ใจกลางสี่แยก
รุ่งสางสาดส่องสาดแสงสอดผ่านผ้าม่านปลุกปลาปลุกม้าให้ตื่นขึ้น เหมือนเดิม “เขา” ไม่มีอะไรพิเศษในวันธรรมดาที่ต้องตื่นตามเสียงนาฬิกาเวลาเดิม ฝ่าจราจรจากบ้านสู่ใจกลางเมืองอันแสนยับเยิน เดินสวนผู้คนหลายหลากชีวิตที่ต่างเร่งต่างรีบร้อนลุมเร้าดั่งกับทุกคนมีจุดมุ่งสำคัญกว่าตนเองอยู่เสมอ
เช้านี้เหมือนทุกวัน กาแฟเย็นข้างขวา แซนด์วิชปลาทูน่าข้างซ้าย ไร้ซึ่งมือที่ว่างพอจะจัดชายเสื้อเชิ้ดยับๆ ที่ตั้งใจจะรีดก่อนวันอาทิตย์ด้วยซ้ำ แต่ยังไม่มีเวลา หรือจริงๆ ดูเหมือนไม่มีกะจิตกะใจจะทำเสียมากกว่า
เสียงบีบแตร บริ๊นๆ เสียงจังหวะรองเท้ากระทบกับพื้นปูน เสียงตะโกนของทางจากพี่วินหน้าซอย เสียงทั้งหมดเป็นสามัญประจำวันของใจกลางกรุงเทพฯ ที่วุ่นวายวนเวียนอย่างไม่เคยพัก แปลกนัก ในความโกลาหลนั้น กลับรู้สึกอ้างว้าง ว่างเปล่า อย่างบอกไม่ถูก
ระหว่างเขาเดินข้ามสะพานลอยบนบีทีเอส สายตาเหลือบไปเห็นมนุษย์คู่หนึ่งกำลังหัวเราะกัน ในแบบที่เขาเคยคุ้นเคย ภาพบางอย่างล่องแล่นเข้ามาในหัวโดยไม่ต้องพยายาม มือที่เคยจับ เดินแนบชิดกันแบบไม่ต้องพูดอะไรก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร รอยยิ้มที่เคยให้วันที่เหนื่อยล้าลดน้อยถอยลง เสียงอันแหลมเล็กคอยบ่นถึงคนในที่ทำงานในยามค่ำคืน
เขาสะบัดหัวเบาๆ แล้วย่างเดินต่อ ราวกับอยากสั่งตนเองว่า “พอได้แล้ว” แต่มันไม่เคยจะพอจริงๆ เสียที “ทำไมกันนะ”
ถึงที่ทำงาน มือขวาวางแก้วกาแฟพร้อมกับขยับสะโพกนั่งลงบนโต๊ะตัวเดิม มือซ้ายจับแซนด์วิชขึ้นมากัดห้าหกครั้งพอเป็นพิธี โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยโพสต์อิต งานค้างและรายชื่อลูกค้ายาวเป็นหางว่าว เขาหยุดนิิ้วค้างอยู่เหนือคีย์บอร์ดเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมจากพนักงานท่านหนึ่งเดินผ่านไป
“ช่างคล้ายเหลือเกิน” กลิ่นนั้นช่างคล้ายกับกลิ่นของเธอ ตนที่เขาไม่ได้คุยกันนานแล้ว กลับยังโผล่ขึ้นมาในหัวในห้วงเวลาที่เขาไม่พร้อมที่สุดเสมอมา
ภาพจำลอยขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นภาพของเธอนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันดีคันเดิมในเวลาที่ใช้ชีวิตร่วมกัน เธอนั่งเกาะไหล่เขา เอาหน้าเอาคางมาซบไหล่เวลาเขาถามเขาไถ่ ตอนนั้นเขาคิดว่าตัวเอง “โชคดีมาก” แต่ความโชคดีบางอย่าง ก็มีวันหมดอายุ
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องมันไปพังที่ตรงไหน เขาเพียงแค่คาดหวังมากเกินไปว่า “ถ้าเขาดีพอ” เธอจะไม่ไปไหน เธอจะอยู่กับเขา ไปเรื่อยๆ แต่มนุษย์ไม่ได้อยู่กับใครเพราะดีพอ เราอยู่เพราะรู้สึก “อยากอยู่” ต่างหาก
และวันที่เธอไม่อยู่แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดแม้แต่เชือกวิเศษก็มิสามารถยึดยื้อได้เลย
ค่ำวันหนึ่ง หลังทำงานเสร็จช้ากว่าปกติ เขาเดินกลับไปที่จอดรถผ่านร้านสะดวกซื้อเจ้าสัว มีฝนโปรยบางๆ อากาศหนาวๆ ถนนเปียกสะท้อนแสงไฟเมืองเป็นลวดลายยุ่งเหยิงเหมือนความคิดในหัวของเขา
เขายืนรอไฟเขียวตรงหน้าสี่แยก ในหัวของเขามีคำถามเดิมวนซ้ำไปมาอย่างกับคนติดกับดักที่มองไม่เห็นประตูทางออก
“จะปล่อยตัวเองไปได้ถึงเมื่อไหร่”
“หรือความเหงาที่มันกลับกลายเป็นส่วนหน่งของฉันไปแล้ว?”
“ควรพอดีไหม?”
“ควรลืมเสียที ยอมรับสักทีว่าบางทีเขาไม่มีทางกลับมา เธอลืมเขาไปแล้ว จากไปดั่งคนไม่เคยรู้จัก ใครคนนั้น ที่เขาไม่เคยคิดจะลืม”
เสียงติ๊ง! ของสัญญาณคนข้ามถนนดังขึ้น เขาก้าวเท้าช้าๆ ราวกับจะตัดสินใจบางอย่างในชีวิต
และตอนนั้นเอง
ท่ามกลางผู้คนหลายสิบทีี่เดินสวนกัน ใครคนนั้น
เขาเห็นเธอ
เธอ คนที่เขาคิดถึงตลอดหลายเดือน
เธอ คนที่อยู่ในทุกภาพจำ ที่โผล่ขึ้นมาเป็นช่วงๆ ในความคิด ความฝัน โดยไม่ได้ขออนุญาต
เธอ คนที่เขาไม่รู้ว่าจะลืม หรือควรจำต่อไป
เธอ ยืนอยู่ตรงข้างฟุตบาทเหมือนหลุดมาจากความคิดเขาเมื่อครู่
เธอเงยหน้าขึ้นมา สายตาสบกันกับเขา วินาทีนั้น เสียงเมืองเงียบสงัด เหลือเพียงแค่ดวงใจของเขาที่เต้นแรงจนรู้สึกเจ็บหน้าอก
เธอยิ้ม ยิ้มบางๆ แบบเดิม แบบที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกลับบ้าน
และเรื่องราวก็หยุด หยุดอยู่ตรงนั้น กลางสี่แยก
ไม่มีคำพูดใดหยุดออกมาจากทั้งคู่ มีเพียงคำถามที่แขวนอยูกลางอากาศ
นี่คือโอกาสครั้งใหม่ใช่ไหม? หรือคือบทสรุปที่ควรให้เลือนลางและจางหายไป? เขาจะเดินเข้าไป เธอจะเดินเข้ามา หรือเราจะเดินผ่านไป ไปอย่างช้าๆ แบบคนที่ไม่เคยรู้จักกัน?
เพราะบางครั้ง ชีวิตจริงก็ไม่ได้ให้คำตอบเสมอ มันมีเพียง ความเป็นไปได้ ที่รออยู่ตรงหน้าสี่แยกหนึ่งของเมืองที่วุ่นวายและเหงาแบบนี้.
ศิรอนปก๊ะ
01/12/2568
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
