เขานั่งเล่นที่สวนสาธารณะ
เขานั่งมองไปในสวน
ยามนี้ย่ำค่ำ อากาศเย็นลงตามปกติแม้จะปนกับความร้อนที่คายตัวจากผืนดิน
ลมพัดมาพอให้ชื่นใจกับการพักผ่อน
ผู้คนมากหน้าอยู่ในสวนตามแต่อัธยาศัย
ระลอกคลื่นบนผิวน้ำพริ้วไปตามแรงลมพัด
เขารู้สึกไม่ค่อยสบายมาได้สัก2-3วัน
อยากพักแต่สภาพไม่เอื้ออำนวยเพราะต้องออกไปตั้งแผงทุกวัน
ทำไงได้ ค่าที่มันแพง ขืนไม่ไปนี่สิจะเป็นเรื่องมากกว่า
สุดท้ายเขาก็ไม่อาจฝืนสังขาร
...
เป็นไงมั่งวะไอ้ใจ ดีขึ้นแล้วรึ?
เขายกมือไหว้ขอบคุณน้าแท๊กซี่
ดีขึ้นแล้วครับน้า นี่ถ้าน้าไม่เอายาเอาของกินมาช่วยผม ผมคงแย่กว่านี้
คนกันเองเว้ย เอ็งก็เหมือนลูกหลานข้าคนนึง ดีที่เอ็งไม่ได้เป็นอะไรมาก
ครับน้า แค่หวัดธรรมดาแต่ผมดันโดนเล่นซะอ่วม ดีที่ไม่ใช่โควิด
จริงของเอ็ง เออ แล้วอย่าลืมไปขอบใจไอ้ขวดมันด้วยล่ะ ถ้ามันไม่ผิดสังเกตว่าเอ็งไม่ได้ออกมาตั้งแผงเลยข้าก็คงไม่รู้เหมือนกัน
ขอบใจเอ็งมากว่ะขวด ถ้าเอ็งไม่สังเกตข้าคงแย่
เรื่องปกติว่ะ กูเป็นรปภ.ก็ต้องสังเกตสังกาหูตาไวไว้ก่อน อีกอย่างมึงมันขยันออกตั้งแผงทุกวันแบบนี้ ถ้าไม่ออกจากห้องมาเลยกูก็ว่าผิดปกติชัวร์ กูเลยต้องวานน้าแกเข้าไปดูให้แทน เออ แล้วนี่มึงจะกลับไปตั้งแผงวันไหนวะ?
กะว่าอีก2-3วันว่ะ เพิ่งดีขึ้น ไปตากลมตั้งแผงกลัวไข้จะกลับ
ก็จริงว่ะ
เอาเป็นว่าเอ็งพักก่อนก็แล้วกัน อย่าลืมกินข้าวกินยาล่ะ
เขายกมือไหว้ขอบคุณและขอบใจคนทั้งสอง
เขาเห็นคนกวาดใบไม้ในสวน
กวาดไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน
ใบไม้แห้งร่วงลงพื้นอยู่แทบตลอดตั้งแต่เช้า คนงานก็กวาดวนไปเรื่อย
กวาดไว้เป็นกองๆแล้วค่อยเทลงถุงขยะที่เตรียมมาก่อนจะเดินไปจุดอื่น
...
เมื่อหันไปจะเอาขยะไปเก็บทิ้งก็พบว่ามีคนกวาดขยะอยู่บริเวณนั้นพอดี
ค่อยๆทำงานไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อนเช่นกัน
...
เมื่อมีคนเสนอว่าอยากตั้งร้านค้าและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆโดยรอบบริเวณบึงน้ำที่นกสายพันธุ์ต่างๆที่อพยพหนีหนาวมาที่นี่ ทุกคนยกมือเห็นด้วย
แต่งบประมาณไม่พอต้องตัดหรือลดรายจ่ายบางอย่างลงไปอย่างเช่นลดจำนวนคนเก็บขยะและคนกวาดใบำม่จากต้นน้ำบนภูเขา
มีคนไม่เห็นด้วยพร้อมเหตุผลที่ว่าถ้าลดหรือตัดรายจ่ายส่วนนี้ไป สถานที่แห่งนี้ก็จะสกปรกและนกก็อาจไม่มา และสุดท้ายนักท่องเที่ยวก็จะไม่มาด้วย
ไม่มีใครสนใจ...
กลับมาตั้งแผงอีกครั้งยังต้องใส่หน้ากากอนามัยไว้ก่อนเพราะเพิ่งจะหายดี
ลูกค้าหลายรายรวมทั้งเพื่อนร่วมแผงทักทายกันให้ว่อน เขาจึงบอกว่าไม่สบาย เพิ่งจะหายดี
เอ็งอย่าไม่สบายบ่อยๆนะเว้ย เดี๋ยวลูกค้าหาย
อึดหน่อยมึง เรามันต้องอึดถึกทนว่ะ
ไม่ไหวก็สละแผงให้กูนะเว้ย กูจอง
อะไรวะ กูแค่ไม่สบายไม่กี่วันเองเว้ย กะจะยึดแผงกันเลยรึวะพวกมึง?
เฮ้ยๆ เบาได้เบาเว้ยลูกค้าเข้าแล้ว
เสียงจึงค่อยเงียบลงพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้มครึกครื้น ต้อนรับเพื่อนร่วมแผงที่กลับมา
...
ถ้าเป็นออฟฟิศพี่ ใครเป็นโควิดเขาก็ให้มาทำงานอยู่ดีเพราะถือว่าเป็นแค่หวัดตามฤดูไปแล้ว ไม่ได้รุนแรง
อ้าว แล้วมันไม่ไปติดกับคนอื่นหรือครับ?
น้องเอ้ย ใครจะสนวะ ใส่หน้ากากกันไปสิ แต่ยังดีที่เพื่อนในออฟฟิศตกลงกันว่าจะทำงานแทนให้ ขอให้คนที่เป็นนั่งอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆก็พอ ไม่ต้องทำอะไร หายแล้วก็มาช่วยกันต่อ
จิงดิพี่ ไอเดียดีครับ
ออฟฟิศคุณนี่เจ๋งจริง เป็นของผมคงทำแบบนี้ไม่ได้ บอสก็เหลือเกินบังคับให้มาทำงาน คนป่วยจะเป็นจะตายจริงๆก็ต้องไปเอาใบรับรองมาก่อน ไม่งั้นอย่าหวัง
ของผมนี่ก็ไม่แพ้พี่เลย จะออกก็ออกไปสิ
ทำไงได้ล่ะ คนเยอะ งานเยอะ ไม่ทำก็ออกไป ใครมันจะกล้า
เขาได้แต่ยืนคิดเงียบๆขณะฟังคำสนทนาของลูกค้าที่แผง
...
เรื่องมันจริงยิ่งกว่าจริงอีก
เขาคงนั่งอยู่ที่สวนต่อ
เขาจำได้ว่าพ่อแม่เคยพามาที่สวนนี้
ฟรี ไม่มีค่าใช้จ่าย
เขายังจำความรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้เข้ามานั่ง
สถานที่ใหญ่โตสะอาดสะอ้าน อากาศดี บึงน้ำใหญ่ คนไม่เยอะนัก
...
เขาเห็นทั้งคนงานนั่งเล่น คู่รักนั่งกันเป็นคู่ๆดูกระหนุงกระหนิงดี
ใครมันจะมีเงินไปเดินห้างกินของห้างกันได้บ่อยๆล่ะ
มันก็ต้องแบบนี้ล่ะ
ฟรี ไม่มีค่าใช้จ่าย
...
หลังจากนั้นร้านค้าและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆก็เงียบตัวลงไปอย่างน่าประหลาด
นกสายพันธุ์ต่างๆไม่บินมาอีก
นักท่องเที่ยวก็ไม่มา
บึงน้ำที่เคยใสสะอาดกลับขุ่นดำสกปรก ออกจะเริ่มเน่าเสีย
ขยะเกลื่อนกลาดไปทั่วบริเวณแม้จะเร่งเก็บกวาดก็ตาม
กำลังคนไม่พอทั้งที่ต้นน้ำและบริเวณบึง
เรื่องที่เขาแย้งจึงได้รับการพิจารณาอีกครั้งเพื่อหาทางแก้ไขให้เป็นรูปธรรม
เพิ่มงบและจำนวนคนในส่วนการดูแลรักษาความสะอาดตั้งแต่ต้นน้ำถึงบึงน้ำนี้ รวมทั้งร่วมมือกันดูแลความสะอาดของบึงให้ดี ผมว่านกน่าจะกลับมานะ
คราวนี้ทุกคนเห็นด้วยกับเขา
...
สุดท้ายเมื่อระบบนิเวศน์ได้รับการฟื้นฟู บึงน้ำนี้ก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง*
...
คนกวาดใบไม้กับคนกวาดขยะเก็บอุปกรณ์การทำงานเมื่อได้เวลา
ทั่วบริเวณสวนดูสะอาดตานัก
...
พ่อ แม่...
ลูกค้าหน้าแผงยังคงคุยกันราวกับเป็นสภากาแฟย่อมๆ และบทสนทนาดูเหมือนจะออกรสชาติดียิ่งขึ้นเมื่อมีเครื่องดื่มเย็นๆมาประกอบ
กึ่มกันไปพลาง สั่งอาหารจากแผงใกล้ๆมาร่วมวงกันไป
นี่ถ้าไม่ติดว่าอายุผมก็เยอะแล้ว ไหนจะครอบครัวไหนจะลูกอีก ผมคงไม่ทนขนาดนี้
นั่นสิ ความรับผิดชอบมันอยู่บนหัวเรานี่ล่ะ
พวกคุณ(ชี้ไปที่คนอายุน้อยกว่า)เตรียมใจไว้เลยนะ สมรภูมิเรื่องงานน่ะไม่ใช่เล่นๆ อยู่ไม่ได้ก็ออกไป
นี่ยังไม่นับว่าเอไอมันเข้ามาเจาะเอางานไปได้ไม่น้อยเลยล่ะ ผมล่ะหวาดๆพิกล
ไหนจะโรคภัย ไหนจะเรื่องงาน ไหนจะเอไอ
เอาเหอะพี่ ชนแก้วกันก่อนดีกว่าวันนี้
เอ้า มา ชนแก้วกันเว้ย
...
เสียงถอนหายใจพร้อมเพรียงกันของคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งที่มีสิ่งที่เหมือนกันคือความกดดันในงาน
ควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ใกล้ๆหน้าร้าน
...
แม้จะเพิ่งหายจากป่วยไข้ แต่ดูเหมือนเขาคงจะต้องอยู่ดึกไปอีกสักหน่อยแล้ว
เสียงเงียบจากตลาดวาย
แผงค้าเก็บเรียบร้อย
เขาเดินกลับห้องเช่าอย่างเหนื่อยล้า...
*ตัวเรื่องที่ยกมาประกอบผมเอามาจากหนังสือนิทานสีขาวของ ดร. อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา ครับ
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
