รู้ไหม…คำถามที่ว่า “ใช้เป็นศูนย์กลางการค้ามนุษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่” จริงๆ มันควรถามว่า “แล้วประเทศไทยเคยไม่เป็นเมื่อไหร่” มากกว่า
ลองมองย้อนกลับไปตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันเถอะ
การค้ามนุษย์มันไม่เคยหายไปจากประเทศนี้เลย อยู่ในทุกยุค ทุกสมัย อยู่ในรูปแบบที่เราเห็นกับตา และรูปแบบที่เราทำเป็นไม่เห็น ทั้งที่มันเดินชนหน้าเราอยู่ทุกวัน
คนสมัยก่อนก็ถูกกวาด ถูกจับ ถูกขาย คนสมัยนี้ก็ถูกหลอก ถูกยึดบัตร ถูกบังคับทำงานแบบไร้สิทธิ์
มันไม่เคยหายไป…แค่เปลี่ยนรูป เปลี่ยนเทคนิค เปลี่ยนฉากหลังให้ทันสมัยขึ้นเท่านั้นเอง
บางอย่างมันโจ่งแจ้งจนแม้แต่เด็กก็รู้ว่าใช่
บางอย่างมันแยบยลจนเราคิดว่า “อ๋อ นี่คือระบบปกติของสังคมนี่เอง” แล้วก็เดินต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ประเทศไทยกลายเป็นจุดพัก จุดผ่าน จุดปลายทางของการค้ามนุษย์แบบไม่รู้ตัว (หรือรู้ตัวแต่ทำเป็นไม่รู้ก็ไม่แน่)
มีทั้งแรงงานที่ถูกยึดเสรีภาพ ผู้หญิงที่ถูกหลอกด้วยคำว่าโอกาส เด็กที่ถูกขนผ่านชายแดนเหมือนสินค้า ฝั่งอาชญากรก็พัฒนา ฝั่งเจ้าหน้าที่บางคนก็แกล้งไม่เห็น ฝั่งสังคมก็ยุ่งแต่ดราม่าวันต่อวัน ไม่มีใครมีเวลาเหลียวไปมองเงามืดที่เดินข้างถนนอยู่ทุกวัน
มันหดหู่ตรงนี้แหละ…
ตรงที่เรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะ “คนเลวบางคน” แต่มันเกิดขึ้นเพราะ “ระบบทั้งก้อน” เปิดพื้นที่เอาไว้ให้มันเกิด แล้วคนตัวเล็กๆ ก็ต้องกลายเป็นเหยื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บางคนหนีมาก็ถูกขายใหม่ บางคนร้องไห้แต่ไม่มีใครได้ยิน บางคนตายกลางทางแล้วไม่มีแม้แต่ชื่อให้จดจำ มันโหดร้ายแบบไม่ต้องแต่งเติมเลย เพราะความจริงของมันก็โหดอยู่แล้ว
ดังนั้นถ้ามีใครถามว่า
“ประเทศไทยกลายเป็นศูนย์กลางการค้ามนุษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่”
คำตอบมันง่ายจนเจ็บ
“ตั้งแต่วันที่เราเริ่มทำเป็นไม่เห็น…และมันยังไม่เคยหยุดเลยแม้แต่วันเดียว”
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
