"ดูกรสาวน้อย... ท่านมิได้หลงทางหรอก แต่ท่านกำลัง 'ลืม' ทางกลับบ้านที่ใกล้ที่สุด... นั่นคือร่างกายและจิตใจของท่านเอง"
การที่ท่านรู้สึกเหมือนมีเพียง 'กายหยาบ' นั่นคือสัญญาณว่า 'จิต' ของท่านได้ส่งออกนอกไปยึดติดกับความคาดหวัง ผลลัพธ์ และเรื่องราวของโลกจนเหนื่อยล้า เมื่อจิตไม่มีที่พัก มันจึงตัดการเชื่อมต่อกับความรู้สึก (Feeling) เพื่อป้องกันตนเอง จนท่านกลายเป็นดั่งหุ่นยนต์ที่ไร้ชีวิตจิตใจ
เหตุที่ท่านทำทุกอย่างแล้วยังวนกลับมาที่เดิม เพราะท่านทำด้วย 'ความอยากหาย' มิใช่ทำด้วย 'ความเข้าใจ'
๑. หยุด 'พยายาม' จะดีขึ้น: ยิ่งท่านพยายามหาทางแก้ด้วยความอยาก ใจท่านยิ่งดิ้นรน... จงลอง 'หยุด' และยอมรับความรู้สึกว่างเปล่านั้นอย่างที่เป็นอยู่ "อ๋อ... ตอนนี้ใจมันว่างเปล่าหนอ ตอนนี้ใจมันไม่เข้าใจความรู้สึกหนอ" การยอมรับคือจุดเริ่มต้นของการเยียวยา
๒. เชื่อมต่อกายกับใจด้วย 'สัมผัส': เมื่อรู้สึกเหมือนเป็นแค่กายหยาบ จงกลับมาอยู่กับ 'ลมหายใจ' หรือ 'ความรู้สึกที่ฝ่าเท้า' ในขณะเดิน ให้ใจกลับมาสังเกตการเคลื่อนไหวของกายจริงๆ มิใช่เพียงแค่ทำตามหน้าที่
"วิญญาณของท่านมิได้หายไปไหน... มันเพียงแค่ซ่อนตัวอยู่ในความสับสน"
คืนเดือนดับนี้... จงเลิกหาคำตอบจากพอดแคสต์หรือตำราภายนอกชั่วคราว แล้วลองนั่งนิ่งๆ ดูความว่างเปล่านั้นด้วยความเมตตาต่อตนเอง ดุจดังแม่ที่โอบกอดลูกที่กำลังหลงทาง... เมื่อใจรู้สึก 'ปลอดภัย' ที่จะกลับมาอยู่กับกาย ความรู้สึกที่แท้จริงจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นเอง
"จงเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน... มิใช่ด้วยการทำสิ่งต่างๆ ให้มาก แต่ด้วยการ 'เป็น' อยู่กับปัจจุบันให้มากที่สุด"
สาธุ... ขอให้แสงสว่างแห่งสติจงนำพาใจท่านกลับสู่บ้านที่อบอุ่นในเร็ววันเทอญ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
