สมศักดิ์ ศรีสุวรรณ
เช้านี้ที่บ้านไฟดับอยู่พักใหญ่ ทำอะไรก็ไม่สะดวกไปหมดตั้งแต่น้ำไม่ไหล แอร์ไม่ติด จนถึงเปิดประตูรั้วไม่ได้ เวลาไฟดับถึงจะนึกถึงความสะดวกสบายเวลาไฟติดปกติ ซึ่งถ้าไฟติดก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องไฟฟ้าที่ส่องสว่างและอำนวยความสะดวกเราด้วยซ้ำ
ก็เลยนึกถึงเรื่องนี้ที่ผมเคยเขียนไว้เมื่อหลายปีก่อนขึ้นมา ถ้าไฟไม่ดับก็คงไม่ได้นึกถึงเช่นกัน…
ก่อนที่จะเขียนบทความนี้ ผมใช้เวลานึกตั้งนานว่าสมศักดิ์นามสกุลอะไร เพราะผมไม่เคยใส่ใจนามสกุลเขา เห็นแค่ผ่านๆ เวลาเซ็นต์เอกสารเบิกโอที จริงๆ แล้ว ผมไม่ได้รู้รายละเอียดของคนขับรถคนนี้ของผมมากนัก ทั้งๆที่อยู่ด้วยกันมาเจ็ดปี...
สมศักดิ์ขับรถให้ผมมาโดยตลอด เจอกันแทบจะทุกวัน เขาย้ายตามผมมาหลายบริษัทฯ ไม่เคยแม้แต่จะถามรายละเอียด พอบอกว่าจะย้ายที่ทำงานเขาก็บอกแค่ว่าแล้วแต่นาย เขาเป็นคนที่คนในครอบครัวไว้วางใจ ขยันขันแข็ง รับส่งลูกสาวสองคนของผมตั้งแต่เข้าโรงเรียนวันแรกๆ และแทบไม่เคยขาดแม้แต่ซักวัน
คงเป็นคล้ายๆกับความเคยชินและความที่ไม่เคยขาดตกบกพร่องของหลายๆ อย่างที่ทำให้ผมไม่ได้สังเกตอะไรเกี่ยวกับสมศักดิ์มากนัก เพราะเขาทำหน้าที่ได้ดีมาก ทำให้ชีวิตของผมลื่นไหล เป็นเหมือนแขนขาทำโน่นทำนี่ให้ ไม่เคยต้องให้ตาม ไม่เคยมาสาย ทำเกินหน้าที่ตลอดเวลา ผมก็คิดว่าผมดูแลเขาดีพอสมควร แต่ไม่ค่อยได้ถามสารทุกข์สุกดิบกันมากนักทั้งๆที่ผมกับเขาเจอกันทุกวัน เจอกันมากกว่าใครๆทั้งหมดด้วยซ้ำ
ครั้งสุดท้ายที่เราคุยเล่นกันก็คือตอนที่ผมกำลังจะได้รถคันใหม่ ทางศูนย์ส่งรถมาให้ทดลองขับ สมศักดิ์ดูกระตือรือร้นมากกับการได้ขับรถใหม่ ผมเลยถามว่าสมศักดิ์อยากลองมั้ย เขาพยักหน้าแบบยิ้มๆ แทบเก็บความตื่นเต้นไม่อยู่ เขาได้ลองขับอยู่สองวัน
เมื่อวานนี้ เขาเพิ่งไปเอาจักรยานให้ลูกสาวผม ไปเอาวิตามินให้ผม และส่งผมกลับบ้าน ก่อนจากกัน ผมบอกว่าวันอาทิตย์นี้ให้เขามาเช้าหน่อย เพราะจะพาลูกสาวไปแสดงที่โรงเรียน เขาก็พยักหน้ารับแบบไม่อิดออดเหมือนเคย
บ่ายวันนี้ ผมได้รับโทรศัพท์แจ้งว่า สมศักดิ์หัวใจวายหลังจากกำลังไปเล่นฟุตบอลกับเพื่อนๆ ยังไม่ทันได้แข่งแค่ไปวอร์มๆก็หน้ามืด เพื่อนเขาเล่าว่า สมศักดิ์เดินไปเอาน้ำราดหัว กลับมานั่งแล้วก็ฟุบไป เพื่อนๆ พาส่งโรงพยาบาลสายไหมแต่ไปถึงสมศักดิ์ก็จากไปแล้ว
หลังจากงงๆ ด้วยข่าวร้าย ภาพของสมศักดิ์ก็กลับมาเด่นชัดอยู่ในหัว คนตัวเล็กๆที่ผมเจออยู่ทุกวัน และเป็นเหมือนกับลูกน้องคู่ใจ พรุ่งนี้เขาก็คงไม่ได้มาตามที่รับปากไว้อีกแล้ว ผมไม่เคยคิดว่าเขามีความสำคัญอะไรเด่นชัดนัก ด้วยเพราะเขาทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์จนเหมือนกับไฟฟ้าที่สว่างอยู่ตลอดเวลา จนเมื่อไฟดับลงจึงจะรู้สึกถึงความมืดนั้นได้
พอมองย้อนกลับไป สมศักดิ์อยู่ในเหตุการณ์ชีวิตของผมแทบทุกเหตุการณ์ ตั้งแต่ผมเข้าโรงพยาบาลเพราะป่วยหนัก เขาก็เป็นคนไปส่งและไปรอ ผมไปส่งลูกเข้าโรงเรียนวันแรก เขาก็เป็นคนพาไป ผมเริ่มทำงาน ออกจากงาน ก็มีเขาที่เป็นสารถี งานสำคัญ ประชุมสำคัญ ก็เป็นคนรับส่ง
ผมนึกภาพสมศักดิ์ ตัวเล็กๆ ผอมเกร็ง ยืนมองห่างๆ แบบไม่มีส่วนร่วม เวลาผมเล่นฟุตบอลหรือเวลาผมอยู่ในงานเลี้ยงพนักงาน และรอผม เวลาผมลงเครื่องบินช่วยยกกระเป๋าทุกครั้ง เขาทำหน้าที่ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ และเห็นผมเป็นนายคนเดียวของเขามาตลอดเจ็ดปี
ผมอยากเขียนถึงเขาด้วยเหตุผลหลายประการ ผมคิดว่าการที่เขาจากไปอย่างกระทันหันเป็นมรณานุสติที่ดีสำหรับการใช้ชีวิต เตือนใจไว้ว่าชีวิตนั้นสั้นนักและไม่มีอะไรแน่นอน นอกจากนั้นการจากไปของเขาก็ทำให้ผมหยุดหันมามองคนรอบๆ ตัว ทั้งคนในครอบครัวและคนที่ใกล้ชิดผูกพัน
เขาทำให้ผมตระหนักถึงความไม่ละเลยในสิ่งที่ควรจะทำกับคนรอบข้าง ความใส่ใจในคนแต่ละคนไม่ว่าเขาจะเป็นคนตัวเล็กหรือตัวใหญ่ ทำให้ผมรู้สึกเข้าใจคุณค่าของแสงไฟที่ทำหน้าที่ของมันอย่างสม่ำเสมอจนลืมถึงคุณค่าของมันไปในบางครั้ง
สมศักดิ์เสียไปเป็นสิบปีแล้ว ภรรยาผมก็ส่งเสียให้ลูกสาวเขาเรียนจนจบเรียบร้อย เรื่องราวเหมือนจะจบลง แต่หลายครั้งและเมื่อไม่กี่วันมานี้ เวลามีความไม่สะดวกอะไรเล็กๆน้อยๆ ภรรยาผมยังพูดถึงอยู่เลยว่า “ตอนที่สมศักดิ์ยังอยู่นะ เขาจะ..”
ลูกสาวผมก็ยังจำสมศักดิ์ดีได้ถึงแม้ว่าตอนที่สมศักดิ์จากไปสองคนนั้นยังเป็นเด็กๆ อยู่ก็ตาม
ผมเลยอยากที่จะให้ชีวิตเล็กๆ ของสมศักดิ์ที่เคยมีคุณค่ากับผมและครอบครัวไม่กี่คน ได้เป็นประโยชน์กับคนจำนวนมากที่อ่านบทความนี้ ได้เตือนตัวเองบ้าง ได้หยุดได้คิดได้เห็นคุณค่าคนรอบตัวบ้าง
สมศักดิ์รู้ก็คงยืนยิ้มอยู่ห่างๆ เหมือนเคย…
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
