จารึกอักษรเฉียวโถว จีน 8 พันปี,อักษรหยางเสา 6 พันปี คล้ายอักษรมายา และสามก๊กจีน 5,300 ปี
อักษรมายา 2,300 ปีก่อน[มีอายุระหว่างศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช – คริสต์ศตวรรษที่ 16 หรือ 2,300 - 1,600 ปีก่อน]
ชาวอินเดียนแดงอพยพจากเอเชียไปอเมริกาผ่านสะพานเบริงเจีย: ในยุคน้ำแข็ง (Ice Age) ระดับน้ำทะเลลดลง ทำให้เกิดสะพานแผ่นดินเชื่อมระหว่างเอเชียตะวันออก (ไซบีเรีย) และอเมริกาเหนือ (อะลาสกา)
ตามหลักฐาน DNA เมื่อ 4,000 ปีก่อน และใช้เวลากว่า 1,700 พันปี อพยพลงใต้ไปถึงอเมริกากลาง
พันธุกรรม: DNA ยืนยันความเชื่อมโยงระหว่างชนพื้นเมืองอเมริกันกับกลุ่มชาติพันธุ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ (มองโกล) วัตถุโบราณ: การค้นพบหัวธนูหินในไซบีเรียที่คล้ายกับของชนพื้นเมืองอเมริกันโบราณ ยืนยันการเดินทางข้ามทวีป.
ศูนย์กลางของจักรวรรดิมายาอยู่ที่ เมืองติกาล (Tikal) ทางตอนเหนือของประเทศกัวเตมาลาในปัจจุบัน นอกจากนี้จักรวรรดิมายายังมีเมืองสำคัญอีกหลายแห่งกระจายกันอยู่ในประเทศเม็กซิโก กัวเตมาลา เบลิซ ฮอนดูรัส และเอล ซัลวาดอร์
ตามตำนานสามก็กโบราณของจีน ยุทธการปันฉวน เกิดเมื่อ 4,662 ปีก่อน
[2,637 ปีก่อนคริสตกาล]
แต่จากหลักฐานที่ค้นพบในประเทศจีน สามก็กโบราณของจีน อาจมีอายุย้อนไป 5,300 ปีก่อน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
การเกิดสามก๊กโบราณ ยุทธการปันฉวน ในประเทศจีน ก่อนสามก๊ก ราชวงศ์ฮั่น
ก๊กที่ 1. จักรพรรดิหวงตี้ประทับอยู่ในที่ราบภาคกลาง ผู้ประดิษฐ์รถเข็มทิศชี้ทิศใต้ และผ้าไหม
มีหลักฐานการพบหยกรูปหนอนไหมกำลังชักใย และเข็มกระดูกร้อยไหม อายุ 5,300 ปีก่อน ในประเทศจีน และใช้อาวุธธนูที่มีหัวลูกศรกระดูก
#นฤพนธ์เพ็งอ้นแปลเรียบเรียงและตีความ
จักรพรรดิเหลือง ทรงเป็นตระกูล จีแห่ง ราชวงศ์ ซวนหยวน จักรพรรดิเหลืองทรงเป็นต้นตระกูลจี แห่งราชวงศ์โจว และ
จี ฟูไซ แคว้นอู๋ สมัยสงครามอู๋-เย่ว ซึ่งตรงกับยุคไซซี ซุนวู
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
หัวลูกศรทำจากกระดูกจากประเทศจีน มีอายุราว 5,000 ปีก่อนคริสตกาล หรือ 7,000 ปีก่อน
ก๊กที่ 2. จักรพรรดิเหยียนตี้
(炎帝, Yán Dì) สืบเชื้อสายมาจากเสินหนง หรือเทพเฉินหนง (神農) บิดาแห่งการเกษตรและแพทย์แผนโบราณ ประทับอยู่ทางตะวันตก ทางตะวันตกของเทือกเขาไท่หาง ปกครองมณฑลซานตง มีเผ่า จิ่วหลี่ที่นำ โดย กษัตริย์ฉีโย่ว อาศัยอยู่ร่วมด้วย ต่อมาฉีโย่วรบชนะจักรพรรดิเหยียนตี้
ก๊กที่ 3. กษัตริย์ฉีโย่วเป็นผู้ปกครองเผ่าจิ่วหลี่ ประทับอยู่ทางตะวันออก สันนิษฐานว่ากษัตริย์ฉีโย่วใช้มีดสำริด
ภายหลังการพ่ายแพ้ บุตรหลานชาวจิ่วหลี่ ซึ่งติดทะเลตะวันออกจึงอาจอพยพขึ้นเหนือและใต้พร้อมกัน แต่ส่วนใหญ่อพยพลงใต้
# โทเทมเป็นสัญลักษณ์ ตรา หรือเครื่องหมายที่แสดงถึงความเชื่อและความเคารพของชนเผ่าทั้งสาม ในยุทธการปันฉวน
หมีสีน้ำตาลและปี่เซี่ยเป็นสัญลักษณ์จักรพรรดิเหลือง
เสือเป็นสัญลักษณ์จักรพรรดิเหยียน
ปี่เซี่ยตัวผู้มีเขาเดียว หันหน้าไปทางซ้าย วางเท้าซ้ายไว้ข้างหน้า มีปีกและแผงคอ ในขณะที่ปี่เซี่ยตัวเมียมีลักษณะตรงกันข้าม
เผ่าของจักรพรรดิเหยียนพ่ายแพ้ต่อ กษัตริย์ฉีโย่ว
แตกออกเป็นสามฝ่าย
1. ซิงเทียนผู้ซึ่งยังคงต่อต้านจักรพรรดิเหลือง
2. จักรพรรดิเหยียนอพยพลงใต้ยอมจำนนต่อจักรพรรดิเหลือง
3. ฟู่ผู้ซึ่งไม่ยอมจำนนหรือต่อต้านหนีไปทางทิศตะวันออก
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ยุทธการจั่วลู่ สงครามตัดสิน
จักรพรรดิเหลืองทรงรวมพันธมิตรเหยียน-หวง มีชนเผ่าต่างๆ ยอมจำนนมากขึ้นเรื่อยๆ
ต่อมา ฉีโย่วได้นำชนเผ่าจิ่วหลี่เข้าต่อสู้กับพันธมิตรเหยียน-หวงที่จั่วลู่ (ปัจจุบันคือหมู่บ้านจั่วลู่ มณฑลเหอเป่ย ประเทศจีน) ในที่สุดฉีโย่วก็พ่ายแพ้ ยุทธการจั่วลู่#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ชาวฮั่น คือ ผู้สืบเชื้อสายและเคารพบรรพบุรุษของชาวฮั่น
คือจักรพรรดิเหยียนและจักรพรรดิหวง
ชาวฮั่นสืบทอดสิ่งประดิษฐ์ของตระกูลเสินหนง เช่น การสอนผู้คนถึงวิธีการเพาะปลูกในที่รกร้างและทำการเกษตรใช้ไม้ทำไถและจอบ มีการใช้เซรามิกสำหรับเครื่องครัว สำหรับรับประทานอาหารและเครื่องดื่ม สิ่งทอสกัดเส้นใยป่าน ใช้กงล้อปั่นด้ายทอผ้า และคิดค้นการเลี้ยง ไหม เสินหนงทดลองชิมสมุนไพรหลายร้อยชนิด และพบพิษถึงเจ็ดสิบชนิดในวันเดียว เขาได้ทดลองชิมสมุนไพรหลายร้อยชนิดเพื่อทำความเข้าใจสรรพคุณทางยาของพวกมัน เสินหนงเทคนิคการรักษาโรคด้วย ยา สมุนไพร
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ตามบันทึกชาวจีน อ้างว่า เผ่าจิ่วหลี่ ได้อพยพลงใต้ต่อมาผสมผสานกับท้องถิ่นเดิมเป็นชาวม้ง ดังนั้น เมื่อ 4,662 ปีก่อน บุตรหลานชาวจิ่วหลี่ จึงอาจมาถึงอเมริกาเหนือผ่านอลาสก้า เมื่อ 4,000 ปีก่อน (ผู้เขียน)
#แนวคิดนฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
จักรพรรดิเหยียนตี้ หรือจักรพรรดิหยาน สืบเชื้อสายมาจาก
เสินหนง
ตามตำนาน เส้าเตียนแต่งงาน กับโย่ วเฉียวและให้กำเนิดจักรพรรดิหวงและจักรพรรดิหยาน จักรพรรดิหวงประสูติริมแม่น้ำจี่ และจักรพรรดิหยานประสูติริมแม่น้ำเจียง
#นฤพนธ์เพ็งอ้นแปลเรียบเรียงและตีความ
มีดสำริดหม่าเจียเหยา มณฑลกานซู ต้นแม่น้ำเหลือง ประเทศจีน อายุประมาณ 5 พันปี
สงครามสามก๊กโบราณเริ่มจาก จักรพรรดิเหยียนพ่ายแพ้ต่อกษัตริย์ฉีโย่ว
ดังนั้น จักรพรรดิเหยียนได้ร่วมมือกับจักรพรรดิหวงเพื่อต่อสู้กับฉีโย่ว
ภายหลังหลังจากกษัตริย์ฉีโย่วพ่ายแพ้ จักรพรรดิเหยียนไม่พอพระทัยที่จักรพรรดิหวงทรงขึ้นเป็นผู้ปกครองทั่วทุกแปดทิศ จักรพรรดิเหยียนจึงพยายามทวงคืนตำแหน่งที่เสียไปและก่อกบฏ จักรพรรดิเหยียนและจักรพรรดิหวงได้สู้รบกันอย่างเด็ดขาด ณ
ปานฉวน ซึ่งจักรพรรดิหวงทรงเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ จากนั้นเป็นต้นมา สถานะของจักรพรรดิหวงในฐานะผู้ปกครองทั่วแปดทิศ และได้รับการสถาปนาอย่างมั่นคง
2,637 ปีก่อนคริสตกาล
ตรงกับสมัยจักรพรรดิเหลืองเริ่มปกครองประเทศจีน เมื่อ 4,662ปีก่อน ปัจจุบัน จักรพรรดิเหลืองได้รับการยกย่องว่าเป็น "บรรพบุรุษของชาติจีน" ปัจจุบัน ที่เมืองเฉียวซาน มณฑลฉานซี มีสุสานของจักรพรรดิเหลืองตั้งอยู่
ตำนานเล่าว่า เมื่อจักรพรรดิเหลืองชราภาพ พระองค์ทรงสร้างขาตั้งสามขาและทรงขี่มังกรขึ้นสู่สวรรค์ เหล่าเสนาบดีต่างยิงธนูใส่เพื่อหยุดยั้งพระองค์ และมังกรก็ได้รับบาดเจ็บ เมื่อมังกรบินผ่านอาณาจักรเฉียว มันก็ลงจอดเพื่อพักผ่อน ชาวเมืองเฉียวได้ดึงรองเท้าข้างหนึ่งของจักรพรรดิเหลืองออกมา และฝังพระองค์ไว้ที่นั่น
จักรพรรดิเหลืองทรงเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ และตำราการแพทย์สองเล่มคือ ซูเหวินและหวงตี้เน่ยจิง กล่าวกันว่าทรงประพันธ์โดยพระองค์ อย่างไรก็ตาม แท้จริงแล้วเป็นผลงานที่คนรุ่นหลังนำมากล่าวอ้างว่าเป็นของจักรพรรดิเหลือง
แต่หลักฐานการค้นพบอาณาจักรเหอหลัวโบราณ 5,300 ปีก่อน
ทำให้ตำนานอาจเป็นเรื่องจริงเพราะหลักฐานการพบหยกไหม เทอร์ควอยซ์ หยกมังกร
เข็มกระดูก ซากพิธีกรรมมากกว่า 20 แห่งที่เกี่ยวข้องกับการบูชายัญมนุษย์หรือสัตว์
กำแพงล้อมรอบที่มีโครงสร้างป้อมปราการที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จัก พื้นที่อยู่อาศัยส่วนกลางขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบเป็นแถว
ฐานรากดินอัดขนาดใหญ่ ซากปรักหักพังดินอัดขนาดใหญ่ที่ต่อเนื่องกันซึ่งสร้างโดยใช้วิธีการอัดดิน สุสานสาธารณะขนาดใหญ่สามแห่งที่วางแผนอย่างพิถีพิถันซึ่งมีหลุมฝังศพมากกว่า 1,700 หลุม แท่นบูชาดินอัดสามแห่ง หลุมฝังศพขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบแท่นบูชาดินอัดกลาง
แหล่งเก็บน้ำ และระบบถนน รวมถึงโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมอันทรงคุณค่าจำนวนมากจากยุควัฒนธรรมหยางเสา
ฐานรากบ้าน "F12" ซึ่งอยู่ตรงกลางแถวที่สอง พบว่ามีลวดลายกลุ่มดาวหมีใหญ่ที่ทำจากไหดินเผาเก้าใบวางเรียงอยู่ด้านหน้า นอกจากนี้ ยังพบรูปปั้นกวางเอลก์ที่สมบูรณ์หันหน้าไปทางทิศใต้และไปยังทางเข้า ตั้งอยู่ใจกลางอาคาร ใกล้กับขั้วเหนือของกลุ่มดาวหมีใหญ่
ระบบป้องกันที่แข็งแกร่งนี้ ประกอบด้วยคูน้ำสามชั้นซ้อนกัน มีอยู่ควบคู่ไปกับยุควัฒนธรรมหยางเสาตอนปลายที่เจริญรุ่งเรือง เมื่อรวมกับอาคารสำคัญๆ ที่มีลวดลายกลุ่มดาวหมีใหญ่ แสดงให้เห็นว่าชาวซวงฮวาซูให้ความสำคัญอย่างยิ่งต่อการออกแบบเชิงพิธีกรรมในการวางผังเมือง และอาจมีระบบจักรวาลวิทยา "ศูนย์กลางแห่งสวรรค์และโลก
"เมืองยุ้งฉาง" 29 แห่งที่เก่าแก่ที่สุดการศึกษาการจัดการธัญพืชและระบบภาษีของรัฐในยุคแรก
จักรพรรดิเหลืองทรงเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ และตำราการแพทย์สองเล่มคือ ซูเหวินและหวงตี้เน่ยจิง กล่าวกันว่าทรงประพันธ์โดยพระองค์ อย่างไรก็ตาม แท้จริงแล้วตามบันทึกที่พบ เป็นผลงานชาวฮั่น เมื่อ 2,200 ปีก่อน
เชื่อว่านำมากล่าวอ้างว่าเป็นผลงานของจักรพรรดิเหลือง
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ตำนานชาวมายา กล่าวถึง
อิทซัมนา (Itzamná หรือ Itzam Na หรือเรียกอีกอย่างว่า God D)
ทรงเป็นเทพเจ้าที่ช่วยเหลือชาวมายาโบราณด้วยการประดิษฐ์ระบบการเขียน ปฏิทินศักดิ์สิทธิ์ การเกษตร วิทยาศาสตร์ และการแพทย์ของชาวมายา
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
แหล่งโบราณคดีซวงฮวาซู
กลุ่มชุมชนหลักในลุ่มแม่น้ำเหลือง ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่แหล่งโบราณคดีซวงฮวาซู เป็นตัวแทนที่เก่าแก่ที่สุดของการพัฒนาอารยธรรมเกษตรกรรมและการเลี้ยงไหมในประเทศจีนอารยธรรมจีนคืออารยธรรมเกษตรกรรมและการเลี้ยงไหม รวมถึงอารยธรรมการผลิตผ้าไหม สิ่งประดิษฐ์จากผ้าไหมที่เก่าแก่ที่สุดที่ขุดพบจากแหล่งโบราณคดีโดยรอบในยุคเดียวกัน เป็นหลักฐานที่แน่ชัดว่าบรรพบุรุษของลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนกลางได้เลี้ยงหนอนไหมและทอเส้นไหมมาแล้วเมื่อประมาณ 5300 ปีที่แล้ว
อาณาจักรเหอหลัวโบราณ
ค้นพบสมบัติของชาติชิ้นหนึ่ง นั่นคือหนอนไหมที่แกะสลักจากงาหมูป่า มีความยาว 6.4 เซนติเมตร ฝีมือการแกะสลักอันประณีต แสดงให้เห็นถึงหนอนไหมกำลังทอเส้นไหม โดยมีส่วนหลัง หัว และหางที่ยกสูงขึ้น ในฐานะที่เป็นงานศิลปะแกะสลักหนอนไหมจากกระดูกที่เก่าแก่ที่สุดของจีน ชิ้นงานนี้ พร้อมกับสิ่งประดิษฐ์จากผ้าไหมที่เก่าแก่ที่สุดที่ขุดพบจากแหล่งโบราณคดีโดยรอบในยุคเดียวกัน
เป็นหลักฐานที่แน่ชัดว่าอาณาจักรเหอหลัวโบราณ ของลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนกลางบรรพบุรุษชาวจีนได้เลี้ยงหนอนไหมและทอเส้นไหมมาแล้ว เมื่อประมาณ 5300 ปีที่แล้ว
อาณาจักรเหอหลัวโบราณยังพบโบราณวัตถุเซรามิก 9 ใบวางตามตำแหน่ง "กลุ่มดาวเก้าดวงแห่งกระบวยใหญ่" เซรามิก 9 ใบเป็นแท่นบูชาทรงกลมของวัดเทียนถาน
อาณาจักรเหอหลัวโบราณมีสิ่งก่อสร้างที่เกี่ยวข้อง พระราชวังที่สร้างบนฐานดินอัดขนาดใหญ่ มีพระราชวังสองหลังตั้งเคียงข้างกัน ลานด้านหน้าและพระราชวังด้านหลัง และประตูที่มีทางเดินสามทาง... "พระราชวัง"อาคารพระราชวังที่เพิ่งค้นพบตั้งอยู่บนฐานดินอัดขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่ 4,300 ตารางเมตร ฐานดินอัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยฐานรากอาคารอย่างหนาแน่น ซึ่งทั้งหมดสร้างด้วยวิธีการอัดดิน
หมายเหตุ
สะพานเบริงเจีย: ในยุคน้ำแข็ง (Ice Age) ระดับน้ำทะเลลดลง ทำให้เกิดสะพานแผ่นดินเชื่อมระหว่างเอเชียตะวันออก (ไซบีเรีย) และอเมริกาเหนือ (อะลาสกา).
กลุ่มที่สอง: ชาวอินเดียนแดงมีการอพยพเมื่อประมาณ 11,000 ปีก่อน ซึ่งใช้เครื่องมือหินที่ประณีตกว่า.
แต่เดิมตะวันตกเชื่อว่า อักษรมายาไม่ใช่ระบบการเขียนที่สมบูรณ์ในแนวคิดตะวันตก ต่อมา นักชาติพันธุ์วิทยาชาวรัสเซีย ยูริ วาเลนติโนวิช คโนโรซอฟ (Yuri Valentinovich Knorosov) อักษรมายาใช้ตัวหนังสือคำที่เติมเต็มด้วยชุดรูปอักขระพยางค์ ซึ่งคล้ายกับระบบในอักษรญี่ปุ่นสมัยใหม่ ซึ่งพัฒนามาจากอักษรภาพจีน ทำให้ปัจจุบันนักโบราณคดีสามารถอ่านภาษามายาได้จำนวนมาก ปัจจุบัน และนับเป็น อักษรมายา Maya script
ข้อความภาษามายาส่วนใหญ่มักเขียนเป็นแนวตั้งกว้างสองรูปอักษร หลายพยางค์เขียนด้วยรูปอักษรมากกว่า 1 ตัว เขียนในคอลัมน์คู่ อ่านจากซ้ายไปขวา และบนลงล่างในแนวซิกแซ็ก
ปัจจุบันภาษาจีนที่ใช้ในจีนแผ่นดินใหญ่ (ตัวย่อ) เน้นการออกเสียงโดยใช้ระบบพินอิน (ละติน) เป็นหลักในการเรียนรู้และสื่อสารมากกว่าการใช้ตัวอักษรเต็มรูปแบบ ซึ่งทำให้คนเรียนเข้าถึงได้ง่ายกว่า และพินอิน (ละติน) ช่วยบอกการออกเสียงที่ถูกต้องของตัวอักษรจีนที่มีรูปเขียนต่างกัน แต่เสียงเหมือนกัน ทำให้การเขียนง่ายขึ้น (ขีดน้อยลง)
พินอิน (Pinyin): คือระบบถอดเสียงภาษาจีนกลางโดยใช้อักษรละติน (โรมัน) เพื่อแทนเสียงวรรณยุกต์และพยัญชนะ/สระในภาษาจีน.
ชาวมายาใช้ระบบตัวเลขฐานยี่สิบ (ฐานยี่สิบ ) ซึ่งประกอบด้วยจำนวนเต็มเท่านั้น สำหรับการนับอย่างง่าย จะใช้สัญลักษณ์ขีดและจุด โดยจุดแทน 1 และขีดแทน 5 ส่วนสัญลักษณ์เปลือกหอยแทนศูนย์ ตัวเลขตั้งแต่ 6 ถึง 19 เกิดจากการรวมขีดและจุด และสามารถเขียนได้ทั้งแนวนอนและแนวตั้ง
เปลือกหอย = 0, I = 5
ขีดยาวแนวนอน เส้นต่อเต็มหยางแบบจีน ผสมจุดไข่ปลาคล้ายเส้นขาดหยิน อี้จิ้ง☯️ #แนวคิดของนฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
ขีดสามแถวอี้จิ้ง☯️ ถูกดัดแปลง จากเส้นขาดเป็นจุด และมีจุดมากกว่าเส้นขาด #แนวคิด นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
ฉักลักษณ์อี้จิ้ง☯️ หกเหลี่ยม หกแถว ตัวอย่างตัวเลขมายานี้เป็น สี่เหลี่ยม สี่แถว #แนวคิด นฤพนธ์ เพ็งอ้นแปลเรียบเรียงและตีความ
ตระกูลภาษามายาสมัยใหม่เกือบทั้งหมดเขียนด้วยอักษรละตินมากกว่าอักษรมายา
พยางค์อยู่ในรูปของพยัญชนะ + สระ บรรทัดบนสุดประกอบด้วยสระแต่ละตัว คอลัมน์ด้านซ้ายเป็นพยัญชนะพร้อมคำแนะนำในการออกเสียง เครื่องหมายอะพอสโทรฟี ' แทนเสียงหยุดเส้นเสียง มีรูปแบบที่แตกต่างกันของอักขระเดียวกันในเซลล์ตาราง เซลล์ว่างคือไบต์ที่ยังไม่ทราบอักขระ ที่มาภาพ พิตต์ส, มาร์ค (2008). "การเขียนด้วยอักษรมายา: ชื่อ สถานที่ และประโยคง่ายๆ : บทนำที่ไม่ใช้ศัพท์เทคนิคเกี่ยวกับอักษรมายา" FAMSI. หน้า 16–22
ข้อความภาษามายาส่วนใหญ่มักเขียนเป็นแนวตั้งกว้างสองรูปอักษร โดยแต่ละคู่แนวตั้งจะอ่านจากซ้ายไปขวา บนลงล่าง
อักษรมายามี 550 ตัว (แทนคำทั้งคำ) และ 150 ตัวแทนพยางค์ 100 ตัวแทนชื่อสถานที่และชื่อเทพเจ้า ราว 300 ตัวใช้โดยทั่วไป ตัวอย่างของอักษรพบตามจารึกหินและเขียนบนเปลือกไม้ เครื่องปั้นดินเผา และเอกสารบางส่วนในกัวเตมาลา เม็กซิโก และภาคเหนือของเบลีซ หลายพยางค์เขียนด้วยรูปอักษรมากกว่า 1 ตัว เขียนในคอลัมน์คู่ อ่านจากซ้ายไปขวา และบนลงล่างในแนวซิกแซ็ก
เครื่องปั้นดินเผาสีแดงเนื้อละเอียดและเครื่องปั้นดินเผาสีแดงผสมทราย โดยเครื่องปั้นดินเผาสีเทา
อารยธรรมหยางเสาครอบคลุมระยะเวลา 8,000 ปี ถึง 4,000ปีก่อน เครื่องปั้นดินเผาในยุคนี้ส่วนใหญ่เป็นเครื่องปั้นดินเผาสีแดงเนื้อละเอียดและเครื่องปั้นดินเผาสีแดงผสมทราย โดยเครื่องปั้นดินเผาสีเทาค่อนข้างหายาก และเครื่องปั้นดินเผาสีดำยิ่งหายาก
แนวคิดเรื่องการกลับชาติมาเกิดของปลาและนกที่สืบทอดกันมาเมื่อ 6,000 ปีก่อน ยังคงดำเนินต่อไปจนถึงปลายราชวงศ์ชาง ซึ่งถือเป็นการสืบทอดทางวัฒนธรรมในยุคแรกเริ่มของอารยธรรม
แหล่งโบราณสถานวัฒนธรรมหยางเสา 9 มณฑลและเขตปกครองตนเอง ได้แก่ ฉานซี กานซู เหอหนาน ซานซี เหอเป่ย มองโกเลียใน หูเป่ย ชิงไห่ และหนิงเซี่ย มีทั่วประเทศจีน
รวม 5,213 แห่ง
หมู่บ้านหยางเสา อำเภอเมี่ยนฉี เมืองซานเหมินเซีย มณฑลเหอหนาน มณฑลฉานซี 2,040 แห่ง, มณฑลเหอหนาน 1,000 แห่ง, มณฑลซานซี 1,000 แห่ง, มณฑลกานซู 1,040 แห่ง, มณฑลเหอเป่ย 50 แห่ง, เขตปกครองตนเองมองโกเลียในประมาณ 50 แห่ง, มณฑลหูเป่ย 23 แห่ง, เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย 7 แห่ง และมณฑลชิงไห่ 3 แห่ง ในมณฑลฉานซี
คทาจากแหล่งโบราณสถานซานซิงตุ่ยมีลวดลายผสมผสานระหว่างปลาและนก และคทาหยกรูปปลาก็ถูกค้นพบที่ซานซิงตุ่ยเช่นกัน
ลวดลายการกลับชาติมาเกิดของปลาและนกเป็นลวดลายมงคลที่ symbolizing การตั้งครรภ์และการเจริญเติบโต ซึ่งถูกใช้ในแหล่งโบราณสถานอื่นๆ จากยุควัฒนธรรมหยางเสาและใช้ต่อเนื่องมาอีกเป็นเวลานาน ลวดลายที่คล้ายกันนี้ยังพบได้ในวัฒนธรรมมายาในทวีปอเมริกา มีการค้นพบลวดลายนกที่แหล่งโบราณสถานเถาซีจากยุคหลงซาน ประติมากรรมที่มีหัวเป็นนกและหางเป็นปลา รวมถึงรูปปั้นที่ถือปลา ถูกค้นพบที่แหล่งโบราณสถานชิจิอาเหอในที่ราบเจียงฮั่น
การผสมผสานแบบนามธรรมของปลาและนก ซึ่งเป็นการสืบทอดประเพณีการผสมผสานปลาและนกของแบบบันโปต่อไป ตำนานเรื่องปลาแปลงร่างเป็นนกเผิงในหนังสือจวงจื่อ
เครื่องปั้นดินเผาเคลือบสีแบบบันโปยุคต้นของวัฒนธรรมหยางเสา มีลวดลายปลาที่เหมือนจริง ในขณะที่นกเริ่มปรากฏในลวดลายปลาของยุคบันโปตอนปลาย ลวดลายปลาเหล่านี้มีตั้งแต่เหมือนจริงไปจนถึงนามธรรม ขวดดินเผาเคลือบสีบางชิ้นที่ขุดพบในแหล่งโบราณคดีต่างๆ มีรูปร่างคล้ายปลา ลวดลายปลาและนกของแบบบันโปเป็นพื้นฐานสำหรับการอนุมานลวดลายเครื่องปั้นดินเผาเคลือบสีที่ซับซ้อนและเป็นนามธรรมมากขึ้นในแบบเมี่ยวตี้โกว
เครื่องปั้นดินเผาเคลือบสีแบบเมี่ยวตี้โกว มีลวดลายนกที่เหมือนจริง และลวดลายเรขาคณิตบางส่วนได้รับการตีความว่าเป็น "ดอกไม้" ลวดลายที่หมุนวนและประสานกัน รวมถึงลวดลายโค้งจุดๆ ของเครื่องปั้นดินเผาเคลือบสีแบบเมี่ยวตี้โกว
เครื่องปั้นดินเผามายา มีการวาดภาพและการแกะสลักดินเผาเพื่อใช้ในชีวิตประจำวันและพิธีกรรมสอดคล้องกับเครื่องปั้นดินเผาเคลือบสีแบบเมี่ยวตี้โกว ชาวมายาใช้เครื่องปั้นดินเผาที่มีลายนกและลายดอกไม้บนแจกันและวัตถุอื่น ๆ เพื่อสื่อถึงเทพเจ้า ธรรมชาติ พิธีกรรม และชีวิตประจำวัน เช่น นกกระสาบนฝาปิดชาม หรือรูปนกรูปแบบต่าง ๆ บนแจกัน, ลวดลายพืชพรรณที่ประดับอยู่บนเครื่องปั้นดินเผาและอนุสรณ์สถาน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ศิลปะยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่ถึงจุดสูงสุด ลวดลายบนเครื่องปั้นดินเผา บริเวณตอนกลางของแม่น้ำเหลืองและที่ราบสูงโลส และกระจายอยู่ทั่วจังหวัดเหอหนาน ซานซี ส่านซี กานซู เหอเป่ย หนิงเซี่ย และชิงไห่
แหล่งโบราณสถานต้าเหอชุนเป็นแหล่งโบราณสถานวัฒนธรรมหยางเสา ริมลำน้ำสายหลักของแม่น้ำเหลือง มีอายุย้อนไปถึง 6,800 ถึง 3,500 ปี และครอบคลุมระยะเวลากว่า 3,300 ปี ที่นี่มีซากโบราณสถานจากวัฒนธรรมหยางเสา วัฒนธรรมหลงซาน และแม้กระทั่งราชวงศ์เซี่ยและราชวงศ์ชาง
เครื่องปั้นดินเผาแหล่งโบราณสถานต้าเหอชุนเป็นแหล่งโบราณสถานวัฒนธรรมหยางเสา ริมลำน้ำสายหลักของแม่น้ำเหลืองที่ทาสีลวดลายทางดาราศาสตร์ เช่น ลวดลายดวงอาทิตย์ ลวดลายรัศมี และลวดลายกลุ่มดาว เป็นสิ่งประดิษฐ์ทางดาราศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศจีน 5,000 ปีที่แล้ว
ชาวมายานับถือเทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ที่เรียกว่า คินิช อาเฮา (Kinich Ahau) มีการสร้างวิหารเพื่ออุทิศแด่เทพดวงอาทิตย์โดยเฉพาะ สอดคล้องกับเครื่องปั้นดินเผาที่แหล่งโบราณสถานต้าเหอชุนเป็นแหล่งโบราณสถานวัฒนธรรมหยางเสา ริมลำน้ำสายหลักของแม่น้ำเหลืองทาสีลวดลายทางดาราศาสตร์ เช่น ลวดลายดวงอาทิตย์ ลวดลายรัศมี และลวดลายกลุ่มดาว
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
บ้านที่มี สามห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น ห้องน้ำในตัว เมื่อ 5,000 ปีที่แล้ว
"บ้านอันดับหนึ่งของโลก" ยังคงรักษารูปแบบแปลนพื้นและกำแพงสูงกว่า 1 เมตร
หลุมเถ้าถ่าน สุสาน และห้องใต้ดิน ฐานรากจากเมื่อ 5,000 ปีก่อนยังคงมองเห็นได้ บ้านวัฒนธรรมหยางเสา F1-4
แหล่ง Yiwu Qiaotouแหล่งโบราณคดีเฉียวโถวตั้งอยู่ในหมู่บ้านเฉียวโถว ตำบลเฉิงซี เมืองอี้หวู่ มณฑลเจ้อเจียง แม่น้ำถงซี เป็นแหล่งโบราณคดีวัฒนธรรมซ่างซาน มีอายุย้อนไปประมาณ 9,000 ปี จากภาพด้านล่าง
สังเกต เส้นขีดแนวนอน (row) และจุดวงกลม 9,000 ปีก่อน คล้ายเลขฐานสอง อี้จิ้งในยุคต้นราชวงศ์โจวเมื่อ 3,100 ปีก่อน
และคล้ายเลขจำนวนของมายาในเมโสอเมริกา เมื่อ 2,300 ปีก่อน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ที่มาภาพ : เจียง เล่อผิงที่มา: หนังสือพิมพ์ People's Daily แหล่ง Yiwu Qiaotou แหล่งโบราณคดีเฉียวโถวตั้งอยู่ในหมู่บ้านเฉียวโถว ตำบลเฉิงซี เมืองอี้หวู่ มณฑลเจ้อเจียง แม่น้ำถงซี เป็นแหล่งโบราณคดีวัฒนธรรมซ่างซาน มีอายุย้อนไปประมาณ 9,000 ปี
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
นักโบราณคดีได้ค้นพบพีระมิดในแหล่งโบราณสถานสือเหมา เมืองเสินมู่ มณฑลฉานซี ประเทศจีน มีอายุย้อนหลังไป 4,300 ปี พีระมิดมีความสูงที่สุดอย่างน้อย 230 ฟุต (70.104 เมตร) และล้อมรอบด้วยกำแพงสูง สร้างขึ้นระหว่าง [ปี 2300 ถึง 1800 ก่อนคริสตกาล] ครอบคลุมพื้นที่ 4 ตารางกิโลเมตร
พีระมิดสือเหมา 4,300 ปีก่อน ณ ประเทศจีน สร้างอยู่บนที่ราบสูงโลสส์ บันไดขนาดใหญ่ 11 ขั้น และล้อมรอบด้วยกำแพงสูง พื้นที่โล่งขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับพิธีกรรมทางศาสนาหรือการชุมนุมทางการเมืองในสมัยโบราณ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 988 เอเคอร์ (ประมาณ 412 เฮกตาร์)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
พีระมิดสือเหมา ประเทศจีน 4,300 ปีก่อน ที่มา วารสาร *Ancient Times* ปิรามิดชิมาโอ ประเทศจีน มียอดที่สูงที่สุดอย่างน้อย 230 ฟุต (70.104 เมตร)
แหล่งโบราณคดีสือเหมา ประเทศจีน ได้ขุดพบพิณปากกระดูกที่มีอายุย้อนหลังไปประมาณ 4,000 ปี ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีประเภทสายที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักในประเทศจีน ซากของบ่อน้ำ กระเบื้องหลังคา เสาสัญลักษณ์ดวงตาลึกลับและใบหน้ามนุษย์ถูกแกะสลักลงบนโครงสร้างหินและกำแพง
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
แหล่งโบราณสถานสือเหมา 4,300 ปีก่อน ระหว่าง [ปี 2300 ถึง 1800 ก่อนคริสตกาล] เป็นแหล่งโบราณสถานเมืองที่ใหญ่ที่สุดที่ค้นพบในประเทศจีน ซึ่งมีอายุตั้งแต่ปลายยุคหลงซานจนถึงต้นราชวงศ์เซี่ย ตั้งอยู่บนเนินเขาทางด้านเหนือของแม่น้ำทูเว่ย ในหมู่บ้านชิมาโอ ตำบลเกาเจียเปา อำเภอเสินมู่ เมืองหยูหลิน มณฑลฉานซี บนขอบด้านเหนือของที่ราบสูงโลสในมณฑลฉานซีตอนเหนือ
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ที่มา วารสาร *Ancient Times* แหล่งโบราณสถานสือเหมา 4,300 ปีก่อน เป็นแหล่งโบราณสถานเมืองที่ใหญ่ที่สุดที่ค้นพบในประเทศจีน ซึ่งมีอายุตั้งแต่ปลายยุคหลงซานจนถึงต้นราชวงศ์เซี่ย ตั้งอยู่บนเนินเขาทางด้านเหนือของแม่น้ำทูเว่ย ในหมู่บ้านชิมาโอ ตำบลเกาเจียเปา อำเภอเสินมู่ เมืองหยูหลิน มณฑลฉานซี บนขอบด้านเหนือของที่ราบสูงโลสในมณฑลฉานซีตอนเหนือ
สิ่งก่อสร้างปิรามิดหินที่สร้างไม่เสร็จที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักกันนั้นมีอายุย้อนกลับไประหว่าง 2600 - 2000 ปีก่อนคริสตศักราช หรือ 4,600 - 4,000 ปีก่อน
โดยตั้งอยู่ในคาราล ประเทศเปรู อเมริกาใต้
ปิรามิดเมืองคาราล ประเทศเปรูเมืองคาราลเจริญรุ่งเรืองระหว่างปี 2600 ถึง 2000 ก่อนคริสตกาล และซากปรักหักพังของเมืองครอบคลุมพื้นที่กว่า 60 เฮกตาร์
พีระมิดแห่งแรกในอียิปต์และเป็นพีระมิดแห่งแรกที่ประกอบด้วยมาสตาบาหกหลัง คาดว่าสร้างขึ้นในรัชสมัยของ
ฟาโรห์โจเซอร์ ราชวงศ์ที่สาม แห่ง อาณาจักรเก่าของอียิปต์ ระหว่างปี 2667 ถึง 2648 ก่อนคริสตกาล หรือประมาณ 4,700 ปีก่อนแต่ละหลังมีขนาดเล็กกว่าหลังที่อยู่ด้านล่าง
พีระมิดของโจเซอร์มีความสูง 62 เมตร (203 ฟุต) และมีฐานขนาด 109 เมตร × 125 เมตร (358 ฟุต × 410 ฟุต) และสร้างจากหินปูนขัดมันสีขาว
Niuheliang โบราณคดีหนิวเหอเหลียง ประเทศจีน มีอายุย้อนไปถึง 3,500–3,000 ปีก่อนคริสตกาลหรือ 5,500-5,000 ปีที่แล้ว
เป็นศูนย์กลางการฝังศพและการบูชายัญในช่วงปลายยุคหงซาน
ประกอบด้วยหลักฐานทางศาสนา เช่น วัด แท่นบูชา และกองหิน วิหารใต้ดินสร้างขึ้นบนสันเขาและตกแต่งด้วยผนังที่ทาสี
วิหารเทพธิดา แท่นบูชา เนินหิน แท่นบูชาสังเวย ฐานรากอาคาร และห้องใต้ดิน ภายในพื้นที่50 ตารางกิโลเมตรของแหล่งโบราณคดีหนิวเหอเหลียง เมื่อ5,500-5,000 ปีที่แล้ว
(แท่นบูชานี้ ยังไม่พบการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์)
จึงบ่งชี้ว่าแท่นบูชาเป็นศูนย์กลางการสังเวยนั้นแยกออกจากเขตที่อยู่อาศัย
สถานที่ ณ โบราณคดีหนิวเหอเหลียงทำเมื่อ 5,500-5,000 ปีที่แล้ว ทำหน้าที่เป็นสถานที่แยกต่างหากที่สงวนไว้สำหรับการก่อสร้างวัด หลุมฝังศพ และสุสานโดยเฉพาะ ในแง่นี้ แหล่งโบราณคดีหนิวเหอเหลียงจึงเป็นตัวอย่างที่โดดเด่นของ “ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับการสังเวย”
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
แท่นบูชาโบราณคดีหนิวเหอเหลียง เมื่อ 5,500-5,000 ปีที่แล้ว ตั้งอยู่ติดกับเนินหิน จำนวนแท่นบูชาสองแห่ง ได้แก่ แท่นบูชาทรงกลมที่จุดหมายเลข 2 และแท่นบูชาทรงสี่เหลี่ยมที่จุดหมายเลข 5
แท่นบูชาทรงกลมมีความสำคัญเชิงสัญลักษณ์ในแง่ของการจัดวาง รูปแบบ และวัสดุที่ใช้ในการก่อสร้าง โดยมีรูปทรงเกือบเป็นวงกลม ประกอบด้วยขอบแท่นบูชาสามชั้น
และกองหินที่อยู่ตรงกลาง
ขอบแท่นบูชาโบราณคดีหนิวเหอเหลียงสร้างขึ้นจากหินตั้งเรียงกันเป็นวงกลมสามวงซ้อนกัน ค่อยๆ สูงขึ้นจากด้านนอกเข้าสู่ด้านใน ทำหน้าที่เป็นฐานรากและสร้างโครงร่างของแท่นบูชา นอกจากนี้ ยังมีเครื่องปั้นดินเผารูปทรงกระบอกวางเรียงอยู่ข้างๆ หินตั้งเหล่านั้น ตรงกลางวงกลมด้านในของแท่นบูชามีกองหินอยู่ นอกจากรูปทรงที่เป็นเอกลักษณ์นี้แล้ว
กองหินโบราณคดีหนิวเหอเหลียงเหล่านี้ยังมีความโดดเด่นตรงที่มีขนาดเล็กกว่ากองหินอื่นๆ และประกอบด้วยหินหลากหลายชนิด แท่นบูชาที่หนิวเหอเหลียงมีรูปแบบทางสถาปัตยกรรมคล้ายกับแท่นบูชาในยุคต่อมาที่ใช้บูชาสวรรค์และโลก และเชื่อว่าเป็นแท่นบูชาในยุคเริ่มต้นของจีน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วิหารเทพธิดา เมื่อ 5,500-5,000 ปีที่แล้ว ประกอบด้วยซากปรักหักพังของวิหารและแท่นทางทิศเหนือ ล้อมรอบด้วยหลุมบูชายัญหลายแห่ง ซากปรักหักพังของวิหารเป็นโครงสร้างกึ่งใต้ดินที่สร้างจากดินและไม้ ประกอบด้วยห้องที่เชื่อมต่อกันหลายห้องและห้องเดี่ยวทางทิศใต้ มีความยาว 25 เมตรจากเหนือจรดใต้ กว้าง 2 ถึง 9 เมตรจากตะวันออกจรดตะวันตก และครอบคลุมพื้นที่ 75 ตารางเมตร
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ในระหว่างการขุดค้นเบื้องต้น
พบชิ้นส่วนของรูปปั้นดินเผา 6 ชิ้น รวมถึงรูปปั้นศีรษะมนุษย์ขนาดเท่าคนจริง
รูปปั้นทั้งหมดสร้างขึ้นอย่างประณีตด้วยลักษณะของสตรี ถือเป็นรูปปั้นของบรรพบุรุษหญิงที่ได้รับการบูชา นอกจากนี้ยังพบประติมากรรมรูปสัตว์และเครื่องปั้นดินเผาสำหรับบูชายัญในวิหารเทพธิดา โดยทั่วไปแล้ว วิหารเทพธิดาสะท้อนให้เห็นถึงรูปแบบเริ่มต้นของวิหารบรรพบุรุษ และเป็นหนึ่งในวิหารบูชายัญที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือทั้งหมด
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัตถุมงคลที่ทำจากหยกมีรูปร่างเป็นมังกร ฟีนิกซ์ เต่า และมนุษย์ และหลุมฝังศพส่วนใหญ่มีเพียงวัตถุมงคลที่ทำจากหยกอยู่ภายใน ซึ่งบ่งชี้ถึงธรรมเนียมปฏิบัติที่โดดเด่นในยุคก่อนประวัติศาสตร์ คือ “ฝังศพพร้อมกับสิ่งของที่ทำจากหยกเท่านั้น” และเป็นจุดเริ่มต้นของยุครุ่งเรืองในการพัฒนาวัฒนธรรมหยกในยุคก่อนประวัติศาสตร์ของจีน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ประมาณ ค.ศ. 250 – 1550 เรื่องเล่าตำนานชาวมายา อิกซ์ เชล – เทพีแห่งดวงจันทร์ของชาวมายา หรือ 'เทพีสายรุ้ง' เกี่ยวข้องกับดวงจันทร์ สภาพอากาศ ความอุดมสมบูรณ์ เด็ก และสุขภาพ
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ประมาณ ค.ศ. 250 – 900
เกิดตำนานเทพเจ้าจี เทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ของชาวมายาแห่งยูคาตันคินิช อาฮาอู – เทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ของชาวมายาแห่งยูคาเทค เทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ของชาวมายาแห่งยูคาตัน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ชาอัค – เทพเจ้าแห่งฝนของชาวมายา ใช้ขวานหยกฟาดลงบนก้อนเมฆเพื่อบันดาลให้ฝนตก
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ในอารยธรรมหยกโบราณ พบได้ในประเทศจีน และอเมริกากลาง
ชาวมายาบูชาหยกอย่างสูง โดยมองว่าเป็นอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อมโยงกับเทพเจ้า ชีวิตหลังความตาย และธรรมชาติ ใช้ทำเครื่องประดับ งานพิธีกรรม
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
- 10
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
