5 ม.ค. เวลา 04:28 • นิยาย เรื่องสั้น

คำพูดที่คนพูดลืม

“ใช่กูดำ แล้วกูดำไป หนักหัวพ่อแม่มึงหรอ หน้าตามึงก็ใช่ว่าจะดูดี ต่อให้มีผู้ชายทั้งโลกกูยอมเอาลิงเป็นผัวดีกว่าเอามึงแน่”
 
ในสมัยเด็กคุณเคยโดนคำพูดที่กัดกินชีวิตคุณไปตลอดไหม นั่นแหละคือแนวหลักของเรื่องนี้คำพูดมากมายที่คนพูดจำไม่ได้แต่คนฟังจำได้เสมอ อยากพูดแต่ก็ไม่มีโอกาสได้พูดมันออกไป
“ทำไมไม่มีเพื่อนคบเพราะไม่ตั้งใจเรียนไง ถึงได้ไม่มีเพื่อน”
คำพูดของคนใกล้ตัวที่ทำร้ายจิตใจโดยไม่ถามหาเหตุผลของพวกผู้ใหญ่ที่มองว่าแค่นี้เอง เป็นลูกฉันต้องทนได้
“พี่ช่วยตั้งใจเรียน ให้มันมีระเบียบวินัยมากกว่านี้ได้ไหม พ่อแม่เขาเป็นห่วงไปหมดแล้ว”
 
บางครั้งความหวังดีอาจเป็นคำตัดสินที่คุณเองอาจไม่รู้ตัวก็ได้
“ดูดิคบแต่เพื่อนผู้ชายแม่มัน ทำงานเป็นกระหรี่แน่ๆเลยติดนิสัยมาจากแม่”
โดนตัดสินทั้งที่พวกเขาเห็นแค่ด้านเดียวของคุณเท่านั้น
“อีโง่นี้หรอ กดดันนิดหน่อยเพราะอยากมีเพื่อนเดี๋ยวมันก็ยอมเองนั่นแหละ ถ้าไม่อยากโดนบอกว่าแปลกแยก แล้วคนในสังคมกำจัดทิ้ง เราพวกเยอะกว่า”
 
พวกเขามองว่าความแปลกแยกของคุณเป็นบัคที่ต้องกำจัดเพื่อความมีเสถียรต่อสังคม คนที่ได้ประโยชน์จากมัน
(เอาล่ะฉันเขียนแค่นี้คงจะพอให้พวกคุณไปคิดไตร่ตรองเองมากกว่าว่าคุณเคยทำอะไรที่ฆ่าคนเพราะคำพูดของคุณอะไรไปบ้างแล้ว)
โฆษณา