เรื่องสั้นไซไฟ ลำดับที่ 26 : ปลูกกล้าไม้ในป่าใหญ่
กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2580
ไม่ต่างอะไรกับรังผึ้งยักษ์ที่เต็มไปด้วยโดรนส่งของบินว่อน
แสงโฮโลแกรมสาดส่องจากป้ายโฆษณาตามตึกระฟ้า
และผู้คนนับล้านที่ก้มหน้ามองจอเรืองแสงในมือ
ธาม วิศวกรหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ก็เป็นหนึ่งในนั้น
ทุกเช้าเขาตื่นขึ้นมาในอพาร์ตเมนต์แคบๆ ย่านอ่อนนุช
จิบกาแฟที่ชงโดย AI แล้วมุ่งหน้าไปยังอาคารสูงระฟ้าใจกลางเมือง
เพื่อทำงาน ‘รูทีน’ ที่แสนน่าเบื่อ
หน้าที่ของเขา คือการตรวจสอบอัลกอริทึมที่ควบคุมระบบขนส่งมวลชนอัตโนมัติของเมือง งานที่สามารถทำผิดพลาดได้ไม่ถึง 0.0001%
แต่กลับไร้ซึ่งความตื่นเต้นใดๆ
แต่ธามมีความลับที่เก็บงำไว้
เขามีความฝันอยากเป็นนักเขียนไซไฟ ในยุคที่ AI สามารถสร้างนิยาย บทกวี
หรือแม้กระทั่งภาพยนตร์ได้เพียงแค่ป้อนคำสั่ง
การเป็นนักเขียนที่ใช้ ‘สมองมนุษย์’ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องล้าสมัย และไม่มีใครสนใจ
“เหมียว”
เสียงร้องอู้อี้ดังขึ้นข้างกาย แมวส้มตัวอ้วนที่ชื่อ ‘ซันนี่’
กระโดดขึ้นมาบนตัก พลางใช้หัวถูไถแขนของธามเบาๆ
มันเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่อยู่เคียงข้างเขาเสมอ
ในยามที่เขานั่งจ้องหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อเขียนเรื่องสั้น
หลังเลิกงาน ภาพที่ธามเห็นในแต่ละวัน
คือคนทั้งเมืองก้มหน้าอ่านข้อมูลที่ AI คัดกรองมาให้
หรือไม่ก็ " เสพความบันเทิงสำเร็จรูปที่ไร้สาระ "
ธามรู้ดีว่างานเขียนของเขาเปรียบเหมือนต้นกล้าเล็กๆ
ที่เขาเพียรปลูกในป่าใหญ่ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้ดิจิทัลสูงเสียดฟ้า
ต้นไม้ที่ถูกรดน้ำพรวนดินโดยอัลกอริทึม
และไม่มีใครสังเกตเห็นต้นกล้าของเขาเลย
“วันนี้ก็ไม่มีใครอ่านอีกแล้ว ซันนี่”
ธามพึมพำกับตัวเอง พลางเลื่อนดูสถิติในบล็อกส่วนตัว ที่ยังคงนิ่งสนิท
ซันนี่กระพริบตาช้าๆ ราวกับจะบอกว่า
“ไม่เป็นไร นายแค่เขียนต่อไปสิ”
และธามก็เขียนต่อไป
เขาสรรสร้างเรื่องราวเกี่ยวกับอวกาศ การเดินทางข้ามเวลา ปรัชญาการดำรงอยู่ของมนุษย์ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ เขาเขียนมันด้วยความรัก
ด้วยความเชื่อว่าถ้อยคำของมนุษย์ยังคงมีพลังบางอย่างที่ AI ไม่มีวันเข้าใจ
จนกระทั่งคืนหนึ่ง ในขณะที่กรุงเทพฯ จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา
ธามก็พิมพ์ประโยคสุดท้ายของเรื่องสั้นเรื่องใหม่ ‘กระจกเงาแห่งเซน’
ลงบนหน้าจอ เรื่องสั้นที่เขาใช้เวลานับเดือนขัดเกลา
มันคือเรื่องราวของพนักงานทำความสะอาดในยานอวกาศที่ค้นพบความจริงของจักรวาลผ่านการขัดเงากระจกบานหนึ่ง ซึ่งสะท้อนภาพที่ไม่ใช่แค่ภายนอก
แต่เป็นภายในจิตใจ การบรรยายถึงความว่างเปล่า
การเชื่อมโยงระหว่างตัวตนกับจักรวาลอันไพศาล
โดยมีแก่นปรัชญาเซนซึมลึกอยู่ในทุกอณูของเรื่อง
เขากดปุ่ม ‘เผยแพร่’ ด้วยความรู้สึกที่ต่างจากทุกครั้ง ไม่มีใครอ่านก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยเขาก็ได้ปลูกต้นไม้ต้นนี้จนสำเร็จ
เช้าวันรุ่งขึ้น ธามตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ เขาหยิบมือถือขึ้นมาเช็คบล็อกตามปกติ ทว่าคราวนี้ หน้าจอแสดงผลไม่เหมือนเดิม
ยอดวิว ‘1000+’ ปรากฏขึ้นเด่นหรา ตามมาด้วยคอมเมนต์มากมายที่ไม่เคยมีมาก่อน
“ไม่เคยอ่านอะไรแบบนี้มาก่อนเลย!”
“ลึกซึ้งมากครับ อ่านแล้วได้คิดตาม”
“ใครคือคนเขียนคนนี้ ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน”
“นี่แหละคือไซไฟของแท้ ที่ AI ไม่สามารถสร้างได้”
ธามอ้าปากค้าง ซันนี่ที่นอนอยู่บนอกเขาเด้งตัวขึ้นมามองหน้าเจ้านายอย่างงงๆ ราวกับไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ธามก้มลงกอดแมวส้มตัวอ้วนแน่น
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าต้นกล้าที่เขาปลูกอย่างโดดเดี่ยวในป่าใหญ่
จะมีคนค้นพบ และชื่นชมมันได้มากขนาดนี้
จากวันนั้น ‘กระจกเงาแห่งเซน’ ก็ถูกแชร์ออกไปอย่างรวดเร็ว
เรื่องราวของธามเริ่มเป็นที่พูดถึงในวงกว้าง
เขาได้รับคำเชิญไปร่วมเสวนาในงานวรรณกรรมไซไฟ
ได้รับข้อเสนอจากสำนักพิมพ์ที่สนใจจะรวมเรื่องสั้นของเขาเป็นเล่ม
แม้โลกยังคงเต็มไปด้วยข้อมูลที่สร้างโดย AI
แต่ธามก็ได้พิสูจน์แล้วว่า ‘เสียง’ ของมนุษย์ที่กลั่นกรองมาจากหัวใจยังคงมีความหมายและทรงพลังพอที่จะสั่นสะเทือนจิตใจของผู้คนได้
การเป็นนักเขียนในยุคที่ข้อมูลล้นเกินอาจจะยาก
แต่ความสุขที่ได้จากการถ่ายทอดเรื่องราวและได้เห็นคนอื่นสัมผัสได้ถึงแก่นแท้ของมัน ก็คุ้มค่ากับความพยายามที่เขาได้ปลูกต้นไม้ในป่าใหญ่นี้มาตลอด
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
