เมื่อพระสันตะปาปาต้องเขียนจดหมายอ้อนวอน “มองโกล”
ในปีค.ศ.1246 (พ.ศ.1789) “กูยุกข่าน(Güyük Khan)” ได้ขึ้นเป็น ”ข่าน“ ผู้นำชาวมองโกล
ในช่วงเวลานั้น จักรวรรดิมองโกลได้ขยายอำนาจออกไปอย่างรวดเร็ว จากทุ่งหญ้าสเตปป์ของเอเชีย ข้ามไปทางตะวันตกจนถึงชายแดนยุโรป
ชาวมองโกลเป็นภัยคุกคามที่แท้จริงต่อยุโรปตะวันตกและเป็นภัยที่เพิ่มขึ้นต่อโลกชาวคริสต์ โดยชาวมองโกลนั้นไม่ได้สนใจในศาสนาคริสต์หรือยูดาย สิ่งที่พวกเขาสนใจคือการขยายอาณาเขตและอำนาจเท่านั้น
กูยุกข่าน(Güyük Khan)
แต่นั่นไม่ได้หยุดยั้ง “สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 (Pope Innocent IV)” ที่จะพยายามติดต่อกับชาวมองโกลผ่านจดหมาย
บางคนคิดว่าการกระทำของพระองค์เป็นเรื่องโง่เขลา ทำไมต้องยั่วยุชาวมองโกลผู้ยิ่งใหญ่ด้วยจดหมาย? หลายคนกำลังสวดอ้อนวอนให้ชาวมองโกลจากไปและละเว้นยุโรปไว้ ทำไมต้องไปยั่วยุหรือท้าทายพวกมองโกลด้วยการเขียนจดหมายถึงพวกเขาโดยตรง?
แต่สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4ทรงรู้สึกว่าเป็นหน้าที่ของพระองค์ที่จะต้องเผยแผ่สารแห่งพระกิตติคุณ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต่อผู้คนที่กำลังหลงทางอย่างชาวมองโกล
สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 (Pope Innocent IV)
ยิ่งไปกว่านั้น สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 ทรงหวังที่จะเรียกร้องให้ชาวมองโกลยุติสงครามเพื่อสันติภาพ พระองค์ทรงเชื่อว่าด้วยความอ่อนโยน ความกล้าหาญ และด้วยอำนาจของพระเจ้า พระองค์จะสามารถดับความกระหายของมองโกลได้ผ่านการทูตและความสัมพันธ์อันดี
สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 ได้ส่งจดหมายอย่างน้อยสามฉบับถึงข่านมองโกล โดยจดหมายฉบับแรกถูกเขียนและส่งเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ.1245 (พ.ศ.1788) มีชื่อว่า “Dei patris immensa” ซึ่งเนื้อหานั้นเป็นการอธิบายถึงความศรัทธาต่อศาสนาคริสต์และเรียกร้องให้ชาวมองโกลยอมรับพระคริสต์และรับบัพติศมา
สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 ทรงหวังว่าหากชาวมองโกลกลับใจและเปลี่ยนศาสนา พวกเขาจะกลายเป็นผู้ทำความดีแทนที่จะเป็นผู้ทำความชั่ว
Dei patris immensa
แต่น่าเสียดายที่ไม่มีบันทึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับจดหมายฉบับนี้ นักประวัติศาสตร์บางคนสงสัยว่าจดหมายฉบับนี้เคยไปถึงราชสำนักมองโกลจริงหรือไม่ หรือบางที ชาวมองโกลอาจไม่เข้าใจเนื้อหาของจดหมาย
จดหมายฉบับที่สอง นั่นคือ “Cum non solum” ซึ่งเขียนขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา เป็นการเรียกร้องสันติภาพต่อผู้นำมองโกล โดยพระสันตะปาปาทรงเรียกร้องให้ชาวมองโกลงดเว้นการสังหารชาวคริสต์และหลีกเลี่ยงการโจมตีดินแดนคริสเตียน
ในจดหมายของสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 พระองค์ทรงอ้างถึงพระคริสต์ว่าเป็น "จอมกษัตริย์แห่งสันติ (Pacific King)" ซึ่งเป็นกษัตริย์แห่งสันติภาพ และใช้พระอำนาจนี้เพื่อเรียกร้องสันติภาพโดยทั่ว
แต่ชาวมองโกลไม่รู้จักคำว่า “สันติภาพ” สำหรับพวกเขา สันติภาพจะเกิดขึ้นได้ด้วยความรุนแรงเท่านั้น และเมื่อพระสันตะปาปาเขียนจดหมายถึงชาวมองโกล จดหมายของพระองค์จึงมีความหมายโดยนัยว่า ศาสนจักรพร้อมที่จะยอมจำนนและอยู่ภายใต้อำนาจของชาวมองโกล นอกจากนี้ การอ้างถึงพระคริสต์ในฐานะกษัตริย์แห่งสันติภาพของพวกเขายังทำให้ศาสนจักรดูอ่อนแอในสายตาของชาวมองโกล
อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างทางวัฒนธรรมนี้ก็มีผลต่อทั้งสองฝ่าย โดยข่านแห่งมองโกลเองก็ไม่ทราบว่าพระสันตะปาปามีอำนาจและอิทธิพลมากเพียงใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงประวัติศาสตร์นี้ ดังนั้น ข่านแห่งมองโกลจึงเขียนจดหมายตอบกลับไป
ในปีค.ศ.1246 (พ.ศ.1789) กูยุกข่าน ผู้นำชาวมองโกล ได้ตอบกลับจดหมายและเรียกร้องให้พระสันตะปาปาและศาสนจักรของพระองค์ยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข โดยจดหมายตอบกลับนั้นมีใจความว่า
“ท่านต้องกล่าวด้วยใจจริงว่า ”เราจะเป็นข้ารับใช้ของท่าน เราจะมอบกำลังของเราให้ท่าน” ท่านต้องมาด้วยตัวเองพร้อมกับบรรดากษัตริย์ของท่านทุกคนพร้อมกันโดยไม่มีข้อยกเว้น เพื่อถวายการรับใช้และแสดงความเคารพต่อเรา เมื่อนั้นเราจึงจะยอมรับการยอมจำนนของท่าน และถ้าท่านไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพระเจ้า และต่อต้านคำสั่งของเรา เราจะถือว่าท่านคือศัตรูของเรา“
ชาวมองโกลกำลังยื่นข้อเสนอที่พวกเขาทำเป็นประจำ นั่นคือให้เลือกเอาเอง จะยอมจำนนหรือตาย?
นี่คือข้อเสนอที่พวกเขาเคยยื่นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อทุกดินแดนที่ขวางทาง แต่ในครั้งนี้ ข้อเรียกร้องคือให้องค์พระสันตะปาปาเสด็จมาและถวายความเคารพต่อมองโกลด้วยพระองค์เอง
การกระทำนี้จะทำให้คริสตจักรคาทอลิกตกอยู่ภายใต้อำนาจของผู้รุกรานต่างชาติ
แต่อย่างไรก็ตาม สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 ก็ประทับอยู่ห่างไกลจากกองทัพมองโกล และไม่มีเจตนาที่จะยอมจำนน ตรงกันข้าม พระองค์ได้ทรงพยายามเพิ่มขึ้นที่จะจูงใจให้ชาวมองโกลเปลี่ยนศาสนา
ในปีค.ศ.1248 (พ.ศ.1791) สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 ได้ทรงเขียนจดหมายฉบับที่สามและเป็นฉบับสุดท้ายถึงมองโกล โดยมีเนื้อความว่า
“เพื่อที่เราจะได้ไม่ดูเหมือนละเลยพวกท่าน เนื่องจากพวกท่านอาศัยอยู่ห่างไกลมาก เราจึงได้ส่งผู้สื่อสารไปอธิบายความเชื่อที่แท้จริงและให้คำแนะนำแก่พวกท่านเกี่ยวกับความอยู่รอด
แต่เนื่องจากพวกท่านยังไม่ได้เป็นคริสเตียนและยังไม่รู้เรื่องอะไร แทบไม่รู้จักพระผู้สร้างและพระเยซูคริสต์ แม้เราจะกังวลใจเพียงใด แต่เราก็รู้ว่าอันตรายที่ร้ายแรงกว่านั้นกำลังคุกคามดวงวิญญาณของพวกท่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพวกท่านได้ทราบเกี่ยวกับความเชื่อนี้แล้ว และไม่สามารถได้รับการอภัยต่อพระพักตร์พระเจ้าเนื่องจากความไม่รู้ได้ และพวกท่านก็ไม่ควรยกย่องตนเองจากความเข้มแข็ง ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอนุญาตให้พวกท่านใช้พิชิตชนชาติมากมาย
เป็นการดีกว่าที่พวกท่านจะถ่อมตัวลงต่อหน้าพระองค์ เผชิญหน้า และยอมรับความอดทนของพระเจ้า ผู้ทรงทนต่อการกระทำอันเป็นการทำลายล้างของพวกท่านมาเป็นเวลานาน เพื่อที่ในการรอคอยนี้ พวกท่านอาจหันเหจากความผิดพลาดมาสู่ความจริง และสามารถยำเกรงพระองค์ได้ เกรงว่าพระเจ้าจะถูกยั่วยุเป็นเวลานานเกินไปและทรงคุกคามพวกท่าน เนื่องจากพวกท่านไม่ยอมรับอำนาจอันยิ่งใหญ่สูงสุดของพระองค์
ดังนั้น เราจึงขอแนะนำ ขอเตือน และวิงวอนพวกท่าน ในที่สุดจงรับฟังคำแนะนำของเราและคิดถึงความสมบูรณ์ของดวงวิญญาณของพวกท่าน ละทิ้งหนทางที่นำไปสู่ความพินาศ และเข้าใกล้หนทางที่ถูกต้อง ซึ่งนำไปสู่ความสุขหลังความตาย“
ความพยายามของสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 นั้นน่าชื่นชม แม้จะดูดันทุรังและถูกมองว่าโง่เขลาไปบ้าง แต่สุดท้าย ชาวมองโกลก็ไม่ทรงฟัง พวกเขาคงจะบุกยึดกรุงโรมและจับพระสันตะปาปาเป็นองค์ประกันหากมีโอกาส ศาสนจักรคงจะตกอยู่ใต้อำนาจของชาวมองโกล
จดหมายสามฉบับของสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 ถึงชาวมองโกลเผยให้เห็นว่า ความเข้าใจของยุโรปต่อโลกภายนอกในช่วงกลางศตวรรษที่ 13 นั้นไม่แน่นอนและเปราะบางเพียงใด
จดหมายเหล่านี้เขียนขึ้นด้วยการผสมผสานหลากหลายอารมณ์ ทั้งการเตือนอย่างแข็งกร้าว การทูตอย่างระมัดระวัง และความหวังอันริบหรี่ เป็นความพยายามที่จะเปลี่ยนพลังอำนาจที่อยู่ห่างไกลและน่าสะพรึงกลัวให้กลายเป็นพันธมิตรทางศรัทธา หรืออย่างน้อยก็เป็นศัตรูที่ถูกควบคุมให้อยู่ในขอบเขต
ทว่าชาวมองโกลไม่สะทกสะท้าน ฝ่ายมองโกลไม่สนใจที่จะเปลี่ยนศาสนา ไม่ใช่พันธมิตร แต่เป็นผู้ปกครองผู้ยิ่งใหญ่
แต่ในที่สุด ในปีค.ศ.1260 (พ.ศ.1803) ฝ่ายมองโกลก็ได้พ่ายแพ้ในศึกสำคัญครั้งแรกที่ “ยุทธการไอน์ จาลุต (Battle of Ain Jalut)” และที่น่าประหลาดใจก็คือ ไม่ใช่อัศวินคริสเตียนที่หยุดยั้งคมดาบของมองโกล หากแต่เป็นชาวมุสลิมมัมลุกแห่งอียิปต์ ซึ่งเป็นกลุ่มแรกทางตะวันตกที่เอาชนะชาวมองโกลในการรบแบบเปิด และหยุดยั้งการรุกคืบของชาวมองโกล สามารถช่วยยุโรปและพระสันตะปาปาให้รอดพ้นจากการครอบงำของมองโกลโดยไม่รู้ตัว
จดหมายของพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 4 ยังคงเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่น่าทึ่งซึ่งช่วยอธิบายแนวคิดในช่วงเวลานั้น และยังให้มุมมองที่แสดงให้เห็นว่าอำนาจของชาวมองโกลส่งผลกระทบต่อยุโรปอย่างไร และมุมมองว่าพระสันตะปาปาทรงมองพระองค์เอง และมองความเชื่อของพระองค์ และมองผู้ที่ไม่ใช่คริสเตียนในสมัยศตวรรษที่ 13 อย่างไร
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
