คนที่ไม่มีกระจก คือคนที่น่าสงสารที่สุด
ทุกคนเคยมีช่วงที่ไม่อยากได้ยินคำวิจารณ์
มันเจ็บ มันไม่สนุก มันกระทบอัตตา
…เข้าใจได้
แต่ถ้าไม่ฟังเลย
ไม่รับฟังใคร ไม่เคยมองว่าตัวเองอาจเป็นฝ่ายผิด
ไม่เคยตั้งคำถามกับพฤติกรรมตัวเอง
นั่นแหละ ไม่ใช่ความมั่นคง
แต่คือความหลงผิดที่แตกร้าวเงียบๆ
กระจกไม่เคยเถียงเรา
มันแค่สะท้อน มันไม่ได้ทำร้าย แต่มันก็ไม่โกหก
แต่หลายคนกลับเลือกไม่มีกระจกในชีวิตเลย
เพราะเขารู้ว่า ถ้าหันไปมองเมื่อไร
เขาจะเห็นสิ่งที่ตัวเองไม่อยากรับรู้
บางคนใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางคำสรรเสริญ
จนไม่รู้แล้วว่าตัวเองควรฟังคำเตือนจากใคร
บางคนรายล้อมด้วยคนพยักหน้า
จนลืมไปว่า บางครั้งมันก็แปลว่า เอาที่สบายใจเถอะ
ไม่มีกระจกไม่ใช่เรื่องน่าอิจฉา
มันคือสัญญาณว่าเราอาจกำลังเดินหลงทางโดยไม่มีใครกล้าหยุดเรา
ที่น่าสงสารไม่ใช่คนที่โดนด่า
แต่คือคนที่ไม่มีใครกล้าด่าต่างหาก
คำวิจารณ์ไม่ใช่เรื่องสนุก
แต่ถ้าเราหงุดหงิดทุกครั้งที่ถูกเตือน
เถียงกลับทุกครั้งที่โดนติง
หรือแค่ได้ยินคำว่าผิด ก็ลุกขึ้นสู้แบบอัตโนมัติ
นั่นแปลว่า เราไม่ได้ใช้สมองฟัง แต่ใช้ปมในใจตอบโต้อย่างเดียว
และเมื่อพฤติกรรมแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ
คนรอบตัวก็จะเริ่มถอย เริ่มปล่อย เริ่มเลิกพูด
จนสุดท้าย เราก็จะไม่มีใครเตือนอีกเลย
เราไม่จำเป็นต้องรับทุกคำวิจารณ์
แต่เราไม่ควรปิดกั้นทุกคำเตือน
เพราะบางครั้ง…คนที่พูด
อาจคือคนที่ยังหวังว่าเราจะกลับมามองเห็นตัวเองอีกครั้ง
และถ้าในชีวิตวันนี้
ยังมีใครสักคนที่กล้าพูดความจริงใส่หน้าเรา
อย่าพึ่งรีบเกลียดเขา
เพราะคนที่ไม่กล้าพูด กับคนที่เลิกพูดไปแล้ว
มันต่างกันแค่ไม่กี่ก้าว
และก้าวนั้น…อาจไม่มีวันย้อนกลับมาอีกเลย
ไม่มีใครอยากเป็นกระจกของใครตลอดไป
โดยเฉพาะในวันที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่เคยมองเห็นมันเลย
จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่
แต่ในวันที่เสียงเตือนมันเงียบลง
เสียงในใจเรานี่แหละ…
ที่จะต้องคอยถามว่ามันจริงหรือเปล่า?
ความน่าสงสารที่สุด
ไม่ใช่การถูกเกลียด
แต่คือการที่ไม่มีใครอยากเตือนอีกแล้ว
ซึ่งถ้าถึงวันนั้นจริงๆ
ต่อให้เราไม่ยอมรับว่าเราผิด
โลกก็จะไม่เสียเวลามาเถียงกับเราอีกต่อไป
ก็ลองคิดเองเออเองดูอีกที…ว่ามันยังดีอยู่จริงหรือเปล่า
- 4
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
