EP33 : รอยจารึกใต้เงาพระวิหาร พ.ศ. ๒๕๐๐
บทที่ ๓๓: บันทึกของคนเลี้ยงปีศาจ
พุทธศักราช ๒๕๐๔... ระเบียงไม้ริมชายหาดหัวหิน
ควันซิการ์สีเทาหม่นลอยละล่องบดบังแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังระเบียงไม้ของบ้านพักรับรองหน่วยรบพิเศษ
"พี่ไพร" ผู้ที่เคยสุขุมและกุมความลับระดับชาติไว้จนดูเหมือนหินผา บัดนี้กลับยืนอยู่ด้วยท่าทางที่ผิดแผกไป
มือที่เคยนิ่งสนิทระดับนักแม่นปืนกลับสั่นเทาเล็กน้อยขณะจุดบุหรี่ แววตาของเขามีรอยร้าวของความหวาดหวั่นลึกซึ้งอย่างที่ไม่มีลูกน้องคนไหนเคยเห็นมาก่อน
เขามองข้ามไหล่ไปยังเงาตะคุ่มของชายตะวันตกร่างยักษ์ที่นั่งนิ่งอยู่ในความสลัว ครูฝึก CIA ผู้ลึกลับที่แม้จะดูโหดเหี้ยม
ทว่ายามนี้เขากลับนิ่งฟังพี่ไพรด้วยท่าทีที่ให้เกียรติในฐานะพันธมิตรคนสำคัญที่สุดในสมรภูมินี้
“คุณครับ... ผมไปเจอเจ้าป่านที่แม่สะลองมา” พี่ไพรเอ่ยเสียงพร่า กลิ่นยาสูบฉุนกึกไม่ได้ช่วยให้ใจเขาเย็นลง
“ผมทำงานป่าไม้ ทำงานจารกรรมมาก็มาก เจอฆาตกรเลือดเย็นมาก็เยอะ... แต่สายตาเด็กคนนั้น มันไม่ใช่คนแล้วจริงๆ นะคุณ”
พี่ไพรเว้นจังหวะ พยายามสะกดกั้นความเย็นวาบที่แล่นพล่านจากไขสันหลังขึ้นสู่ลำคอ
“มันไม่มีความโกรธ ไม่มีความขัดขืน แต่มันว่างเปล่าจนผมกลัว... กลัวว่าเรากำลังขุดหลุมศพให้ตัวเองด้วยการสร้างปีศาจตนนี้ขึ้นมา”
ความสำเร็จเหนือความเป็นคน...
ครูฝึก CIA ขยับตัวเพียงเล็กน้อย แสงไฟจากในห้องพาดผ่านใบหน้าเคร่งขรึมที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงต่ำสำเนียงตะวันตกที่เน้นคำอย่างเด็ดขาด
“ฟัง I นะ ไพร...” ครูฝึกเอ่ย “Ghost อาจจะดูเย็นชา แต่นั่นคือสิ่งที่ I ออกแบบมาแล้ว เราไม่ได้ต้องการความเป็นมนุษย์... เราต้องการความสำเร็จ เขาคือผลผลิตที่ผ่านการทดสอบความกดดันหนักที่สุดมาได้”
พี่ไพรขยับเข้าไปใกล้ เสียงยังคงสั่นด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด
“ผมถามจริงๆ ในฐานะที่เราทำงานด้วยกันมานาน เราควร 'เก็บ' เขาไว้จริงๆ หรือคุณ? อาวุธที่คมจนคนถือยังระแวงแบบนี้... ถ้าวันหนึ่งเขาเกิดบ้าคลั่งขึ้นมา ใครจะหยุดเขาก่อนที่เขาจะฆ่าพวกเราทุกคน?”
สินทรัพย์ที่ไร้ที่ติ...
ครูฝึก CIA เงียบไปอึดใจใหญ่ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่สูงใหญ่บดบังแสงจันทร์จนพี่ไพรตกอยู่ในเงามืด เขาพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงให้เกียรติในคำเตือน ก่อนจะเอ่ยด้วยตรรกะที่เย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง
“I เคารพในสัญชาตญาณของ You... I เกรงใจที่ You เตือน” เขาโยนซิการ์ทิ้งแล้วเหยียบจนมอด
“แต่ You ดูที่ผลลัพธ์สิ ป่านคือสินทรัพย์ที่สมบูรณ์แบบที่สุด... เขาไม่มีอบายมุข ไม่ดื่มเหล้า ไม่สนผู้หญิง และไม่เคยทรยศ สำหรับวอชิงตัน... เขาคือปาฏิหาริย์”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของจอมเก๋าชาวไทย
“เพราะฉะนั้น บอก I สิวะ... You พอจะมีเหตุผลอะไรที่จะให้ I 'จำหน่าย' เขาออกไป? ในเมื่อ Ghost ยังทำภารกิจสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์... และเขาฆ่าทุกคนที่ I ระบุว่าเป็นภัยคุกคามได้ทุกคน... โดยไม่ทิ้งรอยนิ้วมือ?”
ความกลัวที่ซึมลึกถึงกระดูกดำ...
พี่ไพรรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งด้วยคำถามนั้น เขาพยายามจะหาข้อโต้แย้ง แต่นี่คือโลกของจารกรรมที่นับศพมากกว่าจริยธรรม
เขาไม่มีข้ออ้างใดๆ ที่จะทำลายอาวุธที่ยังทำงานได้ไร้รอยตำหนิอย่างป่าน
“ผมเข้าใจแล้วครับ...” พี่ไพรพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความหวาดหวั่นซ่อนอยู่ “เหตุผลของคุณ... มันหนักแน่นจนผมพูดไม่ออกจริงๆ”
เขามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าที่มืดมิดของอ่าวหัวหิน รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังขี่อยู่บนหลังพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะแว้งกัดได้ทุกเมื่อ
พี่ไพรรู้ดีว่าตราบใดที่ CIA ยังมองป่านเป็น 'สินค้า' ที่ไร้ที่ติ... เขาก็ต้องกอดประคองปีศาจตนนี้ไว้ต่อไป ด้วยความหวาดระแวงที่เริ่มซึมลึกเข้าสู่กระดูกดำ
รอยจารึกใต้เงาพระวิหารในยามนี้ คือการลงนามรับรองอาวุธสังหารที่ชื่อว่า 'Ghost' ให้ปฏิบัติการต่อไป... ท่ามกลางควันซิการ์และกลิ่นอายความตายที่เริ่มคืบคลานเข้าหาทุกคนที่เกี่ยวข้องอย่างเท่าเทียมกัน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
