EP34 : รอยจารึกใต้เงาพระวิหาร พ.ศ. ๒๕๐๐
บทที่ ๓๔: ภาษาของคนตาย และกลิ่นชาบนรอยแยก
พุทธศักราช ๒๕๐๔... ยอดดอยแม่สะลอง
ไอหมอกหนาทึบสีขาวหม่นโอบคลุมยอดดอย บดบังวิสัยทัศน์จนเหลือเพียงเงาสลัวของต้นสนพันปี ที่ยืนต้นตระหง่านราวกับปีศาจเฝ้าขุนเขา
ความเงียบในป่าลึกถูกทำลายเพียงเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาของทีมจู่โจมเงา ๓ นาย ภายใต้การนำของ "หมวดป่าน" หรือ Ghost
พวกเขาเคลื่อนที่ผ่านสันเขาที่เป็นเขตอิทธิพลของกองกำลังติดอาวุธด้วยท่วงท่าที่ไหลลื่นดุจวิญญาณ
"กริ๊ก..."
เสียงโลหะเล็กๆ กระทบกันแผ่วเบาดังแว่วผ่านโสตประสาทที่ถูกฝึกมาอย่างดี ป่านแช่เท้าขวาไว้กับดินเลนที่ยุบตัวลงผิดปกติ
เขาไม่ก้มมองพื้นดินให้เสียสมาธิ แต่กลับหลับตาลงเพื่อรับรู้ถึงแรงสปริงที่ยันฝ่าเท้าอยู่ผ่านพื้นรองเท้าคอมแบท
"หยุด..." คำเดียวสั้นๆ ที่หลุดออกจากปากป่านประดุจประกาศิต ร่างอีกสองร่างข้างหลังนิ่งสนิทดุจรูปปั้นหินในทันที
"หมวดเชี่ยว" เคลื่อนตัวไปซุ่มหลังต้นสนใหญ่ที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำอย่างรวดเร็ว เขากระชับวิทยุสื่อสารในมือ
แววตาคมปลาบกวาดมองผ่านช่องว่างของกิ่งไม้
"รอบข้างเคลียร์... ไม่มีตัวล่อ หมวดถือกล้องส่องทางไกลไว้ นิ่งๆ อย่าให้สั่น เดี๋ยวพิกัดเคลื่อนระยะมันจะเสีย"
เชี่ยวพูดเสียงต่ำเคร่งขรึมพลางหยิบมีดพกออกมาส่งให้จ่าเข้มด้วยท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติเหมือนส่งปากกาให้เพื่อนในห้องเรียน
"จ่าเข้ม" พลร่มรุ่นเก๋าไม่ถามซ้ำ เขาคุกเข่าลงข้างๆ พลางหยิบกระติกน้ำร้อนออกมาเทน้ำชาลงฝาจุก
ควันกรุ่นที่ลอยปะทะไอหนาวหอมกลิ่นใบชาป่าอันเป็นเอกลักษณ์... ชาที่ได้มาจากเหล่าจาง ซึ่งแฝงรอยจารึกความร่วมมือลับๆ บนดอยแห่งนี้
จ่าจิบชาคำหนึ่งก่อนจะส่งกลิ่นหอมนั้นให้ป่านได้รับรู้ถึงสภาวะที่ยังมีชีวิตอยู่
"เหยียบมิดไหมหมวด?" จ่าถามพลางคืบคลานเข้าหาจุดเสี่ยงอย่างชำนาญ มือรับมีดจากเชี่ยวมาบรรจงเขี่ยดินออกอย่างวิจิตรบรรจง
"ครึ่งเดียว..." ป่านตอบ เสียงของเขานิ่งเรียบราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่มันกลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก
"จ่าจิบให้หมดเถอะ... ผมรอได้"
จ่าเข้มยิ้มที่มุมปากอย่างนับถือใจ "หมวด... ข้าถามเอ็งจริงๆ เถอะ ทำไมเวลาอยู่ต่อหน้าพี่ไพร หรือพวกผู้ใหญ่ที่ศูนย์ฝึก
หมวดถึงไม่เคยพูดอะไรเกินคำว่า 'ครับ' ซักคำ ทั้งที่ข้ารู้ว่าในหัวหมวดน่ะ... มีความลับเยอะกว่าใครเพื่อน"
ป่านมองตรงไปยังม่านหมอกเบื้องหน้า ในหัวของเขาแวบเห็นภาพ "น่าน" ที่กำลังก้มหน้าขุดดินสู้กับชะตากรรมที่แม่เมาะ และ "ฟ้า" ที่นั่งจมกองตำรากฎหมายอย่างโดดเดี่ยวอยู่ที่ท่าพระจันทร์...
ภาพของหัวใจสองดวงที่พยายามสู้เพื่ออุดมการณ์ภายใต้อำนาจที่กดทับ ป่านเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยออกมาแผ่วเบา
"พี่ไพรเขาพูดเพื่อที่จะ 'อยู่ให้เป็น' ครับจ่า..." ป่านเว้นจังหวะ
"ภาษาของเขาคือภาษาของคนที่ยังมีทางเลือก มีสังคม มีหน้ามีตา... แต่ภาษาของเรา มันคือภาษาของคนที่ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว"
จ่าเข้มชะงักมือที่กำลังสอดลวดขัดสลักระเบิดเชื้อปะทุ
"ผมพูดกับพวกจ่าได้ เพราะเราเหยียบดินผืนเดียวกัน ตายก็ตายหลุมเดียวกัน ความสัตย์จริงมันอยู่ตรงนี้แหละจ่า...
ตรงที่จ่ากำลังจิบชาอยู่ข้างระเบิดนี่แหละ ผมไม่จำเป็นต้องพูดกับคนข้างนอก เพราะคำพูดของคนตายอย่างผม มันไม่มีน้ำหนักในโลกของคนเป็นที่เขาเอาแต่โกหกกันหรอก"
จ่าเข้มนิ่งไปครู่ใหญ่ ความเงียบนั้นนานพอที่จะทำให้ได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ ก่อนที่จ่าจะบรรจงขัดสลักระเบิดจนสำเร็จ
เขาตบหลังเท้าป่านเบาๆ เป็นสัญญาณ
"เรียบร้อย... ยกออกเถอะ ภาษาคนตายของมึงนี่มันเข้าใจยากนะหมวด แต่วันนี้ข้าว่าข้าเริ่ม 'เก็ท' มันขึ้นมาบ้างแล้วว่ะ"
ป่านค่อยๆ ถอนเท้าออก ความตายใต้ดินถูกผนึกไว้ด้วยลวดเส้นเล็กๆ
"ขอบคุณครับจ่า... สำหรับน้ำชา"
ป่านเอ่ยด้วยแววตาที่สัตย์ซื่อที่สุดเท่าที่จ่าเข้มเคยเห็น แววตาที่ไม่ได้มีไว้เพื่อหลอกลวงหรือทำภารกิจ แต่มันคือแววตาของ "คน" ที่ยังมีลมหายใจ
ทั้ง ๓ นายออกเดินต่อ หายลับไปในสายหมอกที่หนาทึบ ทิ้งไว้เพียงระเบิดที่ถูกกู้ และความเงียบที่ทรงพลังยิ่งกว่าคำโกหกคำโตในพระนคร
ในโลกของพวกเขามันไม่มีเส้นแบ่งของอุดมการณ์ มีเพียงชีวิตและความตายที่กอดรัดกันอยู่บนสันเขานี้เท่านั้น
ป่านยอมทิ้งเสียงของคนเป็น เพื่อรักษาสัตย์สาบานที่มีต่อชีวิตที่เหลืออยู่ เขาเดินผ่านความตายด้วยความนิ่งเฉยที่น่าสะพรึง
ขณะที่เชี่ยวและเข้มยังคงเป็นลมหายใจสุดท้ายที่เตือนว่าเขายังไม่ใช่เครื่องจักร
รอยจารึกใต้เงาพระวิหารในยามนี้ คือความสัตย์ซื่อของเหล่าคนตายที่ไม่มีวันถูกบันทึกในหน้าประวัติศาสตร์ แต่อาบไล้ไว้ด้วยรสชาของเหล่าจางและความตายที่แม่สะลอง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
