เป็นกระทู้ที่สะท้านสะเทือน
กระทบจิตใจตรงที่มันไป
แตะ “ภาพลวงตา”
แต่ทำให้เราฉุกคิดแรงๆ
ที่เรามักใช้ชีวิตอยู่คือ
ความรู้สึกว่าพรุ่งนี้ยังมี
เวลาเหลือ
เดี๋ยวค่อยทำเดี๋ยวค่อยรัก
เดี๋ยวค่อยเปลี่ยนทั้งที่ความ
จริงแล้วความตายไม่เคยให้สัญญาณล่วงหน้าเลย
ถ้ารู้จริงๆตั้งแต่วันนี้ว่า
ความตายจะไม่รอใคร
ชีวิตเราอาจไม่เหมือนเดิม
เพราะหลายสิ่งที่เราอดทน
ฝืนทำเพื่อความกลัวหรือ
ความคาดหวังของคนอื่น
จะเริ่มดูไม่คุ้มอาจกล้าซื่อ
สัตย์กับความรู้สึกมากขึ้น
กล้าขอโทษกล้าขอบคุณ
กล้ารักและกล้าปล่อยสิ่ง
ที่บั่นทอนใจ
เพราะเวลาจะไม่ใช่ทรัพยากร
ที่คิดว่ามีไม่จำกัดอีกต่อไป
แต่ในอีกมุมหนึ่งมนุษย์ก็
ไม่อาจอยู่กับความตระหนัก
ถึงความตายตลอดเวลาได้จริง ๆ
เพราะถ้าคิดทุกลมหายใจ
ชีวิตอาจเต็มไปด้วยความ
กดดันและหวาดกลัว
เราจึงต้อง “ลืม”ความตาย
ซะบ้างเนาะ
เพื่อใช้ชีวิตประจำวันได้
ตามปกติ ปัญหาไม่ได้อยู่
ที่การลืม แต่อยู่ที่การลืมจนประมาท ลืมจนใช้ชีวิตแบบ
ผัดวันไปเรื่อย ๆ
กระทู้นี้อาจไม่ได้ชวนให้
ใช้ชีวิตแบบสุดโต่งหรือ
หุนหันแต่ชวนให้ใช้ชีวิต
อย่างมีสติ รู้ว่าเวลามีค่า
เลือกสิ่งสำคัญให้ถูกและ
ไม่ผลัดเรื่องที่ควรทำโดย
เฉพาะเรื่องของใจ
Pataคิดนะ!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
