ยิ่งไม่มีทางเลือก ยิ่งไม่จำเป็นต้องทน
เราโตมากับคำพูดที่บอกให้อดทน
อดทนกับงานที่ไม่อยากทำ
อดทนกับหัวหน้าที่กดขี่
อดทนกับระบบที่บิดเบี้ยว
อดทนไว้ก่อน…ถ้ายังไม่มีที่ไป
มันฟังดูมีเหตุผลดี
แต่พอฟังนานๆ เข้า มันเริ่มเหมือนคำสาปมากกว่าคำแนะนำ
ในหลายๆ ครั้ง
สิ่งที่คนเรียกว่าทางเลือก
มันก็แค่คำปลอบใจเวลาทนอยู่กับสิ่งที่ไม่โอเค
เราเลยอดทน
ไม่ลาออก ไม่ขัดขืน ไม่หนี
ไม่กล้าแม้แต่จะยื่นใบสมัครที่อื่น
ทั้งที่ทุกเช้าที่ตื่นมา เราแทบต้องลากตัวเองไปทำงาน
ทั้งที่ทุกครั้งที่เจอหน้าเจ้านาย เราก็อยากร้องไห้
แต่เราก็ยังอยู่
เพราะเราคิดว่ายังไม่มีทางเลือก
ลองคิดดูดีๆ สิ
มันใช่เหรอที่ไม่มีทางเลือกแล้วต้องทน?
บางทีการไม่มีทางเลือก
อาจหมายถึง…เรากำลังอยู่ในที่ที่ไม่มีอะไรให้เสียแล้วต่างหาก
ถ้าที่เก่ามันไม่ให้โอกาส
ไม่ให้ความหวัง ไม่มีช่องทางเติบโต
ไม่มีคุณค่าที่ตอบกลับมา
แล้วเราจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร?
สิ่งที่เราต้องทำไม่ใช่การอดทนให้ถึงวันหนึ่งที่มีทางออก
แต่มันคือการเริ่มหาทางออกตั้งแต่วันนี้เลย
เพราะยิ่งเราไม่มีอะไรจะเสีย
เรายิ่งควรออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด
อย่าปล่อยให้ความคิดว่ายังไม่มีที่ไป
กลายเป็นกรงที่ขังเราอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่
เพราะถ้าเรายังเชื่อว่า
จะทนจนกว่าจะมีใครมาเปิดประตูให้
สุดท้ายเราก็อาจไม่ได้ไปไหนเลย
เริ่มหาประตูใหม่
แม้ยังไม่รู้ว่าจะไปทางไหน
แต่อย่างน้อย…ก็ได้รู้ว่าตัวเองกำลังจะเดินออกมา
บางคนอาจหาว่าคิดฝันลมๆ แล้งๆ
แต่มันก็ดีกว่าอยู่ไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้จะทนไปทำไม
ก็เอาเป็นว่า
ในวันที่เราไม่มีทางเลือก
มันอาจไม่ใช่เหตุผลที่จะทน
แต่มันอาจเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เรากล้าเปลี่ยนก็ได้
สุดท้ายแล้ว
จะมีใครเข้าใจหรือไม่ ก็ช่างมัน
สิ่งที่เขียนมาทั้งหมดนี้
อาจเป็นเพียงการคิดเองเออเองของคนที่ไม่อยากทนอีกต่อไปก็ได้
- 4
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
