กลุ่มเพื่อนสมัยมัธยมตั้งกลุ่มไลน์กัน
เรื่องปกติสำหรับสมัยนี้ ตั้งกลุ่มไลน์เพื่อนเก่าไว้เป็นช่องทางติดต่อสื่อสาร
นอกจากจะมีประโยชน์เรื่องข่าวคราวต่างๆแล้ว ไลน์นี้ยังเป็นที่ระดมทุนเพื่องานต่างๆเป็นกองกลาง และเปิดระดมทุนในวาระต่างๆ
เพื่อนช่วยเพื่อน ขอหยิบขอยืมไปหมุนธุรกิจแล้วใช้คืนกองกลางทีหลัง
ช่วยครูบาอาจารย์หรือเพื่อนๆที่ป่วย ไม่สบาย หรือมีค่าใช้จ่ายในการดูแลผู้ป่วย ซึ่งมักจะให้เปล่า
หรือช่วยกันในงานขาวดำของครูบาอาจารย์ พ่อแม่ ผองเพื่อนที่จากไปก่อนวัยอันควร
เรียกว่าสายสัมพันธ์บนไลน์นี้เหนียวแน่นมาก
เด้งแทบทุกนาที
ล่าสุดกลุ่มไลน์ย่อยซึ่งเป็นกลุ่มห้อง (ข้างบนที่เล่ามาคือกลุ่มรุ่น) มีข่าวของเพื่อนที่ผมไม่สนิทแต่พอจำได้คนหนึ่งเจ็บป่วยด้วยโรคร้าย ข่าวว่าแม้จะปลอดภัยดีแต่ก็อยู่ในระยะจักแหล่น เพื่อนๆก็ระดมเงินช่วยเหลือเรื่องคนดูแลให้ไปรวมทั้งส่งกำลังใจไปด้วย
เพื่อนสนิทบางคนขับรถไป บ้างก็บินไปเยี่ยมถึงที่เพื่อเพิ่มกำลังใจกัน
เห็นแล้วก็รู้สึกดีเหมือนกัน
...
แล้วก็จำได้ว่าอีกรายก่อนหน้าก็จากไปด้วยโรคร้ายเหมือนกัน
ตอนนั้นเพื่อนค่อนข้างทรมานจากอาการปวดท้อง กินก็ไม่ไหวนอนก็ไม่ได้
มีเพื่อนอีกรายไปที่บ้านเพื่อเอาน้ำมันกัญชา(ตอนนั้นยังถูกกฎหมาย)มาหยอดให้เล็กน้อยตามวิธีทางแพทย์
ผลคือกินข้าวได้ หลับสบาย
ของเขาดีว่ะมึง เพื่อนคนที่เอาไปให้บอกกล่าวกันในกลุ่ม
แต่นั่นคือขั้นสุดท้ายแล้ว
และต่อมาคือจากไปด้วยความสงบ
...
เพื่อนผมสมัยมหาวิทยาลัยก็มีอันเป็นไปด้วยโรคร้ายแรงนี้เช่นกัน แถมยังเป็นชนิดที่บ้านเราก็ไม่ค่อยจะมี
จัดเป็นของแรร์ว่ะ
มันว่าให้ฟังก่อนจากกันไปตลอดกาล
ผมเดินวิ่งรอบบึงพร้อมคิดไปด้วยว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นมาวะ ทำไมถึงได้จากไปก่อนวัยอันควรกันหลายคนแล้ว และยังมีอีกหลายคนที่ยังอยู่ทั้งที่เป็นโรคร้ายนี้
สังขารไม่เที่ยงจริงหนอ
เดินไปวิ่งไปก็ผุดคำถามในหัวว่าแล้วกูจะออกแรงออกกำลังไปเพื่ออะไรกันวะ แหกขี้ตาตื่นแต่เช้าออกมาเดินวิ่ง ง่วงก็ง่วง เหนื่อยก็เหนื่อย
เพื่อนอีกหลายคนยังเล่าให้ฟังว่าพวกกูแม่งแดกเหล้าสูบบุหรี่ เบาหวาน ความดัน หัวใจ บอลลูนกันมาแล้วทั้งนั้น ทุกวันนี้ก็ไม่ได้ออกกำลังอะไร พวกกูยังอยู่กันเป็นปกติ แต่ข้างบ้านกูทั้งกินคลีนทั้งออกกำลังทั้งดูแลสุขภาพดีเยี่ยม กูก็เห็นเป็นมะเร็งตายกันไปตั้งหลายคน ไม่เห็นมีประโยชน์อะไร
พูดแล้วก็กระดกเหล้าเข้าปากพอให้เห็นภาพพจน์
เออ นั่นสิวะ
...
ถึงผมจะไม่ได้เป็นโรคร้ายแบบนั้น แม้ไอ้ที่เป็นอยู่ถึงไม่ได้ทำให้ผมเป็นโรคร้ายแรงเหมือนคนอื่น แต่ความหวาดวิตกก็กัดกินใจไปมากเช่นกัน
ทำไมกูต้องเป็นโรคบ้านี้วะ
ทำไมกูต้องมาเดินวิ่งวะ
ทำไมกูต้องงดโน่นนี่ด้วยล่ะ
ชีวิตกูนี่น่าเบื่อจริงเว้ย
เซ็งชิบ
...
เท้ายังไม่หยุดเดินหยุดวิ่ง
...
ตามใจปากไปดีกว่ามั้งกู เป็นอะไรขึ้นมาจริงๆก็เป็นไป ไม่ต้องคิดเยอะ
ใช้ชีวิตให้คุ้ม
...
แล้วถ้ามึงไม่เป็นอะไรขึ้นมาจริงๆอย่างที่มึงคิด แต่มึงต้องติดเตียงหรือต้องหาคนดูแลยุ่งยากลำบากคนอื่นล่ะ แบบนั้นมึงจะเอาเหรอ
แบบนั้นมันคนกึ่งตายขายคนเป็นนะเว้ย
แบบนั้นมึงยังไม่ตาย แต่มันยิ่งกว่าตายอีก
เดือดร้อนตัวเองคนเดียวช่างมันเถอะ แต่เดือดร้อนคนอื่นนี่สิ
กูว่ากูไม่โอว่ะ
เสียงในหัวตอบโต้มา
...
เท้าที่ใกล้จะหยุดเดินวิ่งทั้งที่ยังไม่ครบรอบกลับคืนมา
...
พลันคิดตก
ผมกดดูไลน์ที่เด้งต่อเนื่องแต่ปิดเสียงไว้
ไล่ดูไปเรื่อยๆ
แล้วก็กดส่งไปช่วยเพื่อนที่กำลังเดือดร้อนอยู่ตามกำลังที่มี
...
เช้าแล้วแต่ยังมืดอยู่
ผมออกไปเดินวิ่งเหมือนเคยตามปกติ
ลมพอเย็นๆ ค่าฝุ่นไม่เยอะ
วันนี้จะลองเพิ่มรอบดู
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
