แผนที่ใช่ ใจต้องสั่น
ช่วงนี้หลายบริษัทเป็นช่วงการทำแผนประจำปีของปีหน้า ถ้าโดยสถานการณ์ปกติก็คงทำกันไม่ยากนัก ดูจากปีที่แล้วเป็นฐาน หาทางลดต้นทุนนิดหน่อย เพิ่มยอดขายบ้างก็น่าจะพอเอาตัวรอดได้ หน้าตาแผนปีหน้าก็จะดูคล้ายๆปีนี้แต่ดีขึ้นประมาณนึง
แต่ในยุคที่เศรษฐกิจไม่ดี เทคโนโลยีดิสรัพท์กันเป็นว่าเล่น พฤติกรรมผู้บริโภคเปลี่ยนแบบแทบจำกันไม่ได้ คู่แข่งก็มาแบบโหดๆจากทั่วโลก การทำแผนจากแค่พอผ่าน กลายเป็นต้องคิดเอาตัวรอด ต้องคิดใหม่ทำใหม่ หลายบริษัทถึงกับต้องหา S Curve ใหม่เพราะของเดิมดูจะเอาไม่อยู่กับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไป
บริษัทที่แข็งแรงก็ยังอาจจะพอทำคล้ายเดิมได้แต่ก็คงมีไม่มาก แต่การที่คิดแผนอะไรใหม่ๆที่แหวกแนว เสี่ยงสูงและท้าทายนั้นถ้าไม่เคยทำกันมาก่อนก็ไม่ง่ายที่จะเริ่ม แล้วก็จะเริ่มคิดเข้าข้างตัวเองว่าอีกปีนึงคงยังพอไหวอยู่น่า ค่อยๆคิดไปละกัน
โอกาสที่จะทำแนวคล้ายๆปีที่แล้วก็เป็นไปได้สูงซึ่งจะย้อนแย้งกับเหตุการณ์ภายนอกมากๆ
ผมได้มีโอกาสร่วมให้คำปรึกษาหน่วยงานแห่งหนึ่งในเรื่องแผนสามปีข้างหน้า นั่งฟังทีมงานเล่าเพลินๆไม่นานก็พอเห็นภาพ คนที่ช่วยทำแผนก็เล่าแบบเนิบๆ ทำแผนเหมือนที่เคยทำมาและพยายามเดาใจว่าเจ้านายน่าจะพอรับได้ คือทำแค่เอาผ่านไปอีกปี
ผมเลยลองชวนคุยว่ารู้สึกยังไง เขาก็ยอมรับว่ามันไม่ท้าทายเท่าไหร่
ทำแผนแล้วก็พรีเซนต์กันไป แล้วก็น่าจะพอทำได้แต่ก็คงไม่ได้มี impact อะไรใหญ่โตเหมือนที่ผู้ใหญ่อยากได้
ผมเลยชวนให้ลองคิดแผนที่ท้าทายกว่านี้ดู โดยใช้คำประมาณว่า ถ้ามันเป็นแผนที่ใช่ ใจเราต้องรู้สึกสั่นๆ ให้วัดเอาที่ความรู้สึกมากกว่า…
ว่ากันตามอายุและบริษัทที่ผมทำมาหลายแห่ง ผมเองเคยทำแผนงานลักษณะนี้มาหลายรอบ มีทั้งแผนแบบเอาพอผ่านกับแผนที่น่าตื่นเต้น ฝันใหญ่ ลุ้นว่าไม่รู้จะทำได้รึเปล่า แต่ถ้าทำได้ก็จะมี impact มาก
แผนแบบหลังตอนคิดนี่เครียดมากไม่รู้ว่าจะผ่านมั้ย ผ่านแล้วจะได้ทำมั้ย ทำแล้วจะสำเร็จมั้ย ไม่สำเร็จจะซวยมั้ย ฯลฯ
องค์ประกอบของแผนที่ใช่ที่แค่คิดใจก็สั่นแล้วนั้น ผมลองนึกๆดูก็คงจะเริ่มจากการมีแผนที่ผลลัพธ์จะนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง หรือเป็นสิ่งที่ต้องทำเพื่อประโยชน์ระยะยาว แต่เป็นแผนที่ยากคิดว่าถ้าจะทำก็ไม่รู้จะทำได้หรือไม่
แค่คิดว่าจะเสนอนายให้ผ่านได้หรือไม่หรือว่าจะโดนด่าใจก็สั่นแล้ว
แต่นอกจากจะสั่นด้วยความกลัวนาย ใจที่สั่นสู้ด้วยความตื่นเต้นว่าถ้าได้ทำก็คงจะท้าทายตัวเองอย่างมาก และสั่นต่อด้วยจินตนาการว่าถ้าทำสำเร็จมันจะกลายเป็น legacy ของทั้งทีม บริษัท และเราเลยทีเดียว และการทำแผนแบบนี้ต้องคิดละเอียดรอบคอบ ต้องทำการบ้านอย่างหนัก ทำไปคิดไปว่าจะเสนอดีรึเปล่า
โลกทัศน์รอบตัวจะลุกเป็นไฟ ไม่เย็นๆ นิ่งๆ เนิบๆ เหมือนเดิมอีกต่อไป
ใน meeting วันนั้นก็เลยสนุกขึ้นมาก ได้ไอเดียเสนอแผนที่ทีมชอบมากแต่แค่คิดว่าจะไปเสนอนายก็ใจสั่นวูบวาบแล้ว….
แผนที่ทำให้ใจสั่นนั้น พอมองย้อนกลับไปก็เป็นแผนที่ดีและคุ้มค่าที่ได้ทำทุกครั้ง บางแผนงานที่ได้ทำแล้วทำได้จริงมี impact ก็จะรู้สึกมีคุณค่าว่าเราทำอะไรที่แทบเป็นไปไม่ได้ได้สำเร็จหรือไม่ หรือต่อให้ล้มเหลว ประสบการณ์ที่ได้รับนั้นก็ทำให้เราเติบโตขึ้นมาก ได้เรียนรู้ตั้งแต่การทำแผน การไปลุ้นเสนอหัวหน้างานว่าจะให้ทำหรือไม่
ถ้าได้ทำแล้วเราจะทำให้สำเร็จได้อย่างไร จะแก้ไขระหว่างทางได้อย่างไร
เป็นการเดินทางที่สนุกและอยู่ในความทรงจำทุกครั้งเมื่อเทียบกับการที่ทำแผนปีหน้าแค่ดีกว่าปีนี้นิดนึงมาก
ส่วนตัวผมนั้น แผนที่ใช่แล้วทำให้ใจสั่นที่สุดของผมคือตอนที่เขียนแผนไปชวนผู้บริหารดีแทคกว่าร้อยคนวิ่งให้ได้ 10 กิโลภายใน 4 เดือนโดยตั้งชื่อว่า the impossible race
เนื่องเพราะตอนนั้นบริษัทเริ่มมีการเมืองภายใน เริ่มมี red tape มีไซโล เลยคิดหาทางที่จะรวมใจทีมให้เป็นหนึ่งโดยผ่านอะไรยากๆด้วยกัน
แผนนั้นมีองค์ประกอบครบตั้งแต่ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่าทั้งส่วนตัวและทั้งทีม เอาแค่ตัวเองในตอนนั้นก็ไม่เคยวิ่งได้มาก่อน ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่จะเอาด้วยหรือไม่ แต่อยากทำมาก ต้องใช้ความพยายามอย่างที่สุด ทั้งชักชวน ทั้งบังคับ ทั้งต้องซ้อมวิ่งเองและพอทำได้แล้วมี impact อย่างใหญ่หลวงทั้ง culture ของบริษัทและการเปลี่ยนแปลงส่วนตัว
ผมเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้อยู่สี่ตอน
(ถ้าใครสนใจอ่าน คลิก link นี้ได้ https://www.facebook.com/101815121284197/posts/158663962265979/)
ถามว่าทำไมเราต้องพยายามหาแผนที่ทำให้ใจสั่นทุกๆปี
ผมเคยอ่าน quote ของคุณ randy Lllig ที่เป็น leader ของ FranklinCovey พูดไว้ว่า “ often we say we have twenty years of experience when in fact we have one year of experience, repeated nineteen times “
ถ้าเราทำแผนที่ไม่ต่างกันนักในแต่ละปี ไม่มีแผนที่ทำให้ใจสั่นได้เลย เขียนไปก็รู้ว่าทำได้แหงๆเพราะไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่
ประสบการณ์ยี่สิบปีของเราก็อาจจะมีค่าแค่ประสบการณ์ปีเดียวที่ทำซ้ำสิบเก้าครั้งก็ได้ซึ่งเป็นอันตรายอย่างยิ่งทั้งตัวเองและองค์กรในวันที่โลกหมุนเร็วขนาดนี้
ไม่ต้องถึงสิบเก้าปี สามปีก็น่าจะไม่รอดละครับในยุคนี้ ..
- 6
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
