ในวันที่งานเขียนของฉัน… มีช่องว่างระหว่างบรรทัด 🍀
"ฉันเขียน… แล้วลบ…
เขียน… แล้วลบทุกคำอีกครั้ง"
.
เช้าวันนั้น... ฉันนั่งเขียนงานอยู่บนโต๊ะตัวเก่า
ฝนตกปรอย ๆ ลมพัดแรง อากาศเริ่มเย็นลง
.
ฉันละสายตาจากงานเขียน เงยหน้ามองออกไปนอกระเบียง
เห็นท้องฟ้ามืดครึ้ม
แล้วหันกลับมามองหน้ากระดาษสีขาว
ไฟกระพริบเล็ก ๆ บนหน้าจอเหมือนกำลังเตือนให้ฉันพิมพ์ต่อ…
หยุดคิดสักพัก แล้วไอเดียจะกลับมา
แต่คำที่อยากจะพูดกลับไม่ยอมออกมา
ราวกับมันติดอยู่ระหว่างลมหายใจ
เหมือนท้องฟ้าตอนนี้ ที่มืดครึ้ม ไม่มีช่องว่างให้แสงส่องลงมาเลย
.
ฉันนั่งนิ่ง มองกระดาษตรงหน้าอยู่นาน
ราวกับมันกำลังรอฟังคำตอบจากฉัน
แต่ยิ่งพยายามคิด คำก็ยิ่งหนีหายไปไกลขึ้นทุกที
ฟังเพลงเบา ๆ จิบกาแฟอุ่น ๆ
ฉันหยุดมือ แล้วเปิดเพลงเก่าที่เคยฟัง
เสียงกีตาร์โปร่งของเพลง “หนึ่งมิตรชิดใกล้” ของอัสนี–วสันต์ ดังขึ้นเบา ๆ
เนื้อเพลงพูดถึงใครบางคนที่เคยใกล้…
แล้วค่อย ๆ ห่างไป
ฉันไม่รู้ทำไมวันนี้ ถึงรู้สึกเหมือนกำลังคิดถึง “คำบางคำ” ที่เคยใกล้ใจฉันเหมือนกัน
“…อยากให้เธอได้มองเห็นใจฉันหน่อย 🎶
แต่เพียงน้อยคือหนึ่งมิตรเคยชิดใกล้…”
.
ฉันหลับตา ฟังเสียงร้องที่ทอดยาวไปในอากาศ
เสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับทำให้ห้องทั้งห้องอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
.
ฉันลุกไปชงกาแฟ
เสียงน้ำเดือดดังเบา ๆ ไอน้ำร้อนลอยขึ้น
กลิ่นหอมของกาแฟแตะจมูก
ขณะที่เสียงเพลงยังแผ่วอยู่ข้างหลัง
.
มันทำให้ฉันคิดได้ว่า…
บางทีสิ่งสำคัญในการเขียน ไม่ใช่คำที่ต่อกันแน่นหนา แต่อาจเป็น ช่องว่าง ที่ช่วยให้ความหมายได้หายใจ
พอปล่อยให้สมองโล่ง ความคิดก็จะพรั่งพรู
ฉันถือแก้วกาแฟกลับมานั่งลงอีกครั้ง
มองบรรทัดว่างตรงหน้า แล้วเริ่มพิมพ์ช้า ๆ
ไม่รีบ ไม่ฝืน
ปล่อยให้คำไหลออกมาอย่างที่มันอยากเป็น
.
กาแฟร้อนในแก้วเริ่มเย็นลง
แต่หัวใจฉันกลับอุ่นขึ้น
ฉันมอง “ช่องว่างระหว่างบรรทัด” เดิม
แล้วค่อย ๆ เขียนคำสั้น ๆ ต่อจากนั้น
ไม่ใช่เพราะฉันคิดออก
แต่เพราะฉัน… รู้สึกได้อีกครั้ง
ฉันเติมคำในช่องว่างระหว่างบรรทัดได้แล้ว
📌บางครั้ง…
แรงบันดาลใจไม่ได้มาจากความพยายาม
แต่มาจากเสียงเพลงที่เคยฟัง
กาแฟหอม ๆ สักแก้ว
และความเงียบที่อ่อนโยนพอ
ที่จะพาเรา… กลับมาพบตัวเองอีกครั้ง ⭐
.
– ราตรีไม่เคยลืม
Again Girl
#AgainAndChic #ReStyleYourStory
#สะดุดคิดสะกิดใจ
- 2
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
