ความทรงจำของเด็กวัยสิบกว่าขวบ
เมื่อหันกลับไปมองในวันนี้
ยังทำให้หัวใจอุ่นทุกครั้ง
เหมือนมีใครค่อย ๆ วางผ้าห่มบาง ๆ
ลงบนความคิดถึง
วันนี้…
บ้านหลังใหญ่เงียบเชียบ
ตา ยาย พ่อ แม่ ล้มหายตายจาก
พี่น้องแยกย้ายไปตามทางชีวิต
หลงเหลือเพียงความทรงจำสีจาง
และภาพถ่ายเก่าสีซีด
ที่เมื่อเปิดดูเมื่อใด
น้ำตาก็รินออกมาโดยไม่ต้องตั้งใจ
ไม่ใช่เพราะความเศร้าเพียงอย่างเดียว
แต่เพราะครั้งหนึ่ง
เราเคยมี “บ้าน”
ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
และความรัก
โดยไม่ต้องพยายามใด ๆ