้ช่วยได้จริงๆ ถึงแม้เราจะรู้สึกสงสารอีกฝ่ายแค่ไหน แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่อยากทำ ไม่อยากฟัง ไม่อยากยอมรับ เค้าก็จะไม่ฟังเราอยู่ดี
เราจะกลายเป็น “ ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” หรือ “ ขี้บ่น” ได้ง่ายๆ
- 3
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
