“สำเร็จความใคร่”
โดย..วีระ สุดสังข์
อย่าว่าแต่นักเขียนไร้รางวัลอย่างผมเลย แม้แต่นักเขียนรางวัลซีไรต์หรือรางวัลอื่นๆ ข้อเขียนหรือหนังสือที่ได้รับรางวัลนั้น ส่วนใหญ่แล้วไม่สามารเลี้ยงดูผู้เขียนหรือผู้รับรางวัลนั้นได้ รางวัลซีไรต์ซึ่งเป็นรางวัลใหญ่ของประเทศ นับวันจะเสื่อมถอยด้อยค่าลง, 20 ปีให้หลังมานี้ นักเขียนที่ได้รับรางวัลนี้ไม่ต่างจากนักเรียนชนะเลิศประกวดเรียงความในชั้นเรียน คณะกรรมการผู้ตัดสินยกย่องให้เป็นหนึ่งด้วยเหตุผลต่างๆ แต่ผู้อ่าน “มิไยดี” ด้วย
อาจเป็นเพราะว่า งานศิลปะไม่ใช่งานที่ใครคนใดคนหนึ่งหรือคณะใดคณะหนึ่งมาชี้ว่า “ดีเด่นหรือด้อยค่า”, อาจเป็นเพราะว่า ผู้อ่านมิได้เห่อหนังสือรางวัลเหมือนครูภาษาไทยโรงเรียนต่างๆที่ต้องสั่งซื้อหนังสือรางวัลซีไรต์เข้าห้องสมุดแต่นักเรียนไม่อ่าน, อาจเป็นเพราะว่านักอ่านทุกคนคือหนึ่งในคณะกรรมการตัดสินและไม่เชื่อในคณะกรรมการตัดสินของคนไม่กี่คน,
อาจเป็นเพราะว่า สังคมเปลี่ยนแปลงไปแล้ว การอ่านหนังสือมีค่าน้อยกว่าการอ่านเหตุการณ์ อ่านสถานการณ์ อ่านสภาพแวดล้อม อ่านใจ อ่านกิน อ่านลายมือ อ่านลายตีนและอาจเป็นเพราะว่า โลกโซเชี่ยลสมัยใหม่มีเรื่องราวให้อ่านฟรีมากกว่าอ่านหนังสือในกระดาษ
ผมเขียนหนังสือแทรกแนวความคิดให้ผู้อ่านทุกวันโดยโพสต์ผ่านเฟชบุ๊กและไม่คิดว่าจะได้ผลประโยชน์ใดๆตอบแทน จุดมุ่งหมายเพื่อเป็นวิทยาทานมากกว่าและเป็นการสำเร็จคววามใคร่ทางจิตวิญญาณของตนเอง คะเนแล้ว เพื่อนและผู้ติดตาม 20,000 กว่าคน น่าจะอ่านเรื่องที่ผมเขียนไม่เกิน 100 คน กดไลค์ให้กำลังใจมากกว่าตั้งใจอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
อาจเป็นเพราะว่า การอ่านเรื่องที่เป็นจริงเป็นจังเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย, อาจเป็นเพราะว่า “กูรู้เรื่องชีวิตมากกว่านักเขียนเพื่อชีวิต”, อาจเป็นเพราะคิดว่า “งานเขียนคือถ้อยคำเทศนา มึงอย่ามาสอนกู” อาจเป็นเพราะว่า “เวลา 24 ชั่วโมง ไม่มีใครวางแผนเพื่อการอ่านวันละ 30 นาทีหรือ 1 ชั่วโมง” อาจเป็นเพราะว่า “การฟังดีกว่าการอ่าน การพูดดีกว่าการเขียน” แต่สรุปสุดท้ายแล้วทุกคนบอกว่า “ไม่มีเวลา”
จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ “นักเขียนมีหน้าที่เขียนและไม่คำนึงว่าจะมีใครอ่านสักกี่คน” เหมือนนักแสดง เหมือนนักฟุตบอล มีหน้าที่ทำการแสดง มีหน้าที่เล่นโดยไม่คำนึงว่าจะมีใครชมสักกี่คน
ผมไม่คิดว่า การเขียนหนังสือมันจะช่วยปลดหนี้ ทำให้ชีวิตที่ดีขึ้น มีกินมีใช้ไม่น้อยหน้าอาชีพอื่น ผมรู้สึกเพียงว่า “การเขียนหนังสือโดยสันดานเป็นการสำเร็จความใคร่ทางจิตวิญญาณและหล่อเลี้ยงจิตใจให้เบิกบานประการหนึ่ง” เท่านั้นเอง
ฉะนั้น ผมจึงต้องเขียนต่อไป
🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
