เรื่องปัจจัตตัง เลือกทางเดินให้แก่จิต .เกิดมีกาย มันทุกข์ หนีการเกิดได้ดีที่สุด ในชีวิตวัน ..อารมณ์นึกคิดต่างไหลมา ..เดี๋ยวอารมณ์นั้นอารมณ์นี้เกิด .เกิดไปเรื่อย เกิดดับ เกิดตายๆ ไม่หยุดหย่อน .ก็ชอบให้มันเกิด. ดูเล่ามันน่าเบื่อ สมควรหาทางยุติการเกิดเสียที. เรามาแต่จิตดวงเดียว ไปก็ไปแต่จิตดวงเดียว ชวนใครไปก็ไม่มีใครไปกับเรา ไปแต่จิต..เราก็สร้างหนทางให้จิตเราไป.เตรียมเสบียงเดินทางหนทางอีกยาวไกล ด้วยจิตของเราเอง