EP32 : รอยจารึกใต้เงาพระวิหาร พ.ศ. ๒๕๐๐
บทที่ ๓๒: ตราสารที่ถูกซ่อน และรอยยิ้มของเพชรฆาตเงียบ
พุทธศักราช ๒๕๐๔... ห้องทำงานคณบดี ท่าพระจันทร์
กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ที่ถูกจุดไว้ดับกลิ่นอับของตำรากฎหมายเล่มหนา ไม่ได้ช่วยให้อากาศในห้องดูเบาบางลง
แสงแดดรำไรที่ส่องผ่านหน้าต่างไม้บานสูง ฉายให้เห็นฝุ่นผงที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ ดุจดั่งความหวาดระแวงที่ปกคลุมรั้วแม่โดมในยามที่มีการ 'กวาดล้างนิสิต' อย่างหนัก...
"อัปสรา" นั่งนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าอาจารย์อาวุโส ผู้เปรียบเสมือนครูและพ่อคนที่สอง
เธอวางกระดาษแผ่นเล็กที่ระบุหัวข้อวิทยานิพนธ์ ลงบนโต๊ะด้วยปลายนิ้วที่มั่นคง แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่บรรทัดสุดท้าย:
“ข้อพิพาทอธิปไตยเหนือปราสาทพระวิหารในมิติพันธกรณีระหว่างประเทศ”
อาจารย์อาวุโสเหลือบมองเพียงครู่เดียว ใบหน้าที่เคยอบอุ่นกลับซีดเผือดลงทันตา
ท่านรวบกระดาษแผ่นนั้นขยำจนยับยู่ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความกดดัน
“หยุดความคิดนี้เสียอัปสรา! เธอคือเพชรเม็ดงามที่สุดที่คณะเคยมีมา... ครูไม่อยากเห็นเพชรเม็ดนี้ต้องไปแหลกสลายในคุก หรือถูกเนรเทศออกนอกแผ่นดินเพราะความรั้นเพียงอย่างเดียว!”
รายการหัวข้อ "สีขาวบริสุทธิ์"
อาจารย์ถอนหายใจยาวพลางเลื่อนปึกเอกสารสีซีด ที่ถูกคัดกรองมาแล้วว่า “ปลอดภัย” ไว้ตรงหน้าเธอ
มีเพียงหัวข้อกฎหมายแพ่ง มรดก หรือระเบียบราชการที่แห้งแล้งและน่าเบื่อหน่าย ราวกับเป็นกรงขังทางปัญญาที่ถูกฉาบด้วยสีขาวบริสุทธิ์
อัปสราใช้สายตาที่น่านเคยบอกว่า “คมยิ่งกว่าใบมีด” กวาดมองรายการเหล่านั้นเพียงครู่เดียว ทักษะการอ่านใจคนที่เธอสั่งสมมาทำให้เธอเห็นลึกไปกว่าคำปฏิเสธ...
เธอเห็นความกลัวในนัยน์ตาครู และเห็นความรักที่ห่วงใยเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ
เธอบรรจงถอนหายใจ แสร้งทำสีหน้าผิดหวังและยอมจำนนดุจนกที่ปีกหัก
“ถ้าอาจารย์เห็นว่ามันเป็นอันตราย...
ฟ้ายอมถอยก็ได้ค่ะ”
เธอเอ่ยเสียงอ่อยพลางเอื้อมมือไปสุ่มเลือกหัวข้อหนึ่งที่ดูเป็นเทคนิคทางกฎหมายที่จืดชืดที่สุดเพื่อตัดรำคาญ
หมากลวงในชื่อ "วิชาการ"...
ปลายนิ้วเรียวสวยจิ้มลงบนหัวข้อ:
“ลำดับสิทธิของสนธิสัญญาเหนือแผนที่”
อาจารย์อาวุโสเพ่งมองชื่อหัวข้อนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ
“ดีมากฟ้า... หัวข้อนี้แหละดี เป็นนิติปรัชญาเชิงเทคนิคล้วนๆ ไม่มีเรื่องการเมือง ไม่มีเรื่องพื้นที่ทับซ้อน เป็นเรื่องวิชาการจ๋าที่ใครก็หาเรื่องเธอไม่ได้”
แต่ในใจของอัปสรานั้น เลือดในกายกลับสูบฉีดด้วยความระทึก เพราะนี่คือ...
“ระเบิดเวลา”ที่เธอจงใจฝังไว้ในคราบของตัวอักษร!
หากเธอบรรจงใช้ทักษะเกียรตินิยมพิสูจน์ได้ว่า...
“สนธิสัญญา” (ซึ่งระบุให้ใช้เส้นสันปันน้ำ) มีศักดิ์เหนือกว่า “แผนที่” (ซึ่งฝรั่งเศสขีดเส้นตามอำเภอใจ)
เธอจะสามารถใช้ทฤษฎีนี้ทำลายอำนาจของแผนที่ Annex I ที่กัมพูชาใช้กล่าวอ้างได้ทันที โดยไม่ต้องเอ่ยชื่อ “พระวิหาร” ออกมาให้ระคายหูผู้มีอำนาจสักคำเดียว!
ม่านบังตาของจอมเก๋า...
อัปสราน้อมไหว้ลาด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่แนบเนียนจนไร้ที่ติ เธอดำเนินออกจากห้องไปพร้อมกับ “ใบอนุญาต” ในการทำสงครามทางปัญญา
หลังบานม่านสีเลือดหมู คณบดีผู้ทรงอำนาจก้าวออกมาสบตากับอาจารย์อาวุโส ทั้งสองท่านถอนหายใจพร้อมกันอย่างเป็นสุข
“เด็กคนนี้ดื้อตามประสาคนเก่งนั่นแหละ แต่สุดท้ายแกก็ฉลาดพอที่จะเลือกทางที่ปลอดภัย...
ขอบใจมากนะที่ช่วยรักษาอนาคตของแกไว้” คณบดีเอ่ยพลางยิ้มอย่างพึงใจ
สองจอมเก๋าแห่งโลกกฎหมายไม่รู้เลยว่า พวกเขาเพิ่งเซ็นอนุมัติให้ “สายลับทางปัญญา” เริ่มต้นปฏิบัติการที่สั่นคลอนโลกการทูตไปเรียบร้อยแล้ว
แสงแดดยามบ่ายที่ฉาบไล้แผ่นหลังของอัปสราขณะเดินลงจากตึกโดม ดูเย็นเยียบและทรงพลัง ราวกับพายุที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผิวน้ำที่นิ่งสงบ
อาจารย์มอบกรงทองให้เธอด้วยความรัก แต่เธอขอบคุณกลับด้วยการเปลี่ยนมันให้เป็นค่ายกลทางกฎหมาย
อัปสรากำลังจะเขียนวิทยานิพนธ์ด้วยน้ำหมึกที่ผสมด้วยความแค้นและความสัตย์ซื่อต่อแผ่นดินเกิด
ขณะที่น่านกำลังรังวัดดินที่แม่เมาะ เธอก็เริ่มรังวัด “อำนาจแห่งสนธิสัญญา” ที่ท่าพระจันทร์...
รอยจารึกใต้เงาพระวิหารในยามนี้ คือการเดิมพันครั้งสุดท้ายที่ไม่มีใครรู้ว่า ระหว่างผลของกฎหมายกับผลของกระสุนปืน... สิ่งใดจะปลิดชีพศัตรูได้รุนแรงกว่ากัน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
