คิดนะว่า!
หากมองด้วยแก่นธรรม
และปรัชญาคำถามนี้ชี้
ให้เห็นความจริงเรื่อง
ความไม่เที่ยงแท้ของ
“โลกธรรม”
สุขและทุกข์เป็นเพียง
สภาวะที่แปรเปลี่ยนตาม
เหตุปัจจัยไม่ใช่สิ่งที่เรา
ควรยึดถือเป็นที่ตั้งของชีวิต
หากใจไปวิ่งตามสุขก็
หวั่นไหว
หากหนีทุกข์ก็ยิ่งผูกพัน
กับมัน
ทางที่ไม่พังตามโลกจึง
ไม่ใช่การปฏิเสธโลก
แต่คือการยืนอยู่ด้วย
ปัญญารู้เท่าทันในโลก
ธรรมแปด
เห็นสรรเสริญ–นินทา ลาภ
เสื่อมลาภ สุข–ทุกข์ ล้วนมา
แล้วก็จากไปใจตั้งมั่นอยู่บนศีล
สมาธิ และปัญญา
เมื่อไม่หลงยึดสุขก็ไม่ทำให้
ลืมตนทุกข์ก็ไม่ทำให้แตกสลาย นั่นคือการยืนอยู่ “เหนือกระแส” โดยไม่แยกตนออกจากโลก
แต่ไม่ถูกโลกครอบงำงมงายกระมังครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
