บทที่ 6 : จันทราที่เหนื่อยล้า และโรคร้ายที่ไร้ทางแก้
หลังจากลืมตาขึ้นจากการบำเพ็ญที่กินเวลานานหลายวัน หลี่เยว่หานเดินออกจากลานหินด้วยร่างกายที่เบาสบาย ทว่าภายในใจกลับหนักอึ้ง พลังในร่างของเขาหยุดอยู่ที่ ฌานบ่มจิต ขั้นที่ 3 แม้จะดูก้าวกระโดดสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเขาที่สัมผัสได้ถึงความกว้างใหญ่ของเส้นลมปราณตนเอง เขารู้ดีว่าหนทางข้างหน้าช่างตีบตันนัก ภาชนะที่กว้างใหญ่ในตัวเขาดูดซับปราณราตรีทั่วไปราวกับกระหายเลือด แต่มันกลับยังไม่เพียงพอจะสร้างแรงดันเพื่อก่อรูป "หลุมดำ" ในตันเถียนได้
เขาเดินกลับมาที่กระท่อมท้ายหมู่บ้าน
"เยว่หาน... เจ้ากลับมาแล้วหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและมั่นคงของผู้เฒ่าหลี่ดังขึ้น ชายชรายืนเอามือประสานหลังอยู่ริมหน้าต่างที่ปิดสนิท ข้างกายมีร่างเล็กของเด็กสาวที่นั่งนิ่งสงบ
หลานซิง นั่งเหม่อมองออกไปบนท้องฟ้า ดวงจันทร์ดวงโตยังคงลอยเด่นอยู่ตรงนั้น ทว่ามันกลับดูเศร้าหมองและหม่นแสง แสงสีเงินของมันถูกรัศมีอันบ้าคลั่งจากดวงอาทิตย์เทียมกลืนกินจนแทบไม่เหลือความนิ่งสงบ
ผิวของนางซีดเผือดจนแทบจะโปร่งแสง ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้กลับดูหม่นแสงลงเรื่อยๆ ราวกับดวงดาราที่กำลังมอดดับ นางไม่ได้ตาบอด แต่ร่างกายของนางกำลัง ‘ปฏิเสธ’ สภาพแวดล้อมที่แสงจันทร์ถูกบิดเบือน
"วันนี้อาการของนางเป็นอย่างไรบ้างครับท่านปู่?" เยว่หานเอ่ยถาม ขณะเข้าไปกุมมือที่เย็นเยียบของเด็กสาว แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากระทบผิวนางดูเหมือนจะไร้ไอเย็นแห่งชีวิต แต่มันกลับแฝงไปด้วยความขุ่นมัวที่น่าอึดอัด
ผู้เฒ่าหลี่ถอนหายใจยาว แววตานิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความกังวลลึกๆ "มันคือ 'ภาวะวิญญาณโหยหา'... หลานซิงเกิดมาพร้อมแก่นพลังราตรีที่บริสุทธิ์จนเกินไป ในทวีปหยินซางที่ถูกแสงอาทิตย์เทียมแผดเผาชั้นบรรยากาศจนพลังงานแปรปรวนเช่นนี้ แสงจันทร์ที่ส่องลงมาจึงแปดเปื้อนไปด้วยไอความร้อนของพวกทิวา ร่างกายของนางจึงไม่ต่างจากน้ำแข็งที่กำลังถูกหลอมละลายจากภายใน"
"ทางเดียวคือต้องให้นางได้รับไอเย็นจาก 'จันทราแท้' ที่ไม่ถูกบิดเบือน... แต่นั่นเป็นไปไม่ได้ในยุคสมัยนี้"
เยว่หานมองดูหลานซิงที่พยายามส่งยิ้มให้เขา แม้นางจะเจ็บปวดแต่นางไม่เคยปริปากบ่น ความจริงที่ว่านางไม่สามารถออกไปนอกทวีปเพื่อหาอากาศที่บริสุทธิ์กว่าได้ เพราะแก่นพลังราตรีของนางจะสลายทันทีที่หลุดพ้นเขตอาคมคุ้มครอง ยิ่งทำให้เยว่หานรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น
‘ต้องมีวิธีสิ... ทวีปหยินซางกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ จะไม่มีสิ่งใดทดแทนแสงจันทร์ที่บริสุทธิ์ได้เลยหรือ?’
ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
"มีเพียงสิ่งเดียวที่จะยื้อชีวิตนางได้... "ศิลารากจันทรา" มันคือวัตถุประหลาดที่ตกมาจากนอกพิภพเมื่อสิบหกปีก่อน ในคืนเดียวกับที่มีหิมะร่วงหล่นและข้าได้พบกับเจ้า... ศิลานั่นตกลงสู่ใจกลางของ "เขตแดนราตรีดับ" และหายสาบสูญไปนับแต่นั้น"
"ทำไมถึงไม่มีใครออกตามหามันเลยล่ะท่านปู่?" เยว่หานถามด้วยความสงสัย
"เพราะที่นั่นคือเขตแดนต้องห้ามที่อันตรายที่สุดในทวีปหยินซาง" ผู้เฒ่าหลี่ตอบ แววตาไหวระริกด้วยความกลัว "เล่ากันว่าภายในสถานแห่งนั้นมีกฎเกณฑ์ที่บิดเบี้ยว ทุกสรรพพลังจะถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่า ไม่ว่าจะเป็นพลังทิวาหรือราตรี ผู้บำเพ็ญที่เข้าไปส่วนใหญ่มักจะสูญเสียพลังบำเพ็ญจนกลายเป็นคนธรรมดา หรือไม่ก็หายสาบสูญไปตลอดกาล... มีคนเพียงหยิบมือที่กล้าเฉียดเข้าไปใกล้ แต่ก็ไม่มีใครเคยเห็นศิลานั่นจริงๆ สักครั้ง"
"ในเมื่อมันดูดกลืนทุกพลัง... ข้าก็จะใช้ความว่างเปล่าของข้าเข้าไปนำมันออกมา" เยว่หานตัดสินใจในทันที
เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รอเขาอยู่ในโบราณสถานราตรีดับนั้น ไม่ใช่แค่ศิลาที่จะมาหลอมรวมเพื่อบรรเทาอาการของหลานซิง แต่มันคือ 'ปราณราตรีกลืนฟ้า' พลังต้นกำเนิดที่ดุร้ายซึ่งเป็นเจ้าของอำนาจในการดูดกลืนสรรพสิ่ง... และนั่นคือ "โชคชะตา" ที่จะเข้ามาเติมเต็มเส้นลมปราณที่กว้างขวางของเขาให้เต็มเปี่ยม จนสามารถให้กำเนิด 'หลุมดำ' ที่แท้จริงขึ้นมาได้ในที่สุด
- 3
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
