ใครเป็นคนกำหนด ให้เราทำงาน 6 วันต่อสัปดาห์
ใครบอกเราว่าเราต้องทำงาน 6 วัน
ใครเขียนไว้ในสัญญาชีวิต
ใครเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมาบอกว่า
เสาร์นี้เข้าทำงานนะ
และทำไมเราถึงเชื่อกันต่อๆ มา
เหมือนมันเป็นสัจธรรมที่เปลี่ยนไม่ได้
เราโตมากับตารางชีวิตที่แบ่งไว้ชัดเจน
จันทร์ถึงเสาร์คือการทำงาน
และอาทิตย์คือวันเดียวที่พอจะหายใจได้
ก่อนจะกลับไปหมุนในวงล้อเดิม
ถามจริง
มันเป็นระบบที่ สมเหตุสมผล จริงๆ
หรือมันแค่ ถูกทำให้เชื่อง มานานเกินไปแล้ว?
ในโลกที่การทำงานไม่จำเป็นต้องเข้าออฟฟิศ
ในโลกที่งานจำนวนมากสามารถจัดการได้จากที่ไหนก็ได้
ทำไมเรายังยึดติดกับการวัด ผลงาน จากจำนวนวันที่เข้าไปนั่งบนเก้าอี้เดิมๆ?
เราถูกปลูกฝังให้เชื่อว่า
การทำงาน 6 วัน คือคนขยัน
การทำงานทุกวัน คือคนมุ่งมั่น
การทำงานไม่หยุด คือคนมีอนาคต
แต่ไม่มีใครบอกเราว่า
การทำงานแบบไม่มีช่องว่าง
คืองานที่กำลังดูดพลังชีวิตเราไปอย่างเงียบๆ
ไม่ใช่ทุกคนที่ทำ 6 วันแล้วหมดไฟ
แต่หลายคนไม่ได้รู้ตัวว่าตัวเองกำลังไหม้อยู่
เพราะเคยชินกับความร้อนมานานเกินไป
คำว่า เวลางาน
กลายเป็นกรอบที่ล็อกไว้ไม่ให้เราได้หยุดคิด
ว่าแท้จริงแล้ว งานที่เราทำ…ต้องใช้เวลาเท่านั้นจริงเหรอ
หรือแค่ใช้ให้ ผู้ใหญ่บางคน มองเห็นว่าเรายังอยู่ที่โต๊ะ
เพราะในหลายองค์กร
สิ่งที่พนักงานส่งออกคือผลงาน
แต่สิ่งที่ผู้บริหารบางคนต้องการ คือ ภาพความขยัน ที่พอจะโชว์บนห้องประชุมได้
การที่พนักงานเข้าออฟฟิศทุกวัน
กลายเป็นเครื่องพิสูจน์ความจงรักภักดี
มากกว่าความสามารถที่แท้จริง
คำถามไม่ใช่แค่ว่า
ทำไมเราต้องทำงาน 6 วัน
แต่คือ…ทำไมหลายองค์กรยังไม่กล้าทำให้มันเหลือ 5 วัน ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปได้
บางที่กล้าเปลี่ยนแล้ว
ให้ทำงานแค่ 4 วัน
หรือทำงานแบบ remote ทั้งทีม
วัดจากผลงานล้วนๆ ไม่ใช่จำนวนชั่วโมงบนเก้าอี้
แต่หลายที่ก็ยังเลือกจะรักษาระบบเดิม
เพราะมันทำให้ คนบนสุด
ยังรู้สึกว่าตัวเองสำคัญ
รู้สึกว่ายังมีคนยืนขึ้นไหว้ทุกเช้า
รู้สึกว่าอำนาจยังไม่สั่นคลอน
ไม่มีระบบไหนผิดทั้งหมด
แต่ถ้าเราไม่กล้าตั้งคำถามกับสิ่งที่ทำอยู่
เราก็จะติดอยู่กับความเหนื่อยที่ไม่พาไปไหน
นอกจากพาเราเข้าโรงพยาบาลตอนอายุ 40
ไม่มีใครบังคับให้คุณลาออก
ไม่มีใครบังคับให้คุณลุกขึ้นสู้กับระบบ
แต่ถ้าคุณไม่กล้าถามแม้แต่คำถามง่ายๆ ว่า
ทำไมต้อง 6 วัน
งั้นคุณก็ต้องยอมรับด้วยว่า
ชีวิตคุณ…อาจไม่ได้เป็นของคุณอีกต่อไปแล้ว
อย่าเพิ่งเชื่อทั้งหมดที่อ่าน
เพราะมันอาจจะขัดกับความเชื่อที่คุณยึดมาเป็นสิบปี
แต่ถ้ามันทำให้คุณหยุดคิดแม้แค่เสี้ยววินาที
ก็พอแล้ว
เพราะคำถามง่ายๆ แบบนี้
ไม่ได้ต้องการคำตอบจากใคร
มันแค่รอให้เรากล้าถาม…ด้วยตัวเอง
และถ้าคำถามนี้มันดูแรงไป
ก็คงต้องยอมรับว่าคิดเองเออเอง
เพาะคนยังไม่ชินเท่านั้นเอง
- 4
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
