🍃 ต้นส้มของฉัน… ชื่อมินยุนกิ
ฉันเคยเป็นเด็กที่เงียบมาก
เงียบจนบางทีคนก็คิดว่าเข้มแข็ง
แต่จริง ๆ แค่ไม่รู้จะพูดยังไงดี
ไม่รู้จะพูดเรื่องความรู้สึกให้ใครฟังยังไง
เพราะตั้งแต่จำความได้
ฉันก็โตมากับคำว่า “ต้องอดทน” มากกว่า “ไม่เป็นไรนะ”
เลยกลายเป็นคนที่เก่งเรื่องเข้าใจคนอื่น
แต่ไม่ค่อยใจดีกับตัวเองเท่าไหร่เลย
จนวันหนึ่ง... ฉันได้ฟังคำพูดของผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า มินยุนกิ
เขาพูดด้วยเสียงเรียบ ๆ ว่า...
> “อย่ากลัวไปเลย จุดจบกับจุดเริ่มต้นมันเชื่อมถึงกันอยู่เสมอ”
และอีกประโยคหนึ่ง ที่สั้นมาก แต่ลึกมาก...
> “Future’s gonna be okay.”
(อนาคตมันจะโอเคนะ)
ฉันไม่รู้หรอกว่าตัวเองจะโอเคตอนไหน
แต่แค่มีใครบางคนพูดมันออกมาอย่างใจเย็น
มันก็ทำให้ฉันอยากรอดูวันนั้นขึ้นมาจริง ๆ
เขาไม่ได้พูดหวาน
แต่คำพูดของเขาเหมือนลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านใจเราในวันที่เหนื่อยมาก
ฉันเริ่มฟังเพลงของเขา
เริ่มสังเกตแววตาเขาตอนพูดถึงความฝัน
แล้วค่อย ๆ รู้ว่า
> “ความเงียบ” ไม่ได้แปลว่าอ่อนแอ
“ความเจ็บปวด” ไม่ได้แปลว่าเราผิด
และ “การรักตัวเอง” ไม่ต้องรีบ
ค่อย ๆ รู้จักมันไปวันละนิดก็พอ
เขากลายเป็น “ต้นส้ม” ในวันที่ฉันไม่มีที่ให้พิง
เป็นเงาที่ไม่ทับใจฉัน แต่คอยบังแดดให้เบาลง
เป็นเสียงเรียบ ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ไม่หายไปไหน
แม้จะเงียบ… แต่รับฟังเสมอ
และทุกวันนี้
ในวันที่ใจมันวุ่นวายจนฟังใครไม่เข้าใจ
ฉันยังเลือกที่จะฟังเสียงของเขา
แล้วกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ว่า
> “วันนี้ไม่ต้องเข้มแข็งก็ได้นะ”
“เดี๋ยวมันจะดีขึ้น… เหมือนที่เขาบอกไว้” 🧡
“Future’s gonna be okay.”
✨ ถ้าชอบแนวคิดแบบนี้ กดติดตาม “หยิบมาใช้” ไว้นะคะ
เราแวะมาเล่าอะไรเบาๆ ทุกสัปดาห์ :)
- 9
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
