ในประเทศนี้ คนทำงานทุกคนต้องส่งเงินเข้ากองทุนที่เขาเรียกว่าประกันสังคม เหมือนเป็นหน้าที่ เหมือนเป็นหลักประกันในยามลำบาก แต่ในความจริง มันคือระบบที่ออกแบบมาเพื่อให้คุณอยู่ในวงจรของการจ่าย โดยไม่มีสิทธิ์รู้เลยว่าเงินของคุณถูกนำไปใช้ทำอะไร
มันคือเงินที่รัฐบอกว่าเป็นของคุณ แต่คุณกลับไม่มีสิทธิ์แตะ ไม่มีสิทธิ์บริหาร ไม่มีสิทธิ์ตรวจสอบ คุณมีหน้าที่แค่ส่ง ส่วนเขามีหน้าที่ใช้ แล้วก็จะมาบอกตอนสุดท้ายว่าอย่าห่วงเลย ระบบนี้ดีเพื่อคุณ ทั้งที่สิ่งที่ดีจริงๆ คือความมั่นคงของเขา
ลองสังเกตดูให้ดี ข้าราชการมีระบบบำนาญของตัวเองที่อยู่นอกระบบราชการ เขามีสิทธิ์รักษา เขามีสิทธิ์เลือก เขามีระบบที่ปกป้องผลประโยชน์ของตัวเอง แต่แรงงานเอกชนกลับต้องอยู่ใต้ระบบที่ถูกควบคุมโดยคนที่ไม่เคยรู้เลยว่าค่าจ้างขั้นต่ำมันอยู่ได้จริงไหม คนที่ไม่เคยต้องต่อคิวโรงพยาบาล คนที่ไม่เคยรู้ว่าการเบิกเงินล่าช้าไปหนึ่งเดือนมันหมายถึงข้าวที่หายไปกี่มื้อ
ประกันสังคมไม่ใช่ความปลอดภัย แต่มันคือการสร้างภาพของความปลอดภัย มันคือการหลอกให้เชื่อว่ารัฐมีมือที่อบอุ่น ทั้งที่ในความจริง มือคู่นั้นกำลังกอบเอาเงินของคุณไปลงทุนในสิ่งที่คุณไม่มีสิทธิ์รู้ ไม่มีสิทธิ์ถาม และไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
แรงงานทั้งประเทศกำลังทำงานเลี้ยงระบบที่ไม่เคยเลี้ยงดูพวกเขาเลย เวลาป่วย คุณต้องขอร้อง เวลาตกงาน คุณต้องพิสูจน์ เวลาตาย ครอบครัวคุณต้องกรอกเอกสารยาวยืดเพื่อขอเงินคืนบางส่วนที่คุณหามาทั้งชีวิต และทั้งหมดนี้กลับถูกเรียกว่า สิทธิประโยชน์ ทั้งที่มันคือเศษที่เหลือจากสิ่งที่คุณจ่ายเกินไป
ด้านมืดของประกันสังคมไม่ใช่แค่เรื่องคอรัปชั่น แต่คือการออกแบบระบบให้ประชาชนชินกับการไม่รู้ ชินกับการไม่มีสิทธิ์ และเชื่อว่าความเงียบคือความปลอดภัย เราถูกสอนให้ยอมรับระบบที่ไม่โปร่งใส เพราะใครพูดก็ถูกมองว่าเป็นคนไม่เข้าใจนโยบาย ทั้งที่สิ่งที่เราเข้าใจดี คือมันไม่ยุติธรรม
เวลาคุณป่วย เขาจะให้คุณรอ เวลาคุณตกงาน เขาจะให้คุณกรอกเอกสาร เวลาคุณเสียชีวิต เขาจะให้เงินปลอบใจ แต่เวลาระบบล้มเหลว ไม่มีใครต้องรับผิดชอบ ไม่มีใครลาออก ไม่มีใครรู้สึกละอาย และไม่มีใครพูดถึงว่ามันคือเงินของใคร
พวกเขาชอบพูดว่า ประกันสังคมคือหลักประกันชีวิตของแรงงาน แต่ในความจริง มันคือหลักฐานที่บอกว่าคุณไม่เคยมีสิทธิ์ในชีวิตตัวเองเลยตั้งแต่วันแรกที่เริ่มทำงาน คุณถูกบังคับให้จ่าย เพื่อสร้างภาพว่าคุณมีสิทธิ์เลือก ทั้งที่คุณไม่เคยเลือกอะไรได้เลย
สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่จำนวนเงินที่หายไป แต่คือความเชื่อที่ยังเหลืออยู่ ว่าระบบนี้ยังดี ว่ามันยังจำเป็น และว่าคนที่ตั้งคำถามคือคนไม่เข้าใจ ทั้งที่ในความจริง คนที่เงียบต่างหากที่ไม่อยากเข้าใจ เพราะมันจะเจ็บเกินไปที่จะยอมรับว่าเราโดนหลอกมานานแค่ไหน
ในประเทศนี้ ไม่มีใครอยากตั้งคำถามกับระบบที่ทำให้ตัวเองรู้สึกปลอดภัย เพราะการยอมรับว่ามันผิด เท่ากับต้องยอมรับว่าเราถูกหลอกมาตลอดทั้งชีวิต
ระบบประกันสังคมไม่เคยต้องพิสูจน์ตัวเอง เพราะมันอยู่ใต้คำว่ารัฐ ใต้คำว่ากฎหมาย ใต้คำว่าบริหารเพื่อประชาชน ทั้งที่ในความจริงมันคือกลไกที่รัฐใช้ดูดเลือดของแรงงานให้หมุนไปในระบบราชการที่ไม่มีใครต้องรับผิดชอบ
คนที่ทำงานหนักที่สุดกลับได้ผลตอบแทนน้อยที่สุด คนที่มีรายได้น้อยต้องส่งเงินเท่ากับคนที่มีรายได้มาก แต่คนที่อยู่ข้างบนกลับได้สิทธิ์มากกว่า ได้ระบบที่ดีกว่า และมีเสียงในโต๊ะประชุมที่เราไม่มีวันเข้าไปถึง
มันไม่ใช่แค่ความเหลื่อมล้ำ แต่มันคือการล้างสมองอย่างแยบยล ทำให้คนเชื่อว่าเงินที่จ่ายทุกเดือนคือความมั่นคง ทั้งที่มันคือพันธนาการ ทำให้แรงงานติดอยู่ในกรงทองที่สร้างด้วยกฎหมายที่ไม่มีวันเปิดออก
เราถูกบังคับให้เชื่อว่าระบบนี้ปกป้องเรา ทั้งที่จริงมันปกป้องตัวเอง เราถูกสอนให้ขอบคุณทุกครั้งที่ได้รับเศษเงินคืน ทั้งที่นั่นคือเงินของเราเองที่เขาเอาไปหมุนเล่นในตลาดทุน
ความเจ็บปวดที่สุดของระบบนี้ไม่ใช่ความยากจน แต่คือความเชื่อง ความเงียบของคนทำงานที่หมดศรัทธาแต่ยังยิ้มให้กับระบบเดิม เพราะไม่มีที่ไป นั่นคือความพ่ายแพ้ที่ลึกกว่าเงินที่สูญหาย มันคือการสูญเสียศักดิ์ศรีของคนทำงานที่ถูกทำให้เชื่อว่าไม่มีทางเลือก
และในวันที่พวกเขาเกษียณ ในวันที่ร่างกายไม่ไหว ในวันที่ลมหายใจสุดท้ายมาถึง เงินที่ส่งมาทั้งชีวิตอาจจะเหลือเพียงใบเสร็จรับรองสิทธิ์ กับเสียงประกาศในโทรทัศน์ว่า ระบบนี้ยังมั่นคง ยังดี ยังช่วยคนไทยได้
แต่ศพของระบบนี้มันตายไปนานแล้ว มันเพียงแค่ยังถูกประคองไว้ด้วยคำโกหกและความเชื่อที่ไม่มีใครกล้าแตะ เหลือเพียงแรงงานที่ยังยิ้มอยู่ในเงาของมัน เหมือนคนที่ยังไหว้รูปปั้น ทั้งที่พระในนั้นไม่มีลมหายใจ
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
