25 ส.ค. เวลา 03:01 • ความคิดเห็น
การกล่าวคำตักเตือนเป็นเรื่องที่ต้องอาศัยทั้งทักษะการพูดเเละจิตวิทยา
เเละต้องรู้ทัศนคติเกี่ยวกับความชอบความชังของอีกฝ่ายด้วย
บางคนจะชิงชังการพูดจากระโชกโฮกฮากหยาบโลน
บางคนถ้าพูดด้วยสุภาพนัก ก็อาจถูกหมั่นไส้
บางคนชอบให้พูดจาสนิทสนมเเต่บางคนชอบการรักษาระยะห่าง
มันมีรายละเอียดปลีกย่อยมากมายค่ะ
อย่างไรก็ตาม อย่าให้อีกฝ่ายมองว่าเราเป็นคนอื่น
การใช้สรรพนามเเบบเครือญาติก็อาจสร้างความสนิทใจได้บ้าง
เเต่ก็ยังต้องดูท่าทีอีกฝ่ายก่อน
เราเคยเห็นเด็กหนุ่มโดยสารรถไฟโดยนั่งสัปหงกอยู่ที่บันได
พอรถไฟเเล่น พวกผู้ใหญ่ก็หวาดเสียวว่าเด็กจะพลัดตกลงไป
หลายคนตักเตือน เด็กกลับย้อนถาม เเล้วผมตกลงไปเสียที่ไหน
ผู้ใหญ่คนหนึ่งตัดใจเดินเข้ามาโอบไหล่บอกว่า
อย่าเสี่ยงเลย ขึ้นมานั่งข้างบนเถิด
พอเด็กรู้สึกว่า เขาได้รับความใจดี ก็ยอมเชื่อเเต่โดยดี
เด็กอาจรู้สึกต่อต้านที่ถูกตักเตือนอย่างหนัก นั่นมิใช่นิสัยที่ดีเลย
การกล่าวคำเตือนก็ต้องระวังมิให้อีกฝ่ายรู้สึกถูกคุกคาม
อย่างไรก็ตาม เตือนเเล้วอีกฝ่ายฟังหรือไม่
ก็อาจต้องถือว่าเป็นเรื่องของกรรมเวรค่ะ
โฆษณา