ขัดแย้งกันแค่ไหน แต่ความเป็นคนต้องเหลืออยู่บ้าง
ในโลกที่ทุกคนมีพื้นที่แสดงความเห็น ความขัดแย้งจึงไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่สิ่งที่น่าเศร้ากว่าความเห็นต่าง คือการที่เราเริ่มไม่เห็นอีกฝ่ายเป็น คน เหมือนกัน
ทะเลาะกันเรื่องหมาแมว
แต่กลับไปด่าพ่อแม่เขา
ไม่ชอบไอดอลคนเดียวกัน
แต่กลับไปขุดปมด้อยเขามายำ
ไม่ถูกกันเรื่องการเมือง
แต่กลับไปเล่นงานสุขภาพจิต หรือโรคที่เขาต้องเผชิญอยู่
บางคนอ้างว่า ก็เขาเริ่มก่อน
แต่การเลือกตอบโต้ด้วยการล้ำเส้น
ไม่ได้ทำให้เราดูฉลาดขึ้น
มันแค่แสดงว่าเราพร้อมจะย่ำยีความเป็นมนุษย์ของอีกฝ่าย
เพื่อให้ตัวเองรู้สึกเหนือกว่า
ทั้งที่ในความเป็นจริง
คนที่ด่าแบบนั้นต่างหาก… ที่แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม
น่าตกใจที่คนใช้วิธีนี้ส่วนใหญ่ไม่ใช่เด็กวัยรุ่นหัวร้อน
แต่กลับเป็น ผู้ใหญ่
ที่ควรมีวุฒิภาวะมากกว่า
เป็น คนมีชื่อเสียง
ที่ควรเป็นตัวอย่างให้คนอื่น
หรือแม้แต่เป็น คนในแวดวงวิชาชีพ
ที่ควรเข้าใจว่า ทุกคำที่เราพูด มันสื่อถึงความคิดของเราทั้งหมด
เราเข้าใจดีว่า บางเรื่องมันก็ทำให้โกรธจนอยากระเบิด
แต่การเอาปมด้อยหรือความเจ็บป่วยของอีกฝ่ายมาทำร้าย
มันไม่ใช่การโต้แย้ง มันคือการทำลาย
และถ้าสิ่งที่เราทำคือการพยายามทำลายใครสักคนให้พังที่สุด
เราก็คงไม่เหลืออะไรให้เรียกว่าความเป็นคนอีกแล้ว
ขัดแย้งได้ แต่ต้องแยกแยะได้
ไม่เห็นด้วยได้ แต่ไม่จำเป็นต้องเหยียบย่ำเขา
ไม่ต้องยอมรับ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องลดค่าความเป็นมนุษย์ของใคร
เราอยู่ในโลกที่คนคิดไม่เหมือนกันเป็นเรื่องธรรมดา
แต่การล้ำเส้นความเป็นมนุษย์ของกันและกัน
ไม่ควรเป็น “เรื่องธรรมดา” ที่เราปล่อยให้มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บางที…
แค่เตือนตัวเองไว้บ้างว่า "เขาก็เป็นคน"
เราอาจจะเลือกคำพูดได้ดีขึ้น
และเลือกเป็น “คนที่ดีกว่า” ได้จริงๆ
และถ้ามีใครสักคนคิดว่า
การไม่ล้ำเส้นมันทำให้เราดูอ่อนแอ
ก็ลองคิดเองเออเองดูนะว่า
มันเข้มแข็งตรงไหน ที่ต้องเอาปมด้อยคนอื่นมาด่า
- 5
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
