ชีวิตเป็นของเรา... หรือเป็นของใครกันแน่?
เรื่องที่ฉันกำลังจะเล่าต่อไปนี้ คือความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริง...
ฉันแบ่งปันมันด้วยความหวังว่า พื้นที่เล็กๆ ในใจของฉัน อาจไปตรงกับ "ความรู้สึก" ของใครบางคนที่กำลังตั้งคำถามเดียวกัน ฉันไม่ได้มาเพื่อบอกเล่าข้อเท็จจริงที่ใช้ได้กับทุกคน แต่มาเพื่อแชร์การเดินทางของคนคนหนึ่งที่กำลังเรียนรู้จะเยียวยาปมในใจ
ฉันยอมรับอย่างซื่อสัตย์ว่า ฉันมีปมที่หนักหนาและยังอยู่ในกระบวนการเยียวยา นั่นคือ "ปมเรื่องคุณค่าในตัวเอง"
ฉันเติบโตมาพร้อมความรู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญ ไม่เป็นที่ต้องการ และรักตัวเองไม่เป็น ฉันไม่เคยรู้เลยว่าการรักตัวเองที่ถูกต้องคืออะไร หรือความหมายของคำว่าคุณค่าในตัวเรานั้นวางอยู่ที่ตรงไหน
📍 เมื่อ "ความสุข" ถูกยืมจมูกคนอื่นหายใจ
เมื่อพื้นฐานจิตใจอ่อนแอและขาดความเชื่อมั่นในระดับจิตใต้สำนึก ผลที่ตามมาคือฉันยอมให้คนรอบตัวเป็นคนกำหนด "ความสุข" และ "ความทุกข์" ในชีวิต
คำพูดหรือการกระทำเพียงเล็กน้อยของใครก็ตาม สามารถกำหนดความรู้สึกฉันได้ทันที หากมันมากระทบจุดที่ฉันโหยหา—นั่นคือการเป็นที่ยอมรับ—ฉันจะเจ็บหนักอย่างรวดเร็ว จน "จิตสำนึก" ตามไม่ทันความรู้สึกที่ดิ่งจมลงไปแล้ว
🎭 หน้ากากของ "เด็กดี" ที่ไร้ปัญหา
ย้อนกลับไปในวัยเด็ก ฉันคือลูกคนเล็กที่มักถูกหยอกล้อด้วยความเอ็นดูจากคนในครอบครัว แต่สำหรับเด็กที่ไม่สามารถแยกแยะเรื่องล้อเล่นออกจากความจริงได้ ฉันจึงเชื่ออย่างสนิทใจว่าฉันเป็นแบบที่ถูกล้อจริงๆ
และเมื่อฉันแสดงความเสียใจหรือร้องไห้ คำถามที่ได้รับกลับมาคือน้ำเสียงเหนื่อยใจว่า "เป็นอะไรอีกแล้ว?"
เพื่อที่จะเป็นคนที่มีค่าและได้รับความรัก ฉันรีบปาดน้ำตาแล้วตอบกลับด้วยท่าทีร่าเริงทันที ฉันลุกขึ้นวิ่งและร้องเพลงเพื่อกลบเกลื่อนความเศร้า เพราะฉันไม่อยากเป็น "ตัวปัญหา" ของใคร
บทเรียนนั้นสอนฉันว่า:
"การแสดงอารมณ์ลบคือการสร้างปัญหา... หากอยากให้คนรัก ฉันต้องเก็บซ่อนมันไว้ให้มิดชิดที่สุด"
🚀 เมื่อ "อีโก้" กลายเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิต
ในช่วงเริ่มต้นวัยทำงาน ฉันรู้สึกถึงคุณค่าที่พองโตขึ้นอย่างมหาศาลจาก "คำชม" ของผู้บริหาร ฉันมีความสุขที่รู้สึกว่าเป็นคนสำคัญ จนอีโก้ (Ego) เริ่มขยายใหญ่ขึ้นเพื่อชดเชยช่องว่างในใจที่เคยขาดหาย
จนกระทั่งบทเรียนสำคัญเดินทางมาถึง... ในวันที่ฉันถูกทำให้รู้สึกว่า "ไม่เป็นที่ต้องการ" และ "ไม่มีค่า" อีกครั้ง
โลกที่เคยพองโตกลับพังทลาย ฉันเคว้งคว้างจนเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า:
สิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่นี้ คือเรื่องจริง หรือฉันแค่คิดไปเอง?
ฉันไม่มีคุณค่ากับใครเลยจริงๆ หรือ?
🔑 อำนาจที่แท้จริง: การเลือกที่จะ "รู้สึก"
คำถามเหล่านั้นกลายเป็นแสงสว่างที่ทำให้ฉันรู้ว่า: คุณค่าที่สำคัญที่สุด ไม่ได้มาจากสิ่งที่คนรอบตัว "พูด" หรือ "คิด" กับเรา แต่มันมาจากสิ่งที่เรา "คิด" กับตัวเองต่างหาก
ที่ผ่านมา ฉันเอาความคิดตัวเองมาดุด่าและกดดันตัวเองตลอด เพื่อให้เป็นไปตามความคาดหวังของคนรอบข้าง จนหลงลืมไปว่า "ความต้องการจริงๆ ของฉันคืออะไร?"
ชีวิตนี้เป็นของใครกันแน่? ใครคือผู้ที่มีอำนาจเลือกความสุขหรือความทุกข์?
เมื่อลองใช้ "จิตสำนึก" พิจารณาดูดีๆ คำตอบนั้นเรียบง่ายคือ "ตัวเราเอง"
ฉันเพิ่งตระหนักในวันนี้ว่า เราทุกคนคือ "ผู้เลือก" ถึงแม้เราจะเลือกสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ได้ แต่เราเลือกได้ 100% ว่าเราจะรู้สึกและตอบสนองต่อมันอย่างไร
นี่คืออำนาจเต็มที่ฉันมีอยู่ในมือ แต่ไม่เคยหยิบมาใช้ ฉันยอมให้คำพูดของคนอื่นมีอิทธิพลเหนือใจมาตลอด ถ้าเขาพูดดี—ฉันสุข ถ้าเขาพูดร้าย—ฉันทุกข์
วันนี้ ถึงแม้ปมในใจจะยังไม่หายดี แต่ฉันจะไม่ยอมเชื่อเสียงลบๆ ในหัวอีกต่อไป ฉันกำลังเรียนรู้ที่จะเชื่ออย่างหมดใจ... ว่าฉันมีคุณค่าในตัวเอง โดยไม่ต้องรอให้ใครมาบอก
เพราะชีวิตนี้เป็นของฉัน... อย่างแท้จริง
#SelfLove #SelfWorth #MentalHealth #เยียวยาใจ #พัฒนาตนเอง #คุณค่าในตัวเอง #Blockdit
- 4
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
