นี้คือเรื่องราวของผมครับกับอาชีพพยาบาล
---
ชีวิตพยาบาลที่ไม่มีใครบอกคุณตั้งแต่วันแรก
คุณเคยสงสัยไหม
ว่าสังคมในวงการพยาบาลจริง ๆ เป็นอย่างไร
วันนี้ผมอยากเล่าประสบการณ์ที่ผมเคยเจอกับตัวเอง
และบางอย่างที่ผมเห็นมากับตา
ในฐานะ “เด็กคนหนึ่งที่ไม่ได้ฝันอยากเป็นพยาบาลตั้งแต่แรก”
---
เส้นทางที่ไม่ได้เลือกเอง
หลังจบ ม.6 ผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยากเป็นอะไร
ที่บ้านบอกให้เลือกอาชีพสายหลัก — หมอ ครู พยาบาล วิศวะ
หมอ…ผมสอบไม่ติด
ผมไม่ได้เก่งขนาดนั้น
สุดท้ายผมลังเลอยู่สองทาง
ครู กับ พยาบาล
เหตุผลที่ผมเลือกพยาบาล ไม่ได้สวยหรูเลย
แค่มองว่า “รายได้ดีกว่า และจบไปไม่ตกงานแน่ ๆ”
ผมอ่านหนังสือ เตรียมสอบ
และสอบติดคณะพยาบาลศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง
ตอนนั้นผมยังไม่รู้เลยว่า
ชีวิตหลังจากนี้จะเปลี่ยนไปแค่ไหน
---
ปีหนึ่งที่ทุกอย่างใหม่ไปหมด
ผมเป็นคนติดบ้าน
การไปเที่ยวคือไปกับพ่อแม่
ไม่เคยใช้ชีวิตด้วยตัวเองจริง ๆ
พอเข้ามหาวิทยาลัย ทุกอย่างต้องพึ่งตัวเอง
ยอมรับตามตรง…ผมกลัวว่าจะรอดไหม
ปีแรกของพยาบาล
การเรียนยังไม่หนักอย่างที่หลายคนคิด
เทอมแรกเรียนเหมือนเด็ก ม.6
วิทย์ คณิต อังกฤษ ฟิสิกส์
พยาบาลเรียน 3 เทอม
แทบไม่ได้กลับบ้าน
ชีวิตหมุนเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว
เทอมสองเริ่มมีวิชาแพทย์แทรกเข้ามา
เช่น Anatomy เบื้องต้น
และวิชามารยาท จรรยาบรรณพยาบาล
การเรียนสำหรับผมยังถือว่า “ไหว”
แต่สิ่งที่ทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนจริง ๆ
ไม่ใช่การเรียน
คือ การรับน้อง
---
รับน้องพยาบาล: ไม่แตะตัว แต่แตะใจ
ผมพูดตรง ๆ เลย
พยาบาลรับน้องโหด
ไม่ใช่โหดทางร่างกาย
แต่โหดทางจิตใจ
การรับน้องเริ่มตั้งแต่อาทิตย์แรก
และยาวไปจนถึงเทอมสอง
ใช่ครับ…ยาวมาก
กิจกรรมพื้นฐานมีครบ
จัดแถว ลุกนั่ง ก้มหน้า วิ่งไปมา
แต่สิ่งที่หนักจริง ๆ คือ
การด่า
เป็นการด่าแบบไม่มีคำหยาบ
แต่กดดันจนเด็กหลายคนรับไม่ไหว
เพื่อนผมหลายคนเป็นลม
จากแรงกดดันตรงนั้น
---
เมื่อคุณเป็น “ผู้ชาย” ในคณะพยาบาล
รุ่นของผม
มีผู้ชายแค่ 2 คน
ที่เหลือเป็นผู้หญิงทั้งหมด
ฟังดูเหมือนดีใช่ไหม
แต่ความจริงคือ…มันเด่นเกินไป
รุ่นพี่ปีสองของผม
ไม่มีผู้ชายเลย
มีเกย์ 2 คน กระเทย 1 คน
ที่เหลือผู้หญิงทั้งหมด
ผมกับเพื่อนเลยกลายเป็น
“ของหายาก” ในคณะ
และนั่นไม่ใช่เรื่องดี
เพราะผู้ชาย = ต้องรับภาระมากกว่า
ต้องรับผิดชอบมากกว่า
ต้องเป็นหน้าด่านตลอด
ผมรู้สึกเหมือนมี “ลูกสาว” 50 กว่าคนในเทอมแรก
ต้องรายงานกำลังคน
ดูแลไม่ให้ใครทำผิดกฎ
และถ้ามีใครพลาด…
คนที่โดนก่อน
คือผมกับเพื่อนผู้ชาย
---
ชีวิตที่วนลูปไม่รู้จบ
ตารางชีวิตช่วงนั้นคือ
> ตื่นเช้า → เช็คชื่อ
ไปเรียน → เรียน
รับน้อง → เช็คชื่อ
สวดมนต์ → นอน
แล้ววนใหม่
ทั้งเหนื่อย ทั้งกดดัน
แต่ก็มีช่วงเวลาที่ทำให้ผมยังอยู่ได้
---
ไม่ใช่ทุกอย่างจะเลวร้าย
หลังจบการรับน้อง
ผมสนิทกับเพื่อนมาก
และมีรุ่นพี่หลายคนเอ็นดู
มันช่วยให้ช่วงฝึกงาน
เบาลงกว่าที่คิด
ชีวิตพยาบาลไม่ได้มีแต่ด้านมืด
แต่ก็ไม่ใช่โลกสวยอย่างที่ใครหลายคนคิด
ระหว่างทาง
มันมีทั้งความปวดหัว
และความสนุกปะปนกันไป
เรื่องราวเหล่านั้น
ผมขอเก็บไว้เล่าต่อในตอนหน้า
ถ้าทุกคนยังอยากฟัง…
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
