Blockdit Logo
Blockdit Logo (Mobile)
สำรวจ
ลงทุน
คำถาม
เข้าสู่ระบบ
มีบัญชีอยู่แล้ว?
เข้าสู่ระบบ
หรือ
ลงทะเบียน
Memofeed
•
ติดตาม
19 ม.ค. เวลา 07:04 • การเมือง
The Future Eater EP.1: คณิตศาสตร์แห่งความวิบัติ (The Math of Destruction)
เมื่อศักดิ์ศรีความเป็นคนของคุณ ถูกตีราคาไว้ต่ำกว่าขอทาน
ในคืนหมาหอน... วินาทีที่ธนบัตรใบสีเทาถูกยัดใส่มือคุณ ความรู้สึกแรกคือความดีใจ
"ลาภลอย"
"เงินฟรี"
"ใครให้ก็รับไว้ ไม่เห็นเป็นไร"
คุณอาจจะกำเงิน 1,000 บาทนั้นไว้แน่น แล้วรีบเอาไปซื้อข้าวสาร เอาไปจ่ายค่าหวย หรือเอาไปเติมน้ำมัน พร้อมกับคิดในใจว่าคุ้มแล้ว ที่แค่เดินเข้าคูหาไปกาเบอร์ที่เขาบอก
แต่คุณแน่ใจหรือครับว่ามัน "คุ้ม"?
ผมขอท้าให้คุณวางเงินพันบาทนั้นลง แล้วหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมา
เราจะมาคิดบัญชีกันให้ละเอียด ยิบตาต่อตา ฟันต่อฟัน เพื่อให้คุณเห็นว่าความฉิบหายที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร
1. สมการราคาคน (The Valuation of a Soul)
สมมติว่าเรทราคามาตรฐานในพื้นที่ของคุณคือ 1,000 บาท ต่อ 1 เสียง
เมื่อคุณกาบัตรเลือกเขาไปแล้ว เขาจะได้เข้าไปมีอำนาจในสภา มีอำนาจบริหารประเทศ หรือบริหารท้องถิ่น เป็นเวลา 4 ปี
4 ปี มี 365 วัน... คูณ 4 เข้าไป เท่ากับ 1,460 วัน
นี่คือระยะเวลาที่คุณต้องทนอยู่กับการบริหารงานของเขา
นี่คือระยะเวลาที่คุณต้องฝากชีวิต ฝากลูกหลาน ฝากถนนหน้าบ้าน ฝากโรงพยาบาล ไว้ในมือเขา
ทีนี้ ลองเอาเงินที่คุณภูมิใจนักหนา มาหารด้วยจำนวนวันนี้ดูครับ
คำตอบที่ได้คือ... 0.68 บาท
อ่านอีกครั้งชัดๆ นะครับ
"หกสิบแปดสตางค์ ต่อวัน"
นี่คือ "ราคาความเป็นคน" ของคุณที่เขาประเมินไว้
เขาไม่ได้มองคุณเป็นประชาชน
เขาไม่ได้มองคุณเป็นเจ้าของประเทศ
เขาตีตราหน้าผากคุณไว้ว่า มีค่าตัวแค่วันละ 68 สตางค์... ไม่ถึง 1 บาทด้วยซ้ำ!
2. 68 สตางค์ ซื้ออะไรได้บ้าง?
เพื่อให้คุณเห็นภาพยิ่งกว่าเดิม ลองมองไปรอบตัวในยุค พ.ศ. 2569 นี้ แล้วตอบผมหน่อยว่า เงิน 0.68 บาท ทำอะไรได้บ้าง?
* คุณเดินไปขอทานสะพานลอย: ถ้าคุณหย่อนเหรียญ 1 บาทให้เขา เขายังอาจจะมองหน้าคุณด้วยความสงสัย เพราะเดี๋ยวนี้เขาให้กัน 5 บาท 10 บาท
* แปลว่า: การที่คุณรับเงินซื้อเสียง คุณกำลังยอมรับค่าตัวที่ต่ำกว่ารายได้ขั้นต่ำของขอทาน ในหนึ่งมื้อเสียอีก
* คุณเดินเข้าเซเว่นฯ: ลูกอมเม็ดละบาท... คุณยังซื้อไม่ได้เลย
* คุณจะชงนมให้ลูก: ค่านมผง ค่าแก๊สต้มน้ำร้อน ค่าไฟ... 68 สตางค์ อาจจะไม่พอแม้แต่จะบิดลูกบิดเตาแก๊ส
* คุณขี่มอเตอร์ไซค์: น้ำมันเพียงไม่กี่หยดที่หัวจ่ายปั๊ม ราคาอาจจะเกิน 68 สตางค์ไปแล้ว
สงสัยไหมครับ?
ที่คุณกำลังดีใจกับเงิน 1,000 บาท แล้วยอมแลกกับการให้เขาเข้าไปปู้ยี่ปู้ยำประเทศนานถึง 4 ปี
คุณกำลังขายอนาคต ขายสิทธิ์ในการเรียกร้อง ขายศักดิ์ศรีของตัวเอง ในราคาที่ถูกกว่าขยะรีไซเคิล
3. การลงทุนที่อำมหิต (The Vicious ROI)
คุณอาจจะเถียงว่า "ก็รับเงินมา แล้วไปกาเบอร์อื่นสิ" หรือ "ถึงไม่รับ เขาก็โกงกินอยู่ดี สู้รับไว้ไม่ดีกว่าเหรอ"
ผมอยากให้คุณคิดใหม่ครับ... คิดให้ลึกกว่านั้น
นักการเมืองที่ยอมควักเงิน 10 ล้าน 20 ล้าน หรือ 100 ล้านบาท มาหว่านโปรยในคืนหมาหอน เขาไม่ใช่นักบุญ
เขาคือนักลงทุน
ในโลกธุรกิจ ไม่มีใครลงทุนแล้วไม่หวังผลกำไร
เมื่อเขาจ่ายให้คุณ 0.68 บาทต่อวัน เขาหวังจะเข้าไปกอบโกยคืน วันละกี่แสน? กี่ล้าน?
* งบประมาณแผ่นดินปีละ 3.3 ล้านล้านบาท (โดยประมาณ)
* วาระ 4 ปี คือเงินกองกลางกว่า 13 ล้านล้านบาท
คุณยอมรับเศษเงิน 1,000 บาท เพื่อเปิดประตูบ้านให้โจร เข้าไปโกยสมบัติในบ้านคุณที่มีมูลค่า 13 ล้านล้านบาท
เขาเอาเงินภาษีของคุณไปสร้างถนนที่พังใน 3 เดือน (กินส่วนต่างค่าหินค่าทราย)
เขาเอาเงินภาษีของคุณไปซื้อเสาไฟบ้าบอคอแตก (กินค่าคอมมิชชั่น)
เขาเอาเงินภาษีของคุณไปดูงานต่างประเทศ (กินหรูอยู่สบาย)
ส่วนต่าง ที่เขาโกงไปนั้น...
มันคือเงินที่ควรจะเป็น ค่าอาหารกลางวันดีๆ ของลูกคุณ
มันคือเงินที่ควรจะเป็น เครื่องมือแพทย์ทันสมัยในโรงพยาบาลใกล้บ้านคุณ
มันคือเงินที่ควรจะเป็น รถเมล์ดีๆ รถไฟฟ้าตั๋วราคาถูก ให้คุณนั่งไปทำงาน
1,000 บาทที่คุณรับมาวันนี้... คือ "เงินมัดจำความหายนะ"
ที่ในอีก 4 ปีข้างหน้า คุณจะต้องจ่ายคืนเขาด้วย:
* ชีวิตของลูกหลานที่ต้องเรียนในโรงเรียนห่วยๆ
* ชีวิตของพ่อแม่ที่ต้องไปรอคิวโรงพยาบาลตั้งแต่ตี 4 และได้ยาพาราฯ กลับบ้าน
* ชีวิตของคุณเองที่ต้องทนรถติด ทนน้ำท่วม ทนเศรษฐกิจพังพินาศ
เลิกเป็น "ของราคาถูก"
วางเงิน 1,000 บาทนั้นลง แล้วมองมันใหม่อีกครั้ง
มันไม่ใช่เงินช่วยเหลือ
มันไม่ใช่สินน้ำใจ
มันคือยาพิษเคลือบน้ำตาล
มันคือสัญญาซื้อขายทาส ที่ระบุชัดเจนว่า "ข้าพเจ้าขอมอบอำนาจอธิปไตยของข้าพเจ้า ให้แก่ผู้ซื้อ ในราคา 68 สตางค์ต่อวัน"
ถามใจตัวเองลึกๆ ครับ...
ชีวิตของคุณ
ความลำบากที่คุณสู้มาทั้งชีวิต
อนาคตของลูกน้อยที่คุณรักดั่งดวงใจ
มันมีค่าแค่ 68 สตางค์จริงๆ หรือ?
ถ้าคำตอบคือ "ไม่"
8 กุมภาพันธ์นี้... อย่าให้ใครมาดูถูกคุณด้วยเศษเงิน
เดินเข้าคูหาด้วยความโกรธแค้นของคนที่ถูกดูแคลน
และใช้ปลายปากกานั้น "ฆ่า" นักกินเมืองให้ตายคาหีบเลือกตั้ง
เพราะคุณคือ "เจ้านาย" ไม่ใช่ "สินค้า"
การเมือง
บันทึก
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
Election69: Debug Thailand
โฆษณา
ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
© 2026 Blockdit
เกี่ยวกับ
ช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
นโยบายการโฆษณาและบูสต์โพสต์
นโยบายความเป็นส่วนตัว
แนวทางการใช้แบรนด์ Blockdit
Blockdit เพื่อธุรกิจ
ไทย