โรมเริ่มต้นจากชุมชนลาตินริม Tiber (ทีเบอร์) ก่อนพัฒนาเป็น res publica (สาธารณรัฐโรมัน, 509 ก.ค.ศ.) เมือง–รัฐแห่งนี้ต่างจากเปอร์เซียที่รวมศูนย์ด้วยจักรพรรดิ เพราะโรมสร้างสถาบันแบบแบ่งอำนาจ—Senatus Populusque Romanus (SPQR), สภาประชาชน (comitia), และลำดับตำแหน่งการเมือง cursus honorum ซึ่งกำกับกันและกัน
ระบบทหารสมัครคราวถูกแทนที่ด้วยกองทัพอาชีพหลังการปฏิรูปของ Gaius Marius (ไกอุส มาริอุส, 107 ก.ค.ศ.)—ทหารได้รับเงินเดือน อุปกรณ์มาตรฐาน และผูกพันกับผู้บังคับบัญชาอย่างใกล้ชิด การเมืองเข้าสู่ยุคหัวหน้าทัพทรงอิทธิพล จบลงด้วยการสถาปนา Imperium (จักรวรรดิ) โดย Augustus (ออกุสตุส, 27 ก.ค.ศ.) ซึ่งคงสถาบันสาธารณรัฐไว้บางส่วน แต่ย้ายอำนาจยุทธการ การคลัง และข้าราชการส่วนกลางมาอยู่ใต้พระองค์
หัวใจของ “มาตรฐานโรมัน” คือการทำให้ดินแดนกว้างใหญ่ทำงานร่วมกันจริง โครงสร้างมณฑล provincia ถูกตั้งขึ้นพร้อมผู้ว่าการและเจ้าหน้าที่การคลัง (ต่อมาคือ procurator ของจักรพรรดิ) ระบบสำรวจสำมะโน census ทำให้รัฐรู้จำนวนพลเมือง ทรัพย์สิน และภาษี ตัวเมืองต่าง ๆ ได้สถานะ municipium หรือ colonia พร้อมสิทธิพลเมืองระดับต่างกัน
การขยาย civitas Romana (สิทธิความเป็นโรมัน) ดำเนินต่อเนื่องจนถึงประกาศ Constitutio Antoniniana (ค.ศ. 212) ที่ขยายสิทธิพลเมืองให้คนเสรีทั่วจักรวรรดิ นี่คือเครื่องมือผูกคนหลายภาษาให้อยู่ใต้กฎหมายเดียว
มาตรฐานทางกายภาพถูกกดพิมพ์ลงในภูมิประเทศผ่านถนน viae (เช่น Via Appia), หลักไมล์, สะพานหิน และเครือข่ายไปรษณีย์รัฐ cursus publicus ซึ่งทำงานคล้ายระบบส่งข่าวของเปอร์เซีย เอกสารราชการ แผ่นประกาศ และสัญญาจำนวนมากถูกสลักลงหินหรือโลหะ—ตั้งแต่คำสั่งผู้ว่าการ ไปจนถึง Res Gestae Divi Augusti (ประกาศผลงานของออกุสตุส)