เมื่อความตายเกิดจากอำนาจ ใครควรรับผิดชอบ ?
.
เสียงโลหะกระแทกพื้นดังสนั่น ก่อนจะกลบเสียงลมหายใจของผู้คนสามสิบกว่าชีวิต
.
ในข่าว เราเห็นเพียงตัวเลข ในความจริง นั่นคือครอบครัวที่ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
.
ทันทีที่ฝุ่นควันจางหาย
คำสั่งก็ถูกโยนลงมาจากที่สูง
.
“ให้ผู้ว่าฯ ไปพิจารณาตนเอง” ?
.
ระดับบนสุดไม่จำเป็นต้องเปื้อนเลือด
ผู้ว่าฯ ต้องรับผิด—ใช่ - ถูก
.
คนที่อนุมัติโครงการ
คนที่เร่งรัดงบ
คนที่รู้ว่าอุบัติเหตุเกิดซ้ำกับผู้รับเหมารายเดิม
เขาอยู่ตรงไหน ?
.
นายกฯถามว่า ทำไมไม่มีใครขึ้นบัญชีดำ ราวกับว่าระบบราชการเป็นสิ่งมีชีวิตที่แยกขาดจากอำนาจการเมือง
.
ราวกับว่าการกำกับดูแลไม่ใช่หน้าที่ของตน
ราวกับว่าอุบัติเหตุเป็นเพียง
“เรื่องเทคนิค” ไม่ใช่เรื่องชีวิต
.
แต่ความตายไม่เคยเป็นเรื่องเทคนิค
มันเป็นเรื่องศีลธรรมเสมอ
.
เมื่อใครสักคนเอ่ยว่า
“อย่าฉวยโอกาสโจมตีทางการเมือง”
.
คำพูดนั้นก็ทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์
ไม่ใช่เพื่อปกป้องผู้ตาย
แต่เพื่อปกป้องอำนาจ
.
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่
เหมือนกับน้ำที่ท่วมหาดใหญ่
ปีแล้วปีเล่า
คร่าชีวิตคนไปนับร้อย
แล้วก็ถูกอธิบายว่าเป็นภัยธรรมชาติ
ทั้งที่ทุกคนรู้ว่ามันคือภัยจากการละเลย
จากผังเมืองที่ไม่เคยเห็นคนจน
จากระบบเตือนภัยที่ล่าช้าเสมอ
และจากรัฐที่มาถึงหลังศพเสมอ
.
เมื่อเครนถล่ม
เมื่อเมืองจม
เมื่อคนตาย
ความรับผิดกลับไหลลงล่าง
เหมือนน้ำที่หาทางต่ำ
แต่ไม่เคยไหลขึ้นไปถึงยอดตึก
ที่ซึ่งคำสั่งถูกเขียนและงบประมาณถูกเซ็น
.
นี่คือการเมืองแบบที่อำนาจไม่ต้องรับผิด
แต่ความรับผิดต้องมีผู้แบกรับ
.
ผู้แบกรับนั้น
ไม่เคยเป็นคนที่มีอำนาจจริง
.
สังคมไทยจึงคุ้นชินกับภาพนี้
รัฐเสียใจ
รัฐบาลแสดงความห่วงใย
แต่ไม่มีใครสละตำแหน่ง
ไม่มีใครรับผิดด้วยการถอยออกมา
.
ไม่มีใครบอกว่า
“ความตายครั้งนี้เกิดในยุคของฉัน และฉันต้องรับผิด”
.
เราจึงไม่ได้ขาดคนเก่ง
ไม่ได้ขาดโครงการใหญ่
ไม่ได้ขาดคำพูดสวยหรู
แต่เราขาดเพียงสิ่งเดียว
สิ่งที่เครนไม่อาจแบก
และตำแหน่งไม่อาจหลบเลี่ยง
.
นั่นคือความรับผิดชอบทางการเมืองที่มีน้ำหนักเท่าชีวิตมนุษย์
FB : พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
