10 ม.ค. เวลา 03:47 • ความคิดเห็น
ฉันเติบโตมาในครอบครัวใหญ่
หลังแม่ทำอาหารเสร็จ ตายาย
ลูกหลานจะมานั่งล้อมวงกินข้าว
เสียงช้อนกระทบจาน เสียงหัวเราะ และกลิ่นอาหาร
คือจุดเริ่มต้นของความสุขในแต่ละวัน
แต่ความสนุกจริง ๆ เริ่มขึ้น หลังจากนั้น
พวกเราพี่น้อง หลาน ๆ จะนั่งล้อมตา ล้อมพ่อ
ฟังเรื่องเล่า โจร เรื่องนายฮ้อย และเรื่องผีๆ
บางคืนอ้าปากค้างด้วยความตื่นเต้น
เรื่องผีคืนวันโกน คืนเดือนมืด
ทำเอาทั้งกลัว ทั้งหัวเราะ ทั้งโกลาหลไปพร้อมกัน
เรานอนเบียดกันในมุ้ง
เสียงเจี๊ยวจ๊าวค่อย ๆ เบาลงเมื่อความง่วงเข้ามาแทนที่
กว่าทุกอย่างจะเงียบ ก็เกือบเที่ยงคืน
ความทรงจำของเด็กวัยสิบกว่าขวบ
เมื่อหันกลับไปมองในวันนี้
ยังทำให้หัวใจอุ่นทุกครั้ง
เหมือนมีใครค่อย ๆ วางผ้าห่มบาง ๆ
ลงบนความคิดถึง
วันนี้…
บ้านหลังใหญ่เงียบเชียบ
ตา ยาย พ่อ แม่ ล้มหายตายจาก
พี่น้องแยกย้ายไปตามทางชีวิต
หลงเหลือเพียงความทรงจำสีจาง
และภาพถ่ายเก่าสีซีด
ที่เมื่อเปิดดูเมื่อใด
น้ำตาก็รินออกมาโดยไม่ต้องตั้งใจ
ไม่ใช่เพราะความเศร้าเพียงอย่างเดียว
แต่เพราะครั้งหนึ่ง
เราเคยมี “บ้าน”
ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
และความรัก
โดยไม่ต้องพยายามใด ๆ
โฆษณา