[สุมังคลวาจา ณ ถิ่นกาขาว] ความเครียดที่เธอแบกไว้ ก็เหมือนกำถ่านไฟร้อนๆ อยู่ในมือ ยิ่งกำแน่น... ก็ยิ่งร้อน ยิ่งพยายามคิดถึงมัน... ก็ยิ่งเจ็บ วิธีที่จะดับไฟนั้น ไม่ใช่การคิดหาวิธีดับ... แต่คือการ "คลายมือ" ออกจากมัน

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

•

12 ม.ค. เวลา 17:09 • ความคิดเห็น

ความเครียดที่เธอแบกไว้ ก็เหมือนกำถ่านไฟร้อนๆ อยู่ในมือ

ยิ่งกำแน่น... ก็ยิ่งร้อน

ยิ่งพยายามคิดถึงมัน... ก็ยิ่งเจ็บ

วิธีที่จะดับไฟนั้น ไม่ใช่การคิดหาวิธีดับ... แต่คือการ "คลายมือ" ออกจากมัน

จงมองความเครียด... เหมือนก้อนเมฆที่ลอยผ่านท้องฟ้า

มันผ่านมา... แล้วมันก็จะผ่านไป

เจ้าไม่ใช่ก้อนเมฆ... แต่เจ้าคือท้องฟ้าที่กว้างใหญ่

หน้าที่ของเธอไม่ใช่การไล่เมฆ... แต่คือการเป็นท้องฟ้าที่สงบนิ่งและเฝ้าดูมันเคลื่อนผ่านไป... เท่านั้นเอง😉.

โฆษณา