📂 กรงที่เปิด ความผิดที่ต้องชี้ ใครต้องรับเมื่อเสือหลุด (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1235/2567)
ตอนที่ 4 : "เสือ" ใครเป็นคนเลี้ยงกันแน่
🧑🤝🧑 ตัวละครหลัก (นามสมมติ เพื่อความเข้าใจไม่สับสน)
👦🏻 ด.ช.อานนท์
เด็กชายผู้ถูกเสือกัด เหตุการณ์ที่เกิดกับเขากำลังถูกใช้เป็นจุดตั้งต้นของการตีความคำว่า “ผู้เลี้ยงดูสัตว์” ในทางกฎหมาย
👱🏻♂️ นายรวิศ
บิดาผู้เริ่มตั้งคำถามว่า คนที่ต้องรับผิดคือใครกันแน่ ระหว่างคนที่อยู่หน้ากรง กับคนที่อยู่หลังโต๊ะบริหาร
👩🏻🦰 นางรัตนา
มารดาผู้ไม่เคยลืมภาพเสือพุ่งออกจากกรง และไม่เชื่อว่าความผิดจะจบลงแค่พนักงาน
🏢 บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด
นิติบุคคลผู้ครอบครองเสือไว้เพื่อกิจการสวนสัตว์
🙎🏻♂️ นายกฤตภพ
กรรมการผู้มีอำนาจแทนบริษัท ชื่อของเขาเริ่มถูกโยงเข้ากับคำว่า “ผู้รับเลี้ยงสัตว์” ในคำฟ้องของ "โจทก์"
🧑🌾 พนักงานดูแลสัตว์
บุคคลที่ทำหน้าที่ให้อาหาร ดูแลกรง และอยู่ใกล้ชิดเสือในชีวิตประจำวัน
🐾 เสือไม่เคยอยู่ลำพังในทางกฎหมาย
เสือที่หลุดออกมาทำร้าย "ด.ช. อานนท์" ไม่ใช่สัตว์ป่าที่หลงทางเข้ามาในสวนสัตว์ แต่เป็นสัตว์ที่ถูกเลี้ยง ถูกควบคุม และถูกนำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของกิจการ
คำถามจึงไม่ใช่ว่าเสือเป็นของใครในทางธรรมชาติ แต่เป็นของใครในทางกฎหมาย และใครคือคนที่กฎหมายถือว่า “รับเลี้ยง” หรือ “ดูแล” เสือตัวนั้นอยู่
🏠 ผู้ครอบครองสัตว์ กับ 🧑🌾 ผู้ดูแลสัตว์ ไม่เหมือนกัน
ในชีวิตประจำวัน เราอาจคิดว่าใครให้อาหาร ใครทำความสะอาดกรง คนนั้นคือคนเลี้ยง แต่กฎหมายมองลึกกว่านั้น “ผู้ครอบครองสัตว์” คือผู้ที่มีอำนาจควบคุมและใช้ประโยชน์จากสัตว์ ขณะที่ “ผู้ดูแลสัตว์” คือผู้ที่ทำหน้าที่ดูแลในทางปฏิบัติจริง
ในคดีนี้ เสืออยู่ในสวนสัตว์ของ "บริษัท ไพรม์ซาฟารี จำกัด" บริษัทจึงเป็นผู้ครอบครอง ส่วนพนักงานคือผู้ดูแลตามคำสั่งงาน
📜 มาตรา 433 ป.พ.พ. วางความรับผิดไว้อย่างไร
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 433 บัญญัติว่า...
ผู้ครอบครองหรือผู้รับเลี้ยงสัตว์ ต้องรับผิดในความเสียหายที่สัตว์ก่อขึ้น เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแล้ว
หลักนี้สะท้อนแนวคิดง่ายๆ ว่า ใครได้ประโยชน์จากสัตว์ คนนั้นต้องรับความเสี่ยง และในคดีนี้ เสือไม่ได้สร้างรายได้ให้พนักงานรายบุคคล แต่สร้างรายได้ให้กิจการของบริษัท
🧠 แล้วใครคือ “ผู้รับเลี้ยง” กันแน่
เมื่อ "โจทก์" ยื่นฟ้อง พวกเขาไม่ได้มองเพียงบริษัท แต่ตั้งข้อสังเกตไปถึง "นายกฤตภพ" กรรมการผู้มีอำนาจแทนบริษัท เพราะในทางรูปแบบ กรรมการคือผู้ตัดสินใจสูงสุดของกิจการ
คำถามจึงเริ่มก่อตัวว่า หากเสือถูกเลี้ยงไว้เพื่อกิจการ และกิจการถูกขับเคลื่อนโดยกรรมการ กรรมการจะถือเป็นผู้รับเลี้ยงสัตว์ตามมาตรา 433 ได้หรือไม่
🤔 ความสงสัยที่ไม่ใช่เรื่องเล็ก
ผู้อ่านอาจเริ่มลังเลในจุดนี้ หากกรรมการไม่เคยให้อาหารเสือ ไม่เคยเข้าใกล้กรง และไม่เคยอยู่ในที่เกิดเหตุ เขาควรรับผิดหรือไม่ หรือกฎหมายต้องการเพียงตัวแทนรับผิดเพื่อเยียวยาผู้เสียหาย
ความสงสัยนี้ไม่ใช่ความสับสน แต่คือหัวใจของคดี และเป็นเหตุผลว่าทำไมเรื่องนี้ต้องไปไกลถึงศาลฎีกา
🔍 ประตูที่เปิดสู่บทบาทของกรรมการ
เมื่อแยกได้แล้วว่า ใครคือผู้ครอบครอง ใครคือผู้ดูแล เรื่องราวกำลังพาเราไปสู่คำถามสำคัญยิ่งกว่า คือ กรรมการบริษัทอยู่ตรงไหนในโครงสร้างนี้ เป็นเพียงผู้แทนในนาม หรือเป็นผู้ที่ต้องรับผิดในฐานะบุคคล
และในตอนถัดไป เราจะเริ่มคลี่บทบาทของ “กรรมการบริษัท” ให้ชัดเจนยิ่งขึ้นในโลกของกฎหมายแพ่ง 🧑⚖️📘
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
