EP35 : รอยจารึกใต้เงาพระวิหาร พ.ศ. ๒๕๐๐
บทที่ ๓๕: บัญชีเลือด และใบมีดในรอยยิ้ม
พุทธศักราช ๒๕๐๔... ร้านเฝอน้องหลิน ชายแดนกันทรลักษ์
ไอความร้อนจากหม้อน้ำซุปขนาดยักษ์พวยพุ่งขึ้นเป็นสาย กลิ่นรากผักชี กระเทียมบุบ และเครื่องยาจีน อบอวลไปทั่วร้านยามโพล้เพล้ แสงตะเกียงเจ้าพายุแกว่งไกวส่งเงาวูบวาบบนผนังไม้เก่า
"หลิน" ในชุดที่ดูคล่องตัวกำลังสับต้นหอมอย่างชำนาญ พลางส่งมุกหยอกล้อ ตชด. ขาประจำจนเสียงหัวเราะดังลั่น
ทว่าดวงตาของเธอนั้นซ่อนคมความฉลาดของเด็กที่เรียนจบจากในเมืองไว้มิดชิด
ทันใดนั้น เสียงเบรกกระชากวิญญาณของรถจี๊ปทหารดังสนั่นหน้าร้าน ฝุ่นแดงตลบอบอวล
"ผู้กองอำนาจ" ก้าวลงมาพร้อมลูกน้อง ๔ นาย กลิ่นอายความตายและอำนาจดิบแผ่ซ่านเข้ามาในร้านจนความรื่นเริงเมื่อครู่เงียบกริบลงราวกับถูกปิดสวิตช์
ฝูงหมาป่าในเครื่องแบบ
ผู้กองอำนาจเดินนำเข้ามาด้วยมาดผู้ปกครองแผ่นดิน ตามด้วย จ่าด้วง มือขวาจอมละโมบที่เดินถือพานท้ายปืนเคาะโต๊ะไม้ดัง ก๊อก... ก๊อก... เพื่อข่มขวัญ
ส่วนลูกน้องที่เหลือกระจายตัวเข้าค้นหลังร้านอย่างถือวิสาสะ รื้อค้นโหลยาดองจนน้ำสีเข้มกระฉอกเลอะเทอะ
“แม่หลิน... มีสายรายงานว่าร้านนี้ส่งเสบียงให้พวกกบฏคอมมิวนิสต์บนเขา”
อำนาจตบโต๊ะสนั่น “ยาดองพวกนี้ก็ผสมฝิ่นเถื่อนใช่ไหม บอกมา!”
แม่ของหลินที่นั่งหั่นผักอยู่ไม่ไกล วางมีดลงช้าๆ นัยน์ตาฝ้ามัวแต่เยือกเย็นดุจน้ำแข็ง
“ผู้กองคะ... ตระกูลเราอยู่ที่นี่มาตั้งแต่รุ่นปู่ พึ่งพระบรมโพธิสมภารมา 'นานกว่า' อายุราชการผู้กองเสียอีกนะคะ”
ลุงที่นั่งจิบชาในมุมมืดเอ่ยแทรกด้วยเสียงเรียบ
“ยาดองสูตรนี้ผมต้มเองครับผู้กอง... ได้ตำรามาจากหลวงพ่อที่วัด ตอนเอาข้าวไปส่งที่จวน ‘ท่านผู้ว่าฯ’ เมื่อปีก่อน ท่านยังชมเลยว่ากินแล้วแก้ปวดเมื่อยดีนัก”
การอ้างถึง "ท่านผู้ว่าฯ" อย่างนิ่มนวลทำให้ฝ่ามือที่กำลังจะตบโต๊ะอีกรอบของผู้กองอำนาจชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
หมากแก้วที่ซ่อนใบมีด...
หลินไม่ได้ตื่นตระหนก เธอเดินไปหลังเคาน์เตอร์แล้วหยิบ "สมุดบัญชีเล่มสีเงิน" ออกมายื่นให้อำนาจอย่างสุภาพ รอยยิ้มหวานหยดของเธอบัดนี้ดูคมปลาบดุจใบมีดโกน
“ผู้กองคะ... หลินรวบรวม ‘ยอดบริจาค’ ของปีนี้ไว้ให้หมดแล้วค่ะ ทั้งค่าบำรุงฐานและค่าอำนวยความสะดวกที่ผู้กองสั่งจ่าด้วงมาเก็บทุกเดือน”
อำนาจขมวดคิ้ว “มึงพูดเรื่องอะไรอีหลิน?”
“ก็ยอดส่วยที่จ่าด้วงมาเก็บไงคะ... หลินกลัวผู้กองได้ไม่ครบ เลยแอบ ‘คัดลอกใบเสร็จ’ ที่มีลายเซ็นจ่าด้วงกำกับไว้ทุกฉบับ
ใส่ซองจดหมายจ่าหน้าถึง ‘ท่านจเรที่พระนคร’ เรียบร้อยแล้วค่ะ... ถ้าคืนนี้ร้านหลินมีอันเป็นไป หรือมีใครถูกยัดข้อหา
จดหมายฉบับนั้นจะถึงมือท่านทันที ด้วยฝีมือคนขับรถเมล์ที่สนิทกับหนู”
จ่าด้วงหน้าซีดเผือดทันที มือที่จับปืนเริ่มสั่น เพราะเขาแอบยักยอกเงินส่วนหนึ่งไว้ และลายเซ็นเหล่านั้นคือหลักฐานมัดคอผู้กองอำนาจเรื่องเรียกรับส่วยผิดกฎหมายอย่างดิ้นไม่หลุด
เสือเจ็บกับบัญชีนรก...
ผู้กองอำนาจมองสมุดบัญชีในมือ รู้ทันทีว่าเขาพลาดท่าให้เด็กเมื่อวานซืนที่ใช้ “วิชาบัญชี” เป็นอาวุธสังหารทางอ้อม
“ฉลาดนักนะมึง...” อำนาจพึมพำลอดไรฟัน แววตาอาฆาต
“หลินก็แค่ทำบัญชีร้านค้าค่ะผู้กอง” หลินยิ้มหวานพลางรินยาดองให้จอกหนึ่ง
“จิบก่อนกลับไหมคะ? จอกนี้หลินเลี้ยง... ถือว่าเป็นค่าปิดปากที่หลินจะไม่บอกผู้กองว่า จ่าด้วงแอบอมเงินผู้กองไปเท่าไหร่ในแต่ละเดือน”
อำนาจสะบัดหน้าเดินขึ้นรถจี๊ปไปอย่างแค้นเคือง ลุงมองตามท้ายรถที่ลับตาไปพลางถอนใจ
“เก่งมากหลิน... แต่เสือเจ็บมักจะร้ายกว่าเดิมนะลูก”
“หลินรู้ค่ะ... แต่เสือตัวนี้มันมีแผลเหวอะที่หลัง ตราบใดที่บัญชีเล่มนี้ยังอยู่ที่เรา มันไม่กล้ากัดเราแรงๆ หรอกค่ะ”
ความสัตย์ซื่อของชาวบ้านในยามนี้ ต้องแลกมาด้วยความฉลาดแกมโกงเพื่ออยู่รอด หลินไม่ได้ใช้กระสุนปืนขับไล่ผู้ล่า
แต่เธอใช้ความจริงที่บิดเบี้ยวมาเป็นกำบังรบ รอยจารึกใต้เงาพระวิหารในตอนนี้คือบทเรียนที่ว่า... ในโลกที่เต็มไปด้วยคนลวง ความรู้และการมี ‘หลักฐาน’ คืออำนาจที่ทรงพลังยิ่งกว่าปืนไรเฟิลลำกล้องใดๆ
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
