📂 กรงที่เปิด ความผิดที่ต้องชี้ ใครต้องรับเมื่อเสือหลุด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1235/2567)
ตอนที่ 3 : สวนสัตว์ในนามนิติบุคคล
🧑🤝🧑 ตัวละครหลัก (นามสมมติ เพื่อความเข้าใจต่อเนื่อง)
👦🏻 ด.ช.อานนท์
เด็กชายผู้บาดเจ็บจากเหตุเสือหลุด เหตุการณ์ที่เกิดกับเขากำลังถูกแปลงจากความทรงจำอันเจ็บปวด ให้กลายเป็นข้อพิพาททางกฎหมาย
👱🏻♂️ นายรวิศ
บิดาผู้เริ่มตั้งคำถามกับระบบ ไม่ใช่เพียงเพื่อครอบครัวตนเอง แต่เพื่อความปลอดภัยของสังคม
👩🏻🦰 นางรัตนา
มารดาผู้มองเห็นว่า ความผิดพลาดครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของใครคนเดียว
🏢 บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด
นิติบุคคลผู้ดำเนินกิจการสวนสัตว์ ภาพลักษณ์ภายนอกคือสถานที่ท่องเที่ยว แต่ในทางกฎหมายคือ “ตัวบุคคลประเภทหนึ่ง”
🙎🏻♂️ นายกฤตภพ
กรรมการผู้มีอำนาจกระทำการแทนบริษัท บุคคลที่กฎหมายเชื่อมโยงเข้ากับบริษัทโดยตรง
🏢 สวนสัตว์ที่ไม่ใช่แค่สถานที่
เมื่อมองด้วยสายตานักท่องเที่ยว สวนสัตว์คือพื้นที่พักผ่อน เต็มไปด้วยสัตว์นานาชนิดและรอยยิ้มของผู้มาเยือน
แต่เมื่อมองด้วยสายตากฎหมาย สวนสัตว์แห่งนี้ไม่ใช่เพียงสถานที่ หากคือกิจการที่ดำเนินการโดย “บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด” ซึ่งเป็นนิติบุคคลที่กฎหมายรับรองให้มีตัวตน มีสิทธิ มีหน้าที่ และสามารถถูกฟ้องร้องได้ไม่ต่างจากคนคนหนึ่ง
นี่คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คดีของ "ด.ช. อานนท์" ไม่ได้จบลงแค่คำว่าอุบัติเหตุ
📜 บริษัทคือใครในสายตากฎหมาย
กฎหมายแพ่งและพาณิชย์มอง “บริษัท” ว่าเป็นบุคคลตามกฎหมาย แม้จะไม่มีเลือดเนื้อ ไม่มีมือไปเปิดกรงเสือเอง แต่สามารถเป็นเจ้าของทรัพย์สิน จ้างพนักงาน และประกอบกิจการได้
"บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด" จึงเป็นผู้ครอบครองสวนสัตว์ เสือ และระบบการดูแลทั้งหมด การที่ประชาชนซื้อตั๋วเข้าไป นั่นคือการเข้ามาอยู่ในพื้นที่ความรับผิดของบริษัท ไม่ใช่ของบุคคลใดบุคคลหนึ่งโดยลอยๆ
🐅 สัตว์ดุร้ายในความครอบครองของบริษัท
เสือในคดีนี้ ไม่ได้เป็นสัตว์ของพนักงานคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นสัตว์ที่บริษัทมีไว้เพื่อดำเนินกิจการตามวัตถุประสงค์ การจัดแสดงสัตว์ การเก็บค่าชม ล้วนเป็นกิจกรรมทางธุรกิจ
กฎหมายจึงมองว่า การเลี้ยงดูและควบคุมสัตว์ดุร้าย เป็นหน้าที่ของผู้ครอบครอง ซึ่งในที่นี้คือบริษัท ไม่ใช่เด็ก ไม่ใช่นักท่องเที่ยว และไม่ใช่โชคชะตา
⚖️ ป.พ.พ. มาตรา 70 กับหัวใจของคดี
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 70 วางหลักไว้ว่า...
นิติบุคคลต้องรับผิดในผลแห่งการกระทำของผู้แทน ที่กระทำไปภายในขอบวัตถุประสงค์ของนิติบุคคล
นั่นหมายความว่า หากการมีเสือ การเปิดสวนสัตว์ และการจัดแสดงสัตว์ เป็นกิจการตามวัตถุประสงค์ของบริษัท ความรับผิดย่อมตกอยู่ที่บริษัทเป็นหลัก แม้บริษัทจะกระทำผ่านบุคคลอื่นก็ตาม
🧩 เมื่อบริษัทต้อง “รับ” แต่ใครคือผู้ “ทำ”
ตรงนี้เองที่เรื่องเริ่มซับซ้อน บริษัทไม่สามารถเดินได้เอง จึงต้องมีกรรมการและพนักงานเป็นผู้กระทำการแทน
การเปิดกรง การดูแลสัตว์ การจัดระบบความปลอดภัย ล้วนถูกทำในนามบริษัท คำถามจึงไม่ใช่ว่า บริษัทมีความรับผิดหรือไม่ แต่เริ่มขยับไปสู่คำถามที่ลึกกว่า คือ บุคคลที่ทำหน้าที่แทนบริษัท จะต้องรับผิดเป็นการส่วนตัวด้วยหรือไม่
🔍 สะพานเชื่อมสู่ประเด็นใหญ่กว่า
จากสวนสัตว์ในนามนิติบุคคล เรื่องราวกำลังเคลื่อนไปสู่บุคคลที่อยู่หลังบริษัท เพราะเมื่อบริษัทต้องรับผิดตามกฎหมาย คำถามถัดไปที่ศาลต้องตอบคือ กรรมการบริษัทเป็นเพียงผู้แทน หรือเป็นผู้ต้องรับผิดด้วยตัวเอง
และในตอนถัดไป เราจะเริ่มทำความเข้าใจบทบาทของ “กรรมการ” ในโลกของกฎหมายแพ่ง 🧑⚖️📘
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
