ขอยาดอาจารย์ต้องสมมติ
ในฐานของคนทั้งโลก
ถ้ามองในมิติเชิงความหมาย
ประสบการณ์มนุษย์แนวคิดนี้ “เป็นไปได้” มากเพราะมนุษย์
ทุกคนต่างรับรู้โลกผ่านอารมณ์ ความทรงจำร่างกายและบริบทชีวิตของตนเอง
สิ่งเหล่านี้ทำหน้าที่เสมือน
“ภาษาเฉพาะตัว”ที่ใช้ใน
การตีความความจริงเดียวกัน
ให้ต่างออกไป
หลักคิดที่น่าจะรองรับคือปรากฏการณ์วิทยาและ
อัตถิภาวนิยมที่มองว่ามี
ความหมายเกิดจากประสบการณ์ภายในไม่ได้ลอยอยู่ลำพัง
นอกตัวมนุษย์
ถ้ามองในมิติเชิงภาษาศาสตร์
และสังคมเชิงระบบแนวคิดนี้
“เป็นไปไม่ได้”หากใช้คำว่า
ภาษาอย่างเคร่งครัดเพราะ
ภาษาต้องเป็นระบบสัญลักษณ์ร่วมมีไวยากรณ์มีข้อตกลงทางสังคม
หากแต่ละคนมีภาษาของตนเองจริงๆโดยไม่มีจุดร่วมการสื่อสารจะไม่เกิดขึ้นเลย
Pataคิดว่าหลักคิดที่ใช้อ้างอิง
คือภาษาศาสตร์โครงสร้างและปรัชญาภาษาซึ่งย้ำว่าภาษาเกิดได้เพราะการใช้ร่วมกันไม่ใช่
การรู้สึกลำพัง
ถ้าพิจารณาในหลักสมดุลคือ
โลกนี้ไม่ได้มีภาษาทางการ
เท่าจำนวนประชากรแต่มี
โลกภายในเท่าจำนวนมนุษย์
และโลกภายในเหล่านั้นแปล
ความจริงเดียวกันออกมาไม่เหมือนกันภาษาอารมณ์ท่าทาง และความเงียบ
จึงเป็นสะพานที่พยายามเชื่อมความต่างนี้ไม่สมบูรณ์แบบ
แต่ก็เพียงพอให้มนุษย์ยังอยู่ร่วมกันได้
กระทู้ดีจัง
ละเอียดอ่อนมากเลยอ่ะครับ!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
