11 ม.ค. เวลา 04:00 • ดนตรี เพลง

Ctrl+S (SCREEN + SOUND) Depeche Mode: M ความตายเต้นรำในเม็กซิโกซิตี้

ทำไมวงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์จากอังกฤษที่ดูเย็นชา ถึงกลายเป็น "ศาสนา" ในประเทศอย่างเม็กซิโก? คำตอบอาจซ่อนอยู่ใน "Depeche Mode: M" ภาพยนตร์สารคดีกึ่งคอนเสิร์ตเรื่องล่าสุดที่เพิ่งลง Netflix ซึ่งผมกล้าพูดเลยว่า นี่คือการ Reboot นิยามของหนังคอนเสิร์ตที่เราคุ้นเคย
[Visual Language]
ความดิบของ Fernando Frías ปะทะ ความเนี้ยบของ Anton Corbijn
สิ่งแรกที่เตะตาคือ "สายตา" ของผู้กำกับ Fernando Frías (จากเรื่อง I'm No Longer Here) ที่ไม่ได้แค่ตั้งกล้องถ่ายบนเวที แต่เขาพาเราดำดิ่งลงไปในเส้นเลือดของเม็กซิโกซิตี้
ภาพในหนังเรื่องนี้มีการตัดสลับระหว่างแสงไฟนีออนบนเวที Foro Sol กับความดิบเถื่อนแต่สวยงามของวัฒนธรรมความตาย (Day of the Dead) ในเม็กซิโก มันคือการ Visualise คอนเซปต์ "Memento Mori" (จงระลึกว่าคุณต้องตาย) ออกมาเป็นภาพที่จับต้องได้ ไม่ใช่แค่นามธรรม
[Sound Texture]
เสียงสังเคราะห์ในความว่างเปล่า ในแง่ของเสียง
นี่คือทัวร์แรกที่ไม่มี Andy Fletcher (Fletch) เสียงสังเคราะห์ในหนังเรื่องนี้จึงฟังดู "เหงา" แต่ "กึกก้อง" กว่าปกติ การมิกซ์เสียงในโรงภาพยนตร์ (หรือระบบเสียงดีๆ ที่บ้านคุณ) จะทำให้คุณได้ยินเสียงช่องว่าง (Space) ที่หายไป ซึ่งถูกเติมเต็มด้วยเสียงร้องตะโกนของแฟนเพลงชาวเม็กซิกันกว่า 200,000 คน มันคือ Sound Design ของความอาลัยที่เปลี่ยนเป็นพลังงานมหาศาล
❤️ รัก (Love) เราขอมอบฟิลเตอร์ "รัก" ให้กับงานชิ้นนี้ เพราะมันกล้าที่จะเล่าเรื่อง "แฟนเพลง" และ "วัฒนธรรม" มากกว่าแค่โชว์อีโก้ของศิลปิน การได้เห็น Dave Gahan เต้นรำเหมือนหมอผี ท่ามกลางแฟนเพลงที่มองความตายเป็นเรื่องรื่นเริง คือความงดงามทางศิลปะที่หาดูได้ยาก
ถ้า Spirits in the Forest คือการมองปัจเจกบุคคล Depeche Mode: M คือการมองจิตวิญญาณร่วมของมวลมนุษย์... แล้วคุณล่ะ ดูแล้วรู้สึกว่า "ความตาย" น่ากลัวน้อยลงไหม?
#CTRLALTBEAT #RebootYourFeeling #DepecheModeM #Netflix #ScreenAndSound
โฆษณา