13 ม.ค. เวลา 04:02 • ปรัชญา

วันนี้จักปาดวาดอันใด?

ก่ะแค่คนเหงาที่ใจบางเบา
นั่งนิ่งเฝ้ามองผืนผ้าใบขาว
เหม่อมองเห็นผู้คนขวักไขว่
รายล้อมรอบพวกเขาดูสับสนวุ่นวาย
จ่อจดจดจุ่มพู่กันแตะแต้มสี
วันนี้คงคิดได้ว่าจะวาดอะไร
ตามใจแต่คงไม่พลาดที่จะ
วาดรูป“คน”แน่นอน
บะได้ซื้อไข่เป็ดดอก ได้แต่“กาแฟหอมหวานๆ”แก้วเดียว
ที่ว่าวาดคนคงมิได้คิดวาด
คนนัวเนียหลากหลายเช่นนี้
แม้จะมีทั้งน่ารักทั้งสวยงาม
ทั้งอ่อนวัยทั้งวัยดูเก๋าเก่าแก่
สงบเสงี่ยมที่เยื้ิองเหยียบย่าง
มาร่วมงานกันสุขสันต์
คนเยอะแยะมากมายหลากหลายอริยาบทกันไป
ใจเลยอยากวาด“คน”ที่สื่อ
ได้ถึงแก่นธรรมชาติธรรมดา
ให้สื่อสัจธรรมไปจนถึงอนิจัง
ต้องใช้สมองกรองกลั่นฟังส่งไปที่ใจให้รับรู้อย่างเข้าใจด้วยปัญญาญาณ
เอาละเริ่มร่างเค้าโครง
เรือนร่างนางในใจที่เคย
วาดฝันวันก่อน
จุ่มป้ายจุ่มจ่อจดท้ายสุด
ก่ะมานุดที่มีความคิดที่
หยุดลงปลงใจว่าใครๆ
ก่ะคือคนที่เรียกว่านั่น
คือมานุดท้ายสุดก่ะอนิจังเป็น“ธรรมดา”
มิใช่“แก่นแท้”ของภาพ
ชีวิตเมื่อยามปลายใกล้
สัจจะอนิจัง
ใช้ชีวิตกันธรรมดาๆอย่างดีๆกับชีวิต
ไปก่อนละใต้ร่มไม้ยามบ่าย
ลมเย็นชื่นใจหลับตาพักลง
ซักงีบกับดวงตาแข็งๆที่โดน
กาแฟเข้มหอมและหวานๆ
ของคนขายไม่ต้องใส่น้ำตาล
ไปประมาณหลายแก้ว
โฆษณา