Ep. 2 ตามรอยบาท พระพุทธองค์
จาก ep.1 เราทราบแล้วว่า สารนาถ เดินทางไปเที่ยวอินเดียในปี พศ. 2491 และกลับมาเขียนหนังสือชื่อ เที่ยวอินเดีย ตีพิมพ์จำหน่ายครั้งแรกในปีถัดมา คือ พศ. 2492
และตามที่หนังสือ ตามรอยบาท พระพุทธองค์ บันทึกไว้ ก็คืออีก 4 ปีถัดมา ( พศ. 2495 ) หนุ่มใหญ่ นาม สารนาถ ได้เดินทางไปเยือนอินเดีย อีกครั้ง
ครั้งนี้ กำหนดเส้นทาง ตามชื่อเรื่อง คือ ไปตามเส้นทาง สังเวชนียสถาน 4
คือ ไปเยือนเมืองต่างๆในอินเดีย เมืองที่เป็น สถาน ประสูติ ตรัสรู้ แสดงปฐมเทศนา และเมือง ปรินิพพาน ของพระพุทธองค์
สี่ปีให้หลัง ลักษมี ยังเป็นไก๊ด์ อยู่หรือไม่ แล้วถ้าอยู่ เธอจะมาปรากฏตัวในเล่มนี้ไหม ?
พลันที่หนังสือที่สั่งซื้อไว้ คือ ตามรอยบาท พระพุทธองค์ ส่งมาถึง พอเปิดดูหน้าต้นๆ ข้าพเจ้าก็ประจักษ์ว่า
ข้อสงสัยที่ค้างคาในใจมานาน ที่ว่า
สารนาถ คือใคร ?
ก็ได้รับเฉลย เอาในเล่มนี้ !
ข้อความจากหน้ารองปก เล่ม 1
หนังสือเล่มที่ข้าพเจ้าได้มา เป็นเล่มที่ สารนาถ ผู้เขียน ส่งมอบเป็นบรรณาการให้ อจ. พิภพ ตังคณะสิงห์ นักเขียนด้าน ศาสนา / ปรัชญา / โหราศาสตร์ ชื่อดังอีกท่านของ ฟ้าเมืองไทย
ท่านเป็นมิตรสหายกับสารนาถ
และลายเซ็นในเล่มนี้ บ่งบอกให้เราทราบว่า นามจริงของ สารนาถ ก็คือ
สังข์ พัธโนทัย !!
กระแส การท่องเที่ยวเชิงแสวงบุญ ที่
" สังเวชนียสถาน " ที่เราๆท่านๆไปๆกันนั้น น่าจะมีจุดเริ่มต้นจากการ " ตามรอยบาท พระพุทธองค์ " ของนาย สังข์ เมื่อ 70 ปีกว่า ครั้งนี้นี่เอง ?!?
ส่วนคำถามที่ค้างคาในใจและต้องลุ้นข้อถัดมาก็คือ ลักษมีสาวงามจากแคว้นแดนเหนือ( อินเดีย ) จะยังมีบทบาท มาปรากฏตัว สร้างสีสันในเล่ม ตามรอยบาท ฯ นี้ หรือไม่ ?
ถ้าเธอไม่มา ข้าพเจ้าคงอาวรณ์ยิ่งนัก เพราะเราเคยพบกันทางตัวหนังสือเรื่อง เที่ยวอินเดีย เมื่อราวห้าสิบปีก่อน
แม้จะพบกันในสภาพไม่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่ความประทับใจที่ข้าพเจ้ามีต่อเธอนั้น มาจนบัดนี้ ข้าพเจ้าก็ยังไม่ลืมเลือนเธอแต่อย่างใด
แถมยังหวังไว้ในใจอยู่เสมอว่า จะมีโอกาสหวนคืนมาพบกับเธอในเล่ม เที่ยวอินเดีย อีกหนหนึ่ง !
ลักษมี มาแล้ว !
เพียงพลิกชมหน้า สารบัญ คร่าวๆ
ข้าพเจ้าให้แสนดีใจ .... อา ! มีเนื้อหากล่าวถึง ลักษมี ผู้มารับ !
เป็นอันว่า ข้าพเจ้าจะได้พบกับสหายสาวงาม นาม ลักษมี อีกหน แน่แล้ว ในเล่มนี้
แม้จะเป็นในเวลาที่ล่วงเลยมายาวนานถึง ห้าสิบปีแล้วก็ตามที !
นี่จะเข้าเกณฑ์ คำพังเพยที่ว่า
พบไม้งาม เมื่อยามขวานบิ่น ใช่หรือไม่ ?
ไม่เน้อ !
เอาล่ะ พูดถึง สารนาถ / หนังสือเที่ยวอินเดีย / ตามรอยบาทฯ มาเนิ่นนานพอสมควร แต่ท่านผู้อ่าน ก็ได้รู้เห็นแค่คำเอ่ยอ้างของข้าพเจ้าเท่านั้น
เปรียบได้ดัง คำร่ำลือหรือคำแนะนำว่า
อาหารร้านนั้นร้านนี้ อร่อยมาก รสชาติดีอย่างนั้น อย่างนี้
แต่คนฟัง ไม่มีโอกาสได้ลิ้มชิมรสจริงๆ
มันจะ " เข้าถึง " ได้อย่างไรว่า
อร่อยจริง ?
ดังนั้น วิธีพิสูจน์ ที่ง่ายที่สุดคือ นำเอาข้อเขียนบางส่วนของ สารนาถ มาเสนอให้ลองอ่านดู
จากหนังสือ เรื่อง เที่ยวอินเดีย นั้น คงไม่ต้องพูดถึง
เพราะเวลานี้ ยังหาซื้อไม่ได้
ใครอยากอ่าน คงต้องไปหาได้ที่ ห้องสมุด ชาญวิทย์ เกษตรศิริ ที่ ม.ธรรมศาสตร์ โน่น
ข้าพเจ้า จะขอยก บางส่วนจากหน้าแรกๆของ ตามรอยบาท ฯ เล่ม 1 มาก็แล้วกัน
เราลองมาอ่านสำนวนและการบรรยายของ สารนาถ ของจริง จากหนังสือ ตามรอยบาท ฯ กันพอเพลินๆ ดูที
จับเอาตอน สารนาถ พูดล้อกระเป๋าใบโตของลักษมี ที่นำมาเพื่อเดินทาง
ลักษมี ทำ " ตาคว่ำ "
รวมถึงการคุยกันถึง วัฒนธรรมการเปิบอาหารด้วยมือเปล่า ของชาวภารตะ และความคิดเห็นในการธำรงอัตลักษณ์ของคนอินเดีย ในยุคกึ่งพุทธกาล
เรื่องการห้ามใช้ของร่วมกัน ระหว่างวรรณะ
ด้วยว่ามีการปนเปื้อน ซึ่งถือว่า ผิดร้ายแรง
ถ้าจำเป็นยิ่งยวด ยังต้องล้างภาชนะนั้นถึง 100 น้ำ !?!
ปัจจุบันนี้ เรื่องจานชามภาชนะปนเปื้อน ทราบมาว่า ทางอิสลาม หากภาชนะปนเปื้อนอาหารที่ไม่ฮาลาล ก็ต้องแก้โดย ล้างด้วยน้ำ....หน และทำความสะอาดด้วยสบู่หรือสารฟอกที่ทำมาโดยเฉพาะ เช่นกัน
ความข้อนี้ ผิดถูก คงต้องอาศัยผู้รู้ทางอิสลามมาชี้แนะ
ตอนหนึ่ง เมื่อเที่ยวชมความสวยงาม ของ อาคาร วิคตอเรียอนุสรณ์สถาน
ในบทนั้นพูดถึง สารนาถ ( ฉวยโอกาส ) เดินกุมมือ ลักษมี
ซึ่งเธอไม่ได้ขัดขืนแต่ประการใด
ถ้าอ่านในหลายๆที่ จะพบว่า ลักษมีแม้จะเป็นหญิงสาวที่รับการศึกษาแบบตะวันตกก็จริง แต่สำหรับ วิถีการดำเนินชีวิตส่วนตัว รวมถึงความคิดเห็นในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงนั้น
เธอค่อนข้าง อนุรักษ์นิยมมาก
แต่ เธอในบางตอน กลับยอมให้ หนุ่มเช่น สารนาถ ถูกต้องเนื้อตัวได้
นี่ไง นี่ไง ข้าพเจ้าถึง " ตีความ " ว่า ลักษมีเอง ก็น่าจะ " มีใจ " ให้สารนาถ บ้างละน่า
แถมบางตอน เธอยังมีแอบน้อยใจเล็กๆว่า สารนาถ ไม่ได้ใส่ใจเธอเท่าที่ควร
สาวถ้าไม่มีใจ จะคิดเล็กคิดน้อยถึงขนาดนี้เชียวละหรือ?
แต่ สารนาถ ก็พลิ้วลื่นไปได้แบบสวยงาม ราวกับการเลื้อยบอลของ ดีโก้ มาราโดน่า เลยนั่น ( เห็นชื่อดาวเตะ
แข้งทองรายนี้ ก็พอหาได้ละนะว่า ข้าพเจ้าน่ะ เจนไหน ?)
อินเดีย มีฮินดู เป็น เมจอริตี้
ฮินดู บูชาองค์เทพศิวะ
ตัวแทนเทพศิวะ ที่เห็นๆกัน คือ ศิวลึงค์
มาดูที่มาว่า ทำไมต้อง เป็น "ลึงค์ "?
ถัดจากเรื่อง " ลึงค์ "
เรามาต่อกันเรื่อง " ลิง " กันเลยดีกว่า
เป็นตอนที่ " ลุง " ท้องถิ่น พาชมสถานที่ ใน เวฬุวนาราม
เป็นความรู้ใหม่ของ ข้าพเจ้าจากการอ่านเล่มนี้อีกด้วย
ความรู้ใหม่ตรงที่ว่า
วัสสการพราหมณ์ ทำบาปที่ยุยงให้หมู่ชนแตกแยก แล้วต้องไปเกิดเป็น ลิงที่ชายป่าของ เวฬุวนาราม
ก็ได้อ่านสำนวน ของสารนาถ และเนื้อหาของหนังสือ ตามรอยบาท ฯ กันพอเป็นน้ำจิ้มนะครับ
ตอนต่อไป จะนำท่านมารู้จักกับ สารนาถ ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
