สิ่งที่สื่อควรถาม และสิ่งที่ไม่ควรถาม ในวันที่สังคมกำลังเจ็บปวดจากข่าวการสูญเสีย
เมื่อช่วงเย็นวันนี้ 15 มกราคม 2569 ผมเปิดดูโทรทัศน์ช่องหนึ่ง
และยังคงเห็นการนำเสนอข่าวอุบัติเหตุที่มีการสัมภาษณ์ครอบครัวผู้สูญเสีย
พร้อมคำถามเดิม ๆ ที่กระตุ้นบาดแผลและความเจ็บปวดซ้ำอีกครั้ง
ภาพและคำถามเหล่านั้น
ทำให้ผมในฐานะคนทำสื่อ และในฐานะครูที่สอนด้านสื่อออนไลน์
รู้สึกว่าจำเป็นต้องเขียนข้อความนี้ออกมา
ในฐานะของคนทำสื่อ สร้างเนื้อหาบนโลกออนไลน์ และผู้สอนนักศึกษาในรายวิชาด้านสื่อออนไลน์
ผมย้ำกับนักศึกษาที่เรียนกับผมเสมอว่า
การนำเสนอข้อมูล อย่ามองเพียงมุมของผู้นำเสนอว่า “เราได้อะไร”
แต่ควรมองไปถึงผู้รับสารว่า “เขาได้หรือเสียอะไร” จากการนำเสนอของเรา
โดยเฉพาะเมื่อเราเป็นสื่อหรือผู้สร้างเนื้อหาที่มีผู้ติดตามจำนวนมาก
เราย่อมมีอิทธิพลต่อความคิด ความรู้สึก และทัศนคติของสังคม
มันไม่ต่างจากการมีอาวุธอยู่ในมือ
จะใช้เพื่อสร้างสรรค์ประโยชน์ก็ได้
หรือจะใช้เพื่อทำร้ายผู้อื่นก็ได้เช่นกัน
ในช่วงเวลานี้ ประเทศไทยมีข่าวสะเทือนใจติดต่อกันถึงสองเหตุการณ์ในเวลาเพียงไม่กี่วัน
มีผู้คนจำนวนมากต้องเผชิญกับความสูญเสียที่ไม่มีวันหวนคืน
แต่สิ่งที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ
พวกเขายังต้อง “เสียใจซ้ำ” จากคำถามของคนเป็นสื่อและคนสร้างเนื้อหา
คำถามที่กระตุ้นบาดแผล เช่น
“รู้สึกอย่างไร?”
หรือ “มีลางสังหรณ์มาก่อนไหมว่าจะเกิดเหตุแบบนี้?”
คำถามเหล่านี้…
ใช่คำถามที่ควรถามจริงหรือ?
จริยธรรมควรเป็นสิ่งที่สื่อให้ความสำคัญ
และผมจะยังคงสอนเรื่องนี้กับนักศึกษาทุกคน
เพราะหลายคนกำลังจะก้าวไปเป็นสื่อ หรือทำงานในสายงานที่มีอิทธิพลต่อสังคมในอนาคต
แม้แต่ปัญญาประดิษฐ์อย่างแชทจีพีที ยังแยกออกว่าอะไร “ควร” และ “ไม่ควร”
สำหรับผู้สร้างเนื้อหาที่ทำงานบนหลักจริยธรรม
กล้านำเสนอสิ่งที่ควรตีแผ่ เช่น
..การสอบสวนสาเหตุ
..การชี้แนะแนวทางป้องกัน
ผมขอเป็นกำลังใจและขอชื่นชมจากใจจริง
แต่สำหรับใครที่ยังคงตั้งคำถามหรือผลิตเนื้อหาที่ซ้ำเติมความเจ็บปวดของผู้อื่น
ผมอยากชวนให้ลองทบทวน และปรับเปลี่ยนเถอะครับ
โพสต์นี้ไม่ได้เขียนเพื่อเกาะกระแส
แต่เขียนในฐานะครูอาจารย์คนหนึ่ง และในฐานะคนทำสื่อเช่นเดียวกัน
เพราะผมคงละอายใจ หากสอนเรื่องจริยธรรมกับลูกศิษย์
แต่ตัวเองกลับเลือกที่จะนิ่งเฉย
#อ้ายจง #เล่าเรื่องเมืองจีน #ชีวิตในจีน
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
