เท ผู้คน เรื่องราว สิ่งของออกจากใจ เอาพื้นที่กลับมาสร้างชีวิตตัวเองจากพื้นที่ตรงหัวใจของเราเอง
เทผู้คน เรื่องราว สิ่งของที่ผูกเรา ทั้งความรู้สึกที่ติดค้างค้างคา ให้อภัย คน เรื่องราว สิ่งของที่เรายกขึ้นเหนือตัวเรา ถึงเวลาถอดออกจากที่นั่งในใจของเรา เอาพื้นที่ของตัวเองกลับมาเพื่อใช้พื้นที่ตรงนี้สร้างชีวิตเราเอง
มีช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตที่เราแบกทุกอย่างไว้แน่นเหลือเกินแบกผู้คนแบกเรื่องราว แบกความคาดหวังรวมถึงความรู้สึกที่ไม่เคยได้พูด ไม่เคยได้ปล่อยเราบอกตัวเองว่าทนได้ทั้งที่หัวใจค่อย ๆ แคบลง จนแทบไม่มีที่ให้เราอยู่
การเลือกคั้งนี้ไม่ใช่การตัดขาดแต่คือการ “วางลง” อย่างอ่อนโยนเพื่อคืนพื้นที่ใจให้คนคนหนึ่งที่ชื่อว่า เราเอง
เราเคยยกใครบางคนหรือบางเรื่องขึ้นไปนั่งอยู่เหนือหัวใจของเราให้เขาเป็นศูนย์กลางของการตัดสินใจเป็นตัวกำหนดคุณค่าเป็นเหตุผลที่เรายอมฝืน
ยอมเงียบ ยอมเจ็บเราผูกตัวเองไว้กับผู้คนด้วยคำว่า “เกรงใจ”ผูกกับเรื่องราวในอดีตด้วยคำว่า “เสียดาย”ผูกกับสิ่งของด้วยคำว่า “เคยมีความหมาย”และผูกหัวใจไว้กับความรู้สึกค้างคาที่ไม่เคยได้รับการปลอบโยนอย่างแท้จริง
การ “เท” ในที่นี้ไม่ใช่การโกรธไม่ใช่การเกลียดและไม่ใช่การลบล้างคุณค่าในสิ่งที่เคยมีแต่คือการยอมรับอย่างซื่อตรงว่าบางคน บางเรื่อง บางสิ่งได้ทำหน้าที่ของมันในชีวิตเรา “ครบแล้ว”เราจึงเลือกให้ปล่อยไม่ใช่เพื่อเขาแต่เพื่อปลดพันธนาการในใจของเราเอง
ให้อภัยตัวเองที่เคยยอมลดคุณค่าตัวเองลงให้อภัยหัวใจที่เคยรัก เคยผูกพัน เคยหวังแล้วค่อย ๆ ถอดผู้คน เรื่องราว และสิ่งของเหล่านั้นออกจาก “ที่นั่งในใจ”อย่างสุภาพ ไม่ผลักไส ไม่เร่งรีบเมื่อพื้นที่ว่างเริ่มปรากฏเราจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดขึ้นรู้ว่าเราเหนื่อยรู้ว่าเราต้องการความอ่อนโยนและรู้ว่า…ถึงเวลาที่เราจะดูแลตัวเองจริง ๆ แล้ว
การเอาพื้นที่ของตัวเองกลับมาไม่ใช่การเห็นแก่ตัวแต่คือการเคารพชีวิตของตัวเองเมื่อเราเทสิ่งที่หนักเกินไปออกจากใจเราจะมีที่ว่างพอสำหรับลมหายใจสำหรับความสงบและสำหรับการสร้างพื้นที่ของ “เรา” ขึ้นมาใหม่พื้นที่ที่ไม่ต้องแข่งขันไม่ต้องพิสูจน์ไม่ต้องแบกใครไว้เหนือหัวใจเป็นพื้นที่ที่คนคนหนึ่งสามารถอยู่กับตัวเองได้อย่างปลอดภัยอ่อนโยนและเป็นอิสระอย่างแท้จริง 🤍
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
