เวลามีคนลุกขึ้นมาพูดเรื่องประกันสังคม เสียงแรกที่มักจะดังขึ้นไม่ใช่เสียงขอบคุณ แต่เป็นเสียงเหน็บแนมแบบรู้ดี ทั้งที่ตัวเองไม่เคยทำเหี้ยอะไรเพื่อเปลี่ยนมันเลย
คนอย่าง ไอซ์ รัชนก เขาไม่ได้พูดเล่นๆนะ เขาเอาเรื่องจริงในชีวิตแรงงานมาเปิดเปลือยกลางสภา เรื่องที่คนส่วนใหญ่เจอแต่ไม่มีใครกล้าพูด เพราะมันแตะผลประโยชน์ของคนมีอำนาจ เขาพูดแทนแรงงานที่ส่งเงินทุกเดือนแต่ไม่มีสิทธิ์รู้เลยว่าเงินตัวเองถูกเอาไปทำอะไร
แต่ก็จะมีบางคนมาพูดเหมือนตัวเองเป็นผู้รู้โลกว่า..
คนพูดเรื่องนี้ ควรไปศึกษาก่อน
โธ่… ถ้าไม่รู้จริง เขาจะกล้าลุกขึ้นสู้กับระบบที่ใหญ่ขนาดนี้เหรอ ถ้าไม่มีข้อมูล เขาจะกล้าเอาเรื่องที่ฝังรากในระบบราชการมาทะลวงให้คนเห็นเหรอ
พูดง่ายๆเลย ไอซ์ไม่ได้พูดเพราะอยากได้เสียงเลือกตั้ง
เขาพูดเพราะมีคนทำงานจริงๆอีกเป็นล้าน ที่กำลังโดนระบบประกันสังคมเล่นงานโดยไม่มีทางสู้
เขาพูดในสิ่งที่แรงงานพูดไม่ได้
เขาเรียกร้องในสิ่งที่คนจ่ายเงินสมทบมีสิทธิ์จะรู้
และนั่นแหละ คือ “นักการเมืองของประชาชน”
ไม่ใช่ “นักพูดบนเวที”
พวกที่ชอบพูดว่า อย่าวิ่งตามนักการเมืองน่ะ ลองถามตัวเองก่อนว่าที่พูดแบบนั้นเพราะกลัวประชาชนจะตื่น หรือเพราะอยากให้เขายัง นิ่ง เหมือนเดิมกันแน่
เพราะถ้าประชาชนไม่เริ่มคิด ไม่เริ่มตั้งคำถาม
ระบบแบบนี้มันจะไม่ขยับเลย มันจะอยู่อย่างที่มันเคยเป็น
โปร่งใสในปาก แต่มืดสนิทในความจริง
อย่ามาสอนประชาชนว่าอย่าวิ่งตามนักการเมือง
แต่ควรสอนนักการเมืองให้ เดินนำประชาชน ต่างหาก
และตอนนี้มีไม่กี่คนที่กล้าทำแบบนั้น
หนึ่งในนั้นคือ ไอซ์ รัชนก ที่กล้าเปิดปากเรื่องที่คนส่วนใหญ่ไม่กล้าแตะ
คนพูดเหน็บอยู่ข้างนอก
ไม่ต้องรับแรงกดดัน
ไม่ต้องเสี่ยงถูกด่า
แต่คนที่ลงมืออยู่ข้างใน เขาเสี่ยงทุกอย่างเพื่อให้แรงงานได้สิทธิ์คืน
อยากด่าก็ด่าไปเถอะ เพราะสุดท้าย
เสียงด่าของคนไม่ทำ มันดังไม่เท่ากับ
เสียงลุกขึ้นพูดของคนที่ลงมือทำจริงๆ หรอก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
